|
"คุณหมอ!!!"
ซายาโกะ รีบวิ่งตามเมื่อได้ยินเสียงสตาร์ทรถออกไป
"ชิโนะ!..." นิชิวากิวิ่งตามออกมาเช่นกัน
"ทัตจัง...คุณหมอไปแล้ว อะไรกัน ไหนบอกว่าจะให้ซายะไปส่งด้วยนี่นา..."
นิชิวากิเหลียวหันหลัง และมองไปยังนอกชานที่เขาและซายาโกะยื่นเมื่อสักครู่
ก็เข้าใจและพลางยิ้ม...เมื่อนึกถึงสาเหตุที่ฮาชิซึเมะรีบร้อนออกไป
"ซายะ...ผมต้องไปแล้วหละ ขอบใจนะซายะ ที่เข้าใจผม"
"อือ..." ซายาโกะหลบสายตา กลัวว่าอีกฝ่ายจะรู้ถึงความรู้สึกเศร้า
ของตนในขณะนี้ นิชิวากิก้มลงจูบที่หน้าผาก แล้วหันมายิ้มให้...
ฮาชิซึเมะขับรถกลับมาที่กองกำลัง ด้วยใบหน้าที่หมองเศร้า
และหัวใจที่ทุกข์ระทม
เขาตั้งใจว่า จะลาพักร้อนซักพัก แต่ก็เกรงว่าตนจะต้องเล่าความจริงทุกอย่างให้ผู้การอิชิคาวะฟัง
เขาขับรถเข้ามาจอดในกองกำลังแล้ว แต่ผู้คนในกองกำลังที่เคยครึกครื้น...หายไปไหนกันหมด
คุณหมอออกจากรถโดยไม่ทันปิดประตู แล้วเดินเข้าไปในตัวอาคารที่มีแต่ความเงียบเชียบ
"หยุดอยู่ตรงนั้นแหละ!..." เสียงใหญ่ดังมาจากด้านหลัง
ฮาชิซึเมะรู้สึกว่ามีอะไรบางอย่างกระทบที่แผ่นหลัง...
"ไม่ต้องถามอะไรทั้งนั้น เดินไป!" ชายหนุ่มเสียงเข้มดันหลังให้ฮาชิซึเมะเดินไป
ท่ามกลางความเงียบ...ทั้งคู่เดินเข้ามายังห้องใหญ่ ผู้คนมากมายในกองกำลังรวมตัวกันอยู่ที่นี่
"ผู้การ!!!" ฮาชิซึเมะ ถูกผลักให้ไปอยู่ในวงนั้น
"เกิดอะไรขึ้นครับ..." ฮาชิซึเมะจ้องหน้าถามอิชิคาวะ ที่ถูกมัดมือไพล่หลังเอาไว้
"คุณหมอ...เอ่อ...ขอโทษครับ ที่ทำให้คุณต้องมาเจอกับเรื่องนี้"
"เป็นความผิดของผมเองครับคุณหมอ" โมโตกิยื่นหน้าเข้ามาบอก
"มันเกิดอะไรขึ้น แล้วนี่...มีคนได้รับบาดเจ็บบ้างหรือเปล่าครับ"
ฮาชิซึเมะ ถามด้วยความเป็นห่วง
"มันยังไม่ทำอะไรคนของเราครับ ได้แต่รวบรวมคนมาที่นี่" ผู้การบอก
"นี่ถ้าหัวหน้าหน่วยนอกยังอยู่...เราคงรู้ตัวเร็วกว่านี้...ผมนี่ใช้ไม่ได้เลยครับ"
โมโตกิโอดครวญ
ถึงความบกพร่องในหน้าที่ของตน
"ผมขอโทษครับ...เป็นเพราะผมที่ไม่สามารถพาเค้ากลับมาได้..."
ฮาชิซึเมะหน้าเศร้าหมองลงในทันที และได้สบสายตากับหมอคัตสึมิ ที่ถูกจับรวมอยู่ด้วย...
อิชิคาวะไม่สามารถคาดเดาเหตุการณ์ได้ว่าเกิดอะไรขึ้น
ระหว่างสองคนนั้น และในตอนนี้กำลังคิดถึงสิ่งที่เกิดขึ้น เพราะความบกพร่องในหน้าที่ของตน
จึงเพลี่ยงพล่ำให้แก่ผู้ก่อการร้ายเหล่านี้ อิชิคาวะจึงไม่เอ่ยปากถามต่อ
"แล้วคุณอิวาเสะหละครับ?" ฮาชิซึเมะรู้สึกถึงสายตาที่ตำหนิตนเองอยู่ตลอดเวลาของผู้การ
"อิวาเสะกับอเล็กซ์ ออกไปข้างนอก น้องสาวเขามา และทางเจ้าหน้าที่แอบติดต่อไปแล้ว
ว่าที่กองกำลังเกิดเรื่อง อีกไม่นานก็คงจะกลับ" อิชิคาวะพูดด้วยสายตาคาดหวัง
ว่าคนรักของตนจะรีบกลับมาช่วยเหลืออย่างแน่นอน
"งั้นก็คงสบายใจขึ้นนะครับ คุณอิวาเสะคงไม่ยอมให้ผู้การพ้นสายตา โดยไม่ทราบความเคลื่อนไหว
นานๆ ขนาดนี้นะครับ" ฮาชิซึเมะ รู้สึกมั่นใจในความรักของคนทั้งคู่เช่นกัน
พลันนึกถึงคนๆ หนึ่ง ที่ตนจากมา...ถ้าตนมีความสามารถพอที่จะยึดเหนี่ยวเค้าให้กลับมาได้
ก็คงไม่เกิดเรื่องเช่นนี้ ฮาชิซึเมะรู้สึกตำหนิตนเองเช่นกัน
สายตาที่หมองเศร้า เหม่อลอย เกิดขึ้นครั้งที่เท่าไหร่ก็ไม่รู้ ทำให้อิชิคาวะเกือบจะมั่นใจว่า
เพื่อนรักของเขา อาจจะตัดสินใจอะไรที่มันเด็ดขาดแล้วก็ได้ แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรออกไป
นิชิวากิกลับมายังกองกำลัง หลังจากฮาชิซึเมะกลับมาในทันทีเช่นกัน
เมื่อมาถึง...พลันสังเกตถึงความเงียบสงบจนผิดปกติ
และเห็นรถของฮาชิซึเมะที่ยังไม่จอดเข้าที่ดี แถมประตูก็ยังไม่ได้ปิดเสียอีก!
ทำให้เขาเดาได้ว่า คงเกิดเหตุอะไรสักอย่างที่นี้แน่...
คิดเช่นนั้น...นิชิวากิรีบพาตัวเองเข้าไปยังตัวอาคาร และหลบผู้ไม่ประสงค์ดีขึ้นไป
จนถึงห้องบังคับการ สามารถมองเห็นเบื้องล่างว่าคนในกองกำลังถูกจับรวมตัวกันอยู่
ในหมู่คนทั้งหมด เขาสังเกตเห็นคุณหมอของเขาได้อย่างง่ายดาย แล้วก็ถอนหายใจ...
...เฮ้อ...ปลอดภัยสินะ...ด้วยความโล่งอกที่คุณหมอไม่ได้เป็นอะไรเลย...
เพียงแค่...ถูกจับไว้เท่านั้น...
กลุ่มผู้ก่อการร้ายเดินเข้ามาในกลุ่มคนในกองกำลัง...
"ในที่นี้...ใครเป็นผู้การ...ทำไมไม่ปรากฏตัวออกมา!!!" ชายมีอายุ
ตัวเตี้ยขาสั้น
ยืนอยู่หน้าสุด ขนาบข้างด้วยลูกสมุนตัวใหญ่ ยืนกร่างอยู่ 3-4 คน
"ผู้การ...อย่านะครับ" โมโตกิ กระซิบเบาๆ ไม่ให้ผู้การพูดอะไร
"เฮ้ย...พวกแก อยากได้อะไรวะ" โมโตกิตะโกนออกมา
"เฮ้ย...ไอ้ลูกหมา...เอ็งอย่าสอด...ข้าอยากได้ตัวผู้บัญชาการที่นี้โว้ย"
ชายร่างเตี้ยนั้น
เดินเข้ามาพูดต่อหน้าโมโตกิ
"อะไรวะ...จะมาจับเค้า ยังไม่รู้อีกว่าเค้าเป็นใคร...ไอ้โจรกระจอกกก..."
โมโตกิบ่น
เพี๊ยะ!!! มือใหญ่ของเจ้าเตี้ย กระแทกบนหน้าโมโตกิอย่างแรง
"โมโตกิ...หยุดพูดได้แล้ว..." อิชิคาวะตะโกน
"หือ?...ว่าไง...ไม่คิดว่าคนที่นี่ จะมีหน้าสวยๆ อย่างนี้ด้วย"
เจ้าตัวเตี้ยเดินมาทางผู้การ
"ว่าไง...ไหนหละผู้การของพวกแก...ไปมุดหัวอยู่ที่ไหน...ถ้าไม่ยอมออกมาละก็..."
"เฮ้ย...ตรงนี้มีหน้าสวยๆ อยู่อีกคนหวะ เอาตัวออกมาซิ!!" เจ้าร่างเตี้ยสั่งให้ลูกน้อง
เอาตัวคุณหมอฮาชิซึเมะออกมา
"เฮ้ย...ไอ้ผู้การ ถ้ายังไม่รีบโผล่หัวออกมาละก็ ลูกน้องหน้าสวยนี่
ไม่มีทางรอดแน่ ฮ่า ๆ ๆ"
ลูกสมุนของเจ้าตัวเตี้ย จับตัวฮาชิซึเมะ ขึงไว้กับเสาด้านหลัง
"...หน้าตาไม่เลวนี่ ไม่น่าเชื่อว่าผู้การที่นี่จะมีลูกน้องสวยขนาดนี้
อยากจะรู้นักว่า
มันจะรักลูกน้องมันจริงหรือเปล่า...ฮ่า ๆ ๆ"
เจ้าเตี้ยไม่พูดเปล่า พลางใช้มือลูบไล้เรือนร่างบางนั้นไปมา สร้างความน่ารังเกียจยิ่งนัก
"หยุ..."
"หมอฮาชิซึเมะ" คัตสึมิทำท่าจะลุกขึ้น
"ผู้การอย่านะครับ!! คุณหมอด้วย" อิเคงามิ ห้ามคัตสึมิและผู้การไม่ให้พูดไว้
"ไอ้พวกนี้ มันโจรกระจอกครับ อย่าออกไปเลยครับ รอดูสถานการณ์ไปเรื่อยๆ
ก่อนครับ"
อิเคงามิแนะนำ
"อือม...เรือนร่างงดงามเหลือเกิน อยากได้เป็นเจ้าของซะเดี๋ยวนี้...ฮ่า
ๆ ๆ"
หมอคัตสึมิ เห็นเช่นนั้นก็ได้แต่สะบัดหน้าหนี...ไม่กล้าพอที่จะมอง...
เจ้าร่างเตี้ยพยายามลุกล้ำเรือนร่างนวลนั้น อย่างสะใจ เพื่อหวังล่อให้ผู้การปรากฏตัว
นิชิวากิเห็นภาพที่คนรักของตนถูกรังแกเช่นนั้น จึงไม่สามารถจะทนรออีกต่อไปได้
จึงปรากฏตัวต่อหน้าทุกคน
"หยุดนะ!!!" (เจ้าโจรใจทรามมมมม) อันนี้คิดในใจคนแต่งเอง อิอิ
เจ้าเตี้ยละสายตาจากเรือนร่างข้างหน้า หันมา
"ออกมาแล้วเหรอ เจ้านั่นหรือ! คือผู้บัญชาการที่นี่!..."
นิชิวากิไม่ตอบอะไร ได้แต่ส่งสายตาแสดงความเป็นห่วงไปที่ฮาชิซึเมะ
ฮาชิซึเมะหลบสายตานั้น พลันถามในใจว่า...เขามาทำไม...
นิชิวากิเหลียวไปหาผู้การ และสอบถามด้วยสายตาว่า "ไม่เป็นไรใช่มั้ย?"
อิชิคาวะได้แต่พยักหน้าเล็กน้อย และทุกคนก็พยักหน้าตอบด้วยเช่นกัน
นิชิวากิหันไปหาเจ้าร่างเตี้ยนั่น...
"พวกแกต้องการอะไร?"
"ก็ต้องการตัวเจ้าไง!!! เจ้าไม่รู้ตัวเลยเหรอ ว่าตัวเจ้ามีค่าหัวเท่าไหร่ในวงการ
ผู้ก่อการร้ายหนะ...ถ้าข้าได้ตัวเจ้า ทุกคนไม่ว่าจะอยู่ในกลุ่มขบวนการไหน...
ก็ต้องยอมรับข้า...ฮ่า ๆ ๆ"
"ถ้าคิดอยากได้ตัวข้า...ก็มาเอาไปสิ...แล้วก็ปล่อยเจ้าหน้าที่ตรงนั้นซะ"
"ฮ่า ๆ ๆ คิดว่าจะจบง่ายๆ หรือ? เจ้าหน้าโง่" ร่างเตี้ยหันมาส่งสัญญาณที่ลูกสมุน
ร่างใหญ่ 2-3 คน ตรงเข้ารวบตัวนิชิวากิไว้ และรุมทำร้ายนิชิวากิในทันที
จนบางครั้งนิชิวากิก็เริ่มจะเงื้อมมือเหมือนกัน...
"จุ๊ ๆ ๆ ... อย่าคิดจะทำเชียวนะ ไม่งั้นหน้าสวยๆ นี่มีแผลแน่"
เจ้าร่างเตี้ยใช้มีดจ่อที่ลำคอของฮาชิซึเมะ
"ฮ่า ๆ ๆ ๆ" เจ้าร่างเตี้ยหัวเราะด้วยความสะใจ "ถ้ามันอึดนัก
ก็เอามันให้สลบ ฮ่า ๆ ๆ"
อิชิคาวะเริ่มทนไม่ไหว ที่จะให้ลูกน้องต้องโดนทำร้ายแทนตน
นิชิวากิรีบยกมือห้าม!! เมื่อเห็นอิชิคาวะเริ่มจะขยับตัว แสดงให้เห็นว่าเค้าทนไหว
"ไม่เป็นไร"
นิชิวากิบอกเบาๆ เมื่อเขาเห็นอิชิคาวะเริ่มนั่งลงแล้ว เขาก็หันหน้าไปมองคุณหมอ
แล้วยิ้มให้...
ใบหน้าเปื้อนน้ำตาของคุณหมอ ช่างงดงามจับใจนิชิวากิยิ่งนัก เขายิ้มให้คุณหมอ
ซึ่งได้แต่
เรียกชื่อ "คุณนิชิวากิ..." เบาๆ
ทันใดนั้น อิวาเสะเปิดประตูเข้ามา รวบตัวของเจ้าเตี้ยเอาไว้
ลูกสมุนเบี่ยงเบนความสนใจ
จากนิชิวากิ มาที่หัวหน้าของตน
"เฮ้ย!!!" อเล็กซ์ที่โหนตัวลงมาจากด้านบน ปล่อยระเบิดควัน ทำให้เจ้าสมุนตัวโต
2-3 คนล้มลง
อเล็กซ์รีบเข้าไปตัดเชือกที่มือของผู้การ และคนอื่นๆ ก็ช่วยกันเข้ามาจับตัวพวกผู้ร้ายเอาไว้
"เฮ้ย!! ปล่อยข้าเดี๋ยวนี้นะ" เจ้าร่างเตี้ยพยายามดิ้นรนให้พ้นตัวอิวาเสะ
เปรี้ยง!!!
"หนอย...เมื่อกี้บังอาจมาตบหน้า...หึยยย" โมโตกิตรงปรี่เข้ามาเอาคืน
"พอแล้วโมโตกิ...เอาตัวเจ้านี้ไปส่งตำรวจซะ"
"ครับ...คุณอิวาเสะ"
"มา...มานี่ซะดีดี ไอ้เตี้ย!!!" โมโตกิกึ่งลาก กึ่งจูงออกไป โดยมีโนดะเดินตามไปด้วย
และส่งตัวเจ้าผู้ร้ายให้กับตำรวจ
"โมโตกิอย่าอารมณ์ร้อนนักสิ..." โนดะ ลูบหน้าที่ถูกคนร้ายตบเอา
เขารู้นิสัยคนรักดี
"ไม่เป็นไรหรอก อย่าห่วงเลย เป็นแผลแค่เนี้ย ไม่ถึงตายหรอก..."
โนดะน่าเศร้าลง เพราะน้อยใจที่โมโตกิไม่เห็นความห่วงใยของตน
"เอ่อ...ขอโทษนะ ขอบใจที่เป็นห่วง...คราวหลังจะไม่ทำอีกนะ...อย่าทำหน้าอย่างนั้นสิ
เจ็บกว่าโดนตบอีกนะ" โมโตกิเสียงอ่อนลง...
"คุณหมอ...ไม่เป็นไรนะครับ?" อิวาเสะหันไปหาคุณหมอที่ถูกมัดอยู่
และใช้มีดตัดเชือกที่มือนั้น
"ไม่เป็นไรครับ...ขอบคุณครับ" ฮาชิซึเมะถูกปลดปล่อยแล้ว รีบปรี่ตรงไปที่นิชิวากิในทันที
คัตสึมิที่กำลังจะก้าวเข้าไปช่วยฮาชิซึเมะ ก็ขยับเท้าถอยหลัง มองภาพเบื้องหน้าแล้ว...
สำนึกว่า ตนไม่สามารถทำอะไรได้เลย เพียงเพราะตนไม่กล้าพอเหมือนนิชิวากิ ที่พร้อมจะ
สละชีวิตเพื่อคนรักได้...เขาเดินออกมาจากกลุ่มตรงนั้น
"คุณนิชิวากิ...คุณนิชิวากิ..." ฮาชิซึเมะร้องไห้ไป...เรียกไป
"ชิโนะ..." นิชิวากิเรียกด้วยเสียงแหบๆ เบาๆ
"ปลอดภัยใช่มั้ย?"
"คุณทำอย่างนี้ทำไม...คุณเป็นอะไรหรือเปล่า..." ฮาชิซึเมะพยายามคาดคั้นให้เขาบอก
อิวาเสะกับผู้การเดินเข้ามาดูอาการนิชิวากิ
"ขอบคุณครับคุณนิชิวากิ ที่ช่วยผู้การเอาไว้ ถ้าคุณไม่ยกมือห้ามแผนคงพัง"
"อิวาเสะ!..."
"คุณอิชิคาวะ...คุณปลอดภัยก็ดีแล้ว คุณนิชิวากิทราบอยู่แล้วครับว่าผมจะมา
ถ้าคุณอิชิคาวะ
แสดงตัว เจ้านั้นคงไม่ได้ยืนอยู่ตรงนั้น เพื่อให้ได้จังหวะพอดีที่ผมจะเข้าไปรวบตัวมันไว้ครับ"
"นิชิวากิขอบใจมากนะ แล้ว...เจ็บตรงไหนหรือเปล่า" อิชิคาวะถามเพื่อนรัก
"ไม่เป็นไรครับผู้การ เป็นหน้าที่ของผมอยู่แล้ว ถ้าผมไม่ละทิ้งไปคงไม่เป็นอย่างนี้"
"อย่าพูดอย่างนั้นสิครับ ผมเองก็ไม่น่าออกไปเลย เจ้าพวกนั้นมันคงสืบมาแล้วหละครับ
ว่าพวกมือแข็งๆ ไม่อยู่กันหมด" อิวาเสะพูดตำหนิตนเองเช่นกัน
"เอาเถอะ...ยังไงผู้การก็ปลอดภัย คุณหมอช่วยดูแลนิชิวากิต่อด้วยนะครับ"
อเล็กซ์สรุปอย่างสั้นๆ
"โอย...สงสัยแขนจะหัก...แล้วก็หัวใจ" นิชิวากิหันสบสายตากับคุณหมอ...
"...เจ็บตรงที่หัว...ใจ....." พูดจบ นิชิวากิก็สลบไป
สองวันให้หลัง หลังจากที่มีผู้ก่อการร้าย ที่ไม่ค่อยมีฝีมือเท่าไหร่
บุกเข้ามาในกองกำลัง
พวกมันไม่ค่อยได้สร้างความเสียหายกับตัวอาคาร หรือผู้คนมากนัก เพราะการกระทำครั้งนี้
เพียงเพื่อต้องการตัวผู้การแห่งกองกำลังเพียงคนเดียวเท่านั้น เมื่อเหตุการณ์สงบ...
ชีวิตในกองกำลังก็ดูเหมือนจะกลับเข้าสู่ภาวะปกติ
"สวัสดีครับคุณหมอ...ไม่เจอหน้าคุณหมอตั้งนาน สบายดีมั้ยครับ"
คนในกองกำลัง ทักทายหมอฮาชิซึเมะ หลังจากที่ไม่ได้เห็นหน้าขาวนวลนั้น
เฉิดฉายในกองกำลังซะหลายวัน
"สบายดี...แล้วพวกเธอหละ ได้รับบาดเจ็บอะไรบ้างหรือเปล่า"
"เจ็บครับ..." "ผมด้วยครับ" หลายคนบอกโดยพร้อมเพรียง
"อ้าว...แล้วทำไมไม่บอกผมครับ" ฮาชิซึเมะทำหน้าตกใจ
"ก็พวกเราไม่กล้าไปหาคุณหมอนี่ครับ..."
"ใช่ครับ..."
"ทำไมหละ??" ฮาชิซึเมะถาม
"ก็คุณนิชิวากิอยู่นี่ครับ...พวกผมเข้าไปทีไร...ขนลุกทุกที..."
"ฮ่า ๆ ๆ ใช่ครับคุณหมอ คุณนิชิวากิหวงคุณหมออย่างกะอะไรดี"
หมอฮาชิซึเมะอายจนหน้าแดง
"ไม่เกี่ยวอะไรกับเค้าซะหน่อย..."
"ป่วยก็ต้องมาหาหมอสิ จะมัวแต่เกรงกลัวแล้วเมื่อไหร่จะหายหละ"
"ครับๆ ๆ เดี๋ยวถ้าป่วยผมจะรีบเข้าไปหาเลยครับ" พวกเขาอดรับปากอย่างเสียไมได้
ฮาชิซึเมะเดินกลับเข้ามาที่ห้องพยาบาล เข้าเหลือบไปมองเตียงคนไข้ด้านในสุด
พลางคิดในใจ...ถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น สร้างความไม่เข้าใจให้กับฮาชิซึเมะยิ่งนัก
ทำไมเขาถึงกลับมา? ทำไมเขาถึงยอมเอาตัวเองเข้าเสี่ยงกับสถานการณ์เช่นนั้น?
หรือเพียงเพื่อปกป้องผู้การที่เขารักและเคารพ...คิดพลางน้ำตาก็พลันจะไหล...
"โอ๊ย..."
ฮาชิซึเมะตกใจรีบตรงเข้าไปดู
"คุณนิชิวากิ...เป็นอะไรครับ เจ็บเหรอครับ"
"เปล่า...ไม่เจ็บ" นิชิวากิหันมายิ้ม
"ไม่เจ็บ...แล้วเมื่อกี้..." ฮาชิซึเมะทำหน้างง แล้วก้มหน้า
"ไม่ร้องแล้วชิโนะจะมาใกล้ๆ เหรอ" นิชิวากิมองใบหน้าที่ก้มงุดๆ
นั้น
"ถ้าไม่เป็นไร...ผมจะไปทำงาน" ฮาชิซึเมะตั้งท่าจะหันหลัง
นิชิวากิดึงแขนบางๆ นั้นไว้
"ชิโนะ..."
ฮาชิซึเมะหันมา
"คุณเรียกชื่อผมทำไม..." พูดพลาง โดยไม่สบตากับผู้ที่นอนอยู่
"ก่อนนี้...ไม่ยอมเรียก..."
นิชิวากิพยายามยกตัวเองขึ้น แต่ไม่ถนัดนักเพราะแขนขวาเขาต้องเข้าเฝือก
"นั่งก่อนสิ...ผมไม่มีแรงรั้งคุณ"
ฮาชิซึเมะยอมนั่งข้างๆ เตียงแต่โดยดี แต่ยังหันหลังให้
"ผม...ไม่อยากคุยกับข้างหลังคุณนะ..." นิชิวากิเซ้าซี้เหมือนเด็กๆ
"มีอะไรก็รีบพูดมาสิครับ ผมมีงานต้องทำ"
"เฮ้อ...! เจ็บขนาดนี้...ยังไม่ได้ยินคำขอบคุณสักคำเลย..."
"เอ่อ..."
"ก็...ผู้การ...ก็ขอบคุณแล้วนี่ครับ..."
"ผมไม่ได้เจ็บตัวเพื่อผู้การซักหน่อย..." นิชิวากิบอก สร้างความสับสนให้แก่ฮาชิซึเมะ
ที่ยังไม่เข้าใจในตัวนิชิวากินัก
นิชิวากิเอื้อมมือซ้ายจับที่วงหน้างามของฮาชิซึเมะ
"ผมเป็นห่วงคุณ..."
"เอ่อ...ขอบคุณครับ..." ฮาชิซึเมะทำหน้าไม่ถูก ได้แต่รีบปลีกตัวออกมา
เพื่อไม่ให้นิชิวากิเห็นใบหน้าที่แดงก่ำขณะนั้น...
----------
To Be Continue ----------
|