Εάν στο πέρασμα σας έξω από τον Προφήτη Ηλία ακούσετε περίεργα θροΐσματα και αναστεναγμούς, μην αναρωτηθείτε τι είναι. Είναι η καρδιά μου που κι αυτή έχει σβήσει και πλανιέται μέσα στα ερείπια.

            Ξέρω ότι μπορεί να αναρωτηθείτε γιατί μέχρι σήμερα δεν υπήρχε  θέμα μου ζωγραφικό από τα χωριά μας και εγώ σας απαντώ.

            Και όμως η ζωή μου, οι μνήμες μου, ο χώρος όπου γεννήθηκα και μεγάλωσα, τα δέντρα, τα σπίτια, τα λαγκάδια, ή καθημερινή ζωή, οι άνθρωποι και οι ασχολίες τους, όλα υπάρχουν μέσα μου, στην ψυχή μου ζουν και θα ζουν για πάντα και αποτυπώνοντας έμμεσα σε όλα τα έργα , στις μορφές που χρησιμοποιώ, στα θέματα που επιλέγω, στον τρόπο έκφρασης μου.

            Όμως είναι η πρώτη φορά που επέλεξα να ζωγραφίσω ένα συγκεκριμένο θέμα, το μοναστήρι μας που κάηκε, γιατί από μόνο του είναι ένα γεγονός που με συγκλόνισε, με πόνεσε και αυτά τα συναισθήματα ήθελα να τα εκφράσω στο χαρτί.

            Μια σκέψη μου ήταν να ακυρώσω την έκθεση γιατί η καρδιά μου είναι μαύρη σαν  τα απομεινάρια του Προφήτη Ηλία.

            Όμως πρέπει να παλέψουμε όλοι μαζί για τα παιδιά μας και τα παιδιά των παιδιών μας .

            Για την συνέχεια , για την ελπίδα , αυτή που θα τα απαλύνει όλα.

 Καλοκαίρι  2000                                                                            Δώρα Φουντάτου

Πολιτιστικές Εκδηλώσεις Δήμου Ευρωστίνης 2000