Brussel

Mijn Brussel, ‘k zit in je binnenzak
een warme jas, je binnenstad
die mij omarmt en verwarmt als vroeger
toen ik verdwaald en lusteloos
jouw geborgenheid verkoos
al zijn mijn dromen nu wat droever

Hier kende ik mijn eerste lief,
mijn eerste droom, eerste verdriet
hier kerfde ik haar naam nog in jouw bomen
hier had ik vrienden, liep ik school
en raakte ook nog op de dool
hier voelde ik me vaak verloren

Mijn Brussel, al ben je erg ziek
een mollenpijp een braakland
in ruine ken ik jou niet
ach, je bent wreed veranderd
al ben je als een lelijk huis
toch voel ik me hier veilig thuis
als nergens anders

Mijn Brussel, ik verlies me weer
en loop je straatjes op en neer
ze zijn jouw duizend armen
hoe vaak liep ik hier toen
niks omhanden, niks te doen
gewoon mijn tijd wat te verdromen

Johan Verminnen (1976)