|
||||||
| Het verhaal - Bewerking - Spelers, Regie, Medewerking - Opvoeringen
William Shakespeare kan op een poëtische manier uiting geven aan universele gevoelens. Vandaar dat zijn werken vandaag de dag nog brandend actueel zijn. Niettemin ademen zijn toneelstukken de tijdsgeest van de 16de eeuw uit.
Katharina, dochter van Baptista Minola, alsook Bianca, de jongere zus, worden uitgehuwelijkt. Baptista Minola, een rijke edelman, kan op veel gegadigden rekenen. Maar snel wordt duidelijk dat mogelijke huwelijkskandidaten, hoe groot de bruidsschat wel is, afhaken bij één wel bepaalde dochter. Katharina gedraagt zich, als het op mannen aankomt, als een een feeks. Een onhandelbaar wicht die de mogelijke kandidaten met haar verbaal geweld platwalst. Bianca daarentegen heeft aanbidders zat. Maar zoals de traditie voorschrijft, moet eerst de oudste dochter uitgehuwelijkt worden. Wat volgt is een pijnlijk en teven hilarisch drama. Zal de prins op het witte paard wel opdagen?
Het woord vertellen is bij Tanghe één van de kernwoorden. De fascinatie voor dit woord en de handeling die erbij hoort, begon al vroeg. Tanghe kwam op school in aanraking met teksten van de grote schrijvers, o.a. Shakespeare. Wanneer de docent in de klas de teksten voorlas, konden ze hem niet boeien, maar wanneer hij de teksten daarna nog een keer voor zichzelf las, zag hij het verhaal voor zijn ogen gebeuren. Hij wilde zijn versie van de grote klassieke teksten vertellen, duidelijk maken, laten zien aan de mensen. Zijn liefde voor klassieke teksten blijkt uit het volgend citaat: "Altijd de klassieken, omdat ze zo prettig ouderwets zijn, in de goed zin van het woord en er zit zo'n passie achter, ze zijn soms zo heerlijk sentimenteel en volgeladen. Ze doen mijn hart sneller slaan, omdat ik de afgeronde boog in de vertellingen zie. (...) Het is een romantische keuze, maar ik vind dat ik nog recht heb de werkelijkheid niet te aanvaarden, dat ik recht heb mezelf te laten opgaan in de magie van het theater." Ook al vindt Tanghe zijn inspiratie in de klassieken, in zijn voorstellingen laat hij toch duidelijk de eigen tijd doorspiegelen. Tanghe heeft de drijfveer van die schrijvers (Sophocles, Shakespeare, Molière, Brecht), om die stukken te maken, verplaatst naar het heden: "Ik ben op zoek naar de kern en de drijfveren van een schrijver en als kind van mijn tijd leef ik met mijn eigen, persoonlijke beschadigingen. Die vind ik terug in de toneelliteratuur en geef ik door aan een speler die ook beschadigd en gevoelig is."
Regie: Rik Lamote Decorbouw: Frans Desseyn, Luc Desseyn, Alain Houvenaeghel, Maurice Broucke, Daniël Lauwyck, Willy Vanclooster Klank en licht: Luc Bolle, Franky Peene Kledij: Diana Vermeersch Tekststeun: Katrien Dombrecht Toneelmeester: Emmy Dens Grime: Annemie Jongbloet Grafische vormgeving: Alex Haerens, Erwin Vandousselaere Fotografie: Jan Ducatteeuw, Kristien Pollet Filmfragment: Daan Tytgat Algemene coördinatie: Roland Haest, Etienne Bossuyt Muziek van John Tavener
Schoenen Luca Famy Mode Betonijzerbuigcentrale Inter NV - Ivan Delrue BVBA Vierstraete Carlos en Steven Jonas Missiaen voor het 'digitaliseren' van het decor Axel Fabry voor het inspirerende kunstwerk
|
| ©Theater De Snuifdoos - Design by Maarten Ureel |