|
Drama w edukacji wczesnoszkolnej
Obecnie w najnowszych koncepcjach nauczania bardzo mocno akcentuje się rolę przeżycia w procesie dydaktyczno-wychowawczym. Wskazuje się na istotne znaczenie uczuć w kształtowaniu postaw i przekonań wychowanka, stwierdzając, że "procesowi przyswajania wiedzy musi towarzyszyć emocjonalne zaangażowanie, by przyswojone wiadomości mogły się stać wiedzą osobistą ucznia".1
Jedną z propozycji, która ujmuje treści kształcenia w aspekcie przeżycia i doś- wiadczenia jest drama.
Zdaniem K. Pankowskiej podstawą dramy jest "fikcyjna, wyobrażeniowa sytuacja, która powstaje, gdy kilka osób we wspólnej przestrzeni przedstawia coś, co nie jest w danym czasie obecne, używając jako wyrazu swych ciał i głosów".2 Sytuacja ta wymaga ode uczestników pełnego, uczuciowego i emocjonalnego zaangażowania w jej przedstawienie.
Dzieci klas początkowych charakteryzuje spontaniczność, otwartość, chęć aktywnego działania i zabawy. Cechy te można wspaniale wykorzystać właśnie w dramie. Ich intuicyjne zachowanie naśladowcze nabiera tu celowego i zorga- nizowanego charakteru.3
Istotą stosowania dramy jest stwarzanie sytuacji, w której uczniowie mogliby się identyfikować z innymi osobami lub rzeczami, zagrać role jakiejś postaci, wczuć się w inną osobowość.
Stosując zatem dramę w procesie dydaktyczno- wychowawczym realizuje się jej główne cele, do których zalicza się:
- kształcenie wrażliwości uczniów,
- doskonalenie umiejętności rozmowy o uczniach: własnych, wewnętrznych przeżyciach, stanach, lękach, kłopotach, radościach,
- wyrażanie stanów psychicznych, uzewnętrznianie uczuć (...),
- kształcenie określonych zachowań społecznych (...),
- doskonalenie mimiki, ekspresji, operowanie ciałem,
- wzbogacanie słownictwa,
- rozwijanie fantazji, pobudzanie do aktywności, odkrywanie rzeczy nowych,
- przygotowanie do aktywnego uczestnictwa w życiu poprzez umiejętne i świadome korzystanie z dóbr kultury.4
Drama swoją strukturą nie odbiega od przyjętych schematów zajęć szkolnych. Składa się z następujących etapów:
- elementy wprowadzające, zaciekawiające i inspirujące,
- propozycje ćwiczeń do wykonania na zajęciach,
- przedstawienie efektów pracy,
- rozmowa podsumowująca pracę dzieci, wspólna analiza i wartościowanie wykonywanych ćwiczeń.
Jak wiadomo podstawą dramy jest rola, jednak w jej przebiegu stosuje się zazwyczaj wiele technik. Zależy to od cech indywidualnych grupy i tematu. Tak więc K. Pankowska wyróżnia następujące techniki dramy: rozmowa, wywiad, gry, zabawy, elementy pantomimy, żywe obrazy, inscenizacja, improwizacja i list.
Dramę stosuje się jako metodę uzupełniającą, dydaktyczną, wykorzystywaną w prowadzeniu dowolnych zajęć. Jej elementy można wprowadzić jako ćwiczenia rozluźniające w czasie przerw śródlekcyjnych. Zabiegi te uatrakcyjniają przebieg lekcji i pobudzają uczniów do aktywności. Dramę można również wykorzystywać jako zajęcia pozalekcyjne dla uczniów jednej lub wielu klas.
1. K. Pankowska. "Drama- zabawa i myślenie." Warszawa 1990 s. 98
2. K. Pankowska. tamże s. 13
3. B. Sikorska- Żyrek. "Drama w edukacji wczesnoszkolnej." Życie Szkoły 1997r. nr2
4. B. Sikorska- Żyrek. tamże s. 77-78
|
 |
