De Jeugd

De Italiaanse jeugd groeit op in een samenleving die bi-cultureel genoemd kan worden. Enerzijds is de Italiaanse jeugd er heel snel bij als het gaat om het overnemen van de nieuwste trends, bij voorkeur Amerikaanse, anderzijds worden ook traditionele waarden in Italië heel gemakkelijk overgenomen door de jeugd. Zo is ook in de ogen van de jeugd de familie het centrum van een netwerk dat voorziet in langdurige materiële en immateriële steun.

In Italië is het heel gebruikelijk dat de materiële zorg voor de kinderen minstens doorgaat tot er kleinkinderen komen. Studie, trouwfeest, uitzet en huis worden door de ouders volledig betaald. Het zou daarom erg onverstandig van die kinderen zijn wanneer zij zich zouden afzetten tegen hun ouders. Sterker nog, kinderen in Italië zijn door die verwennerij nauwelijks de deur uit te krijgen. In 1998 woonden van de mensen tussen de 18 en 34 jaar nog 58,8% bij hun ouders. Het inwonen bij de ouders wordt door jongeren zelden ervaren als een beperking van de vrijheid. Ook als zij financieel onafhankelijk zouden kunnen zijn, blijven zij dikwijls thuis. Pas als zij gaan trouwen of als ze dezelfde levensstandaard kunnen volhouden als thuis, verlaten zij het gezin en aanvaarden de plichten en verantwoordelijkheden van een zelfstandig leven. Als kinderen trouwen en de deur uitgaan, gaat meer dan de helft binnen een afstand van een kilometer van één van de ouderparen wonen, meestal dat van de bruidegom. Tweederde van de kinderen bezoekt zijn ouders tenminste enkele keren per week.

Waar ouders minder welgesteld zijn en hun kinderen daardoor minder economisch afhankelijk, is de kans op afwijkend gedrag bij de jeugd groter. Vooral in de grote steden en dan nog vooral in het noordwesten is dat het geval.

Onderwijs

Italië heeft een uitgebreid onderwijssysteem en evenals de meeste andere Europese landen een laag percentage analfabeten. Er zijn openbare en particuliere scholen; van de middelbare scholen is 95% openbaar (`statale'). De meeste particuliere scholen zijn in handen van godsdienstige organisaties. Het onderwijs is gratis. De leerplicht is, net als in de rest van Europa, tot 18 jaar.

Het onderwijs in Italië wordt heel centraal door de overheid geregeld. Scholen kunnen nauwelijks beschikken over eigen financiële middelen en ook bijna geen eigen beleid voeren, al komt daar de laatste jaren langzamerhand wat verandering in.
Tot op heden zijn er grote verschillen tussen de organisatie van het onderwijs in Italië en in Nederland.

Schooltypen en leerwegen

·         Scuola elementare (basisschool), van 6 tot 11 jaar, wordt afgesloten met het behalen van een getuigschrift basisonderwijs.

·         Scuola secondaria di I grado of Scuola Media; voortgezet onderwijs van de eerste fase, van 11 tot 14 jaar, dat men afsluit met het behalen van het middenschooldiploma.

·         Scuola secondaria di II grado of Scuola Secondaria Superiore; voortgezet onderwijs van de tweede fase, van 14 tot 19 jaar, dat men afsluit met het staatsdiploma. Bij het beroepsonderijs (istituti professionali) ontvangen de leerlingen ook na het derde leerjaar een certificaat.

De basisschool

Inschrijven
Inschrijven voor de eerste klas is verplicht voor kinderen die de leeftijd van zes jaar bereiken. Deelname aan het onderwijs en leerboeken zijn gratis.

Organisatie
Op de basisschool worden twee verschillende organisatiemodellen gehanteerd:

·         Modulair onderwijs (3 leerkrachten per 2 klassen of, minder vaak, 4 leerkrachten per 3 klassen) met een lesrooster van 27 of 30 uur per week;

·         School met volledig lesrooster (2 leerkrachten per klas) met een lesrooster van 40 uur per week.

Iedere onderwijsinstelling heeft een zekere vrijheid om zelf het onderijs in te richten, rekening houdend met de behoeften van de leerlingen en met de mogelijkheden die het gebied waarin de school gevestigd is biedt; en ook met inachtneming van de landelijke algemene doelstellingen.

Iedere school valt onder een zgn. Circolo Didattico, de zetel van de schoolleiding. Een Circolo Didattico kan één of meer scholen onder zijn hoede hebben.
De laatste jaren zijn ook scholengemeenschappen ontstaan waarin peuterspeelzalen, basisscholen en middenscholen onder één schooleiding werden samengebracht.
Het aantal leerlingen per klas mag niet groter zijn dan 25 en niet kleiner dan 10. Wanneer in een klas één of meer gehandicapte kinderen zitten, is het maximum per klas 20.
In sommige gevallen worden klassen gecombineerd.

Op sommige basisscholen is een schooluniform nog verplicht. Meestal is dat een soort jasje of een schort (grembiule).

De universiteit