[ Fic : Dr.&Nishiwaki ] : Part 8 บทลงโทษ...

		Fan Fiction : Dr.Hashisume & Nishiwaki / By : Auyo (อายูโยะ) Forgive Me : part 8 [ บทลงโทษ... ]

	ฮาชิซึเมะ วิ่งขึ้นมาบนห้อง ฟุบใบหน้าลงบนเตียงนุ่ม... เขาร้องไห้อย่างที่ไม่เคยรู้สึกเสียใจเช่นนี้มาก่อน... พลางคิดถึงวันที่เขามีความสุขในการไล่ตามบ้าง ถูกตามบ้าง คำพูดต่างๆ ที่เคยพร่างพรูให้แก่กัน สิ่งที่แอบกระทำร่วมกัน...เป็นของกันและกัน ฮาชิซึเมะได้แต่คิดว่า ขณะนี้ เขาไม่สามารถยื้อสิ่งเหล่านั้นให้หวนกลับมาได้อีกแล้ว คิดพลางเกิดความน้อยใจอย่างที่สุด เมื่อเขาเหมือนตัวเกะกะเข้าไปทุกวัน...ตอนนี้ ควรค่าแก่เวลาที่ตนควรจะเลิกยื้อ เลิกตามได้แล้ว มันไม่มีประโยชน์อะไร ในเมื่อทุกอย่าง ที่เห็นอยู่ตำตา ก็เป็นคำตอบที่แน่นอน...ชัดเจนอยู่แล้วไม่ใช่หรือ? สิ่งที่ควรจะเป็น... ก็ควรจะเป็นอย่างถูกต้อง ชายและหญิงเมื่อเหมาะสมกันดีอยู่แล้ว ก็ควรจะอยู่คู่กัน... ฮาชิซึเมะลุกขึ้นเพื่อจัดเตรียมเสื้อผ้าใส่กระเป๋า...เสียงหนึ่งดังขึ้นที่หน้าประตู "จะไปไหน!!" เสียงเข้มนั้น เดินเข้ามาหา ฮาชิซึเมะเบือนหน้าหนี ไม่ให้สบสายตา "ผมถามว่า...คุณหมอจะไปไหน?" นิชิวากิคาดคั้นอีกครั้ง "เอ่อ...คิดว่า จะเตรียมตัว...กลับครับ" ฮาชิซึเมะพูดไปก้มหน้าไป "หายดีแล้วเหรอ..." เป็นประโยคคำถามที่ดี แต่น้ำเสียงแสดงการถากถาง "ผม...ก็ไม่เป็นไรแล้วครับ..." ฮาชิซึเมะพยายามบอก "...อวดดี!!..." นิชิวากิหันมาสบถ "ถ้าเป็นลมไป ใครต้องเดือดร้อนอีกหละ!" นิชิวากิเสียงดุใส่ ฮาชิซึเมะก้มหน้า เพื่อไม่ให้เห็นสายตาที่บอบช้ำ น้ำตาเริ่มไหลเอ่อเล็กน้อย "หรือว่า...ทนคิดถึง...คนที่โน้นไม่ไหว!!" นิชิวากิพูด...พลางเดินวนรอบตัวฮาชิซึเมะ "ทำไม...ห่างมานาน...เป็นห่วงเหรอ" ไม่มีคำตอบจากอีกฝ่าย "คุณนิชิวากิ...ทำไมคุณพูดอย่างนี้หละครับ..." ฮาชิซึเมะพูดเสียงเบา นิชิวากิมองหน้าสั่นเทิ้มนั้น โดยไม่พูดอะไร "ผมอุตส่าห์ตามมา เพราะเป็นห่วง...ไม่นึกว่าจริงๆ แล้ว ผมก็เหมือนส่วนเกิน... คุณซายาโกะ...คุณซายาโกะเค้า...เอ่อ..." ฮาชิซึเมะพูดไม่ออก "ซายะทำไม!" นิชิวากิหันควับ เมื่อคุณหมอเอ่ยพาดพิงถึงเพื่อนรัก "เอ่อ...เปล่าครับ เพียงแค่...ผมเห็นว่าคุณสองคนเป็นเพื่อนรักกันดี" "อย่าเอาซายะมาเกี่ยว เค้าเป็นเพื่อนรักของผม..." นิชิวากิทำตาดุดันใส่ และบีบไหล่ของคุณหมอเอาไว้...คุณหมอน้ำตานองหน้า พูดเสียงสั่นเครือ "ผมรู้ครับ...ทราบทุกอย่างตั้งแต่มาอยู่ที่นี่...เข้าใจทุกอย่างว่าอะไรเป็นอะไร เข้าใจดี...ก็นี่ไงครับ...ผมกำลังจะไป ไม่ต้องเกะกะคุณอีกต่อไป" ฮาชิซึเมะพูดด้วยความน้อยใจ "รีบกลับไปหาใครบางคนหนะสิ..." นิชิวากิเริ่มยียวน "ที่นี่...ไม่มีคนที่คุณจะต้องเป็นห่วง ไม่มีใครจะต้องคอยดูแล...ใช่มั้ย?" ชายหนุ่มเขย่าไหล่ร่างบางนั้น เพื่อให้ตอบคำถาม "ว่าไงหละ...คุณหมอคนสวย....." นิชิวากิพูดจายียวนใส่ฮาชิซึเมะ... "คุณนิชิวากิ..." ฮาชิซึเมะหน้าเสีย...ไม่นึกว่านิชิวากิจะเกลียดตนขนาดนี้ "ไปอยู่กับเค้า...ไปดูแลเค้า...คงจะหวานชื่นกันเหลือเกิน..." นิชิวากิยังไม่ยอมหยุดง่ายๆ เขาบีบไหล่เล็กๆ ด้วยแรงที่มี "...เจ็บ..." ร่างเล็กขัดขืน...และพยายามรั้งตัวให้ออกห่าง แต่แรงที่กดไหล่นั้น ช่างมีน้ำหนักเกินกว่าจะต้านทานเอาไว้ได้...แม้น้ำตาคุณหมอ จะไหลลงมามากเพียงใด ก็ยังไม่สามารถจะทำให้นิชิวากิใจอ่อนลงได้... "ร้องสิ...ร้องเข้าไป...ยังไงคนอย่างผม ก็มีแต่จะทำให้คุณเสียใจ..." "ใช่มั้ย???" นิชิวากิกดแรงที่ไหล่ลงไปอีก "คุณนิชิวากิ..." เสียงเบาๆ ปนสะอื้นยังไม่ขาดสาย "อุตส่าห์หนีมา...คุณก็ยังตามมาสร้างความเจ็บปวดให้อีก" นิชิวากิผลักร่างเล็กออก แล้วหันหน้าหนี "ไม่อยากเห็นหน้าคนหัวใจโลเล..." "คุณนิชิวากิ...คุณกำลังเข้าใจผมผิด..." ฮาชิซึเมะพยายามอธิบาย "ผิดตรงไหน...ก็เห็นๆ กันอยู่คุณหมอ.....ผมจองแล้วนะครับคนนี้!..... คงจะมีอะไรกับหมอนั่นแล้วหละสิ!!!" เพี๊ยะ!!!......... เสียงตบฉาดใหญ่ ทำให้นิชิวากิหยุดพูดได้ชั่วครู่!!! ฮาชิซึเมะเกิดความน้อยใจอย่างสุดซึ้ง ที่คนรักของเขาดูถูกดูแคลนตนเช่นนี้... เขาไม่เคยไว้ใจเลยหรือ?...ทั้งๆ ที่อยากจะมาปรับความเข้าใจแท้ๆ แต่ไม่นึกว่านิชิวากิจะโกรธและเข้าใจผิดตนขนาดนี้...ไหนๆ ก็เกลียดเราแล้วนี่... "ใช่! อย่างน้อยหมอก็ไม่เคยดูถูกความรักของผม..." นอกจากคำตอบรับคำแรกแล้ว เสียงคุณหมอฮาชิซึเมะก็เบาลง... นิชิวากิเจ็บแค้นที่ในอกกับคำตอบนั้น มากกว่าโดนตบหน้าเสียอีก!! เขาเดินเข้าไปหาฮาชิซึเมะ ใช้ร่างกายดุดันจับคุณหมอร่างบางชิดติดกำแพง ไม่เพียงแต่ร่างบาง จะกระทบกับกำแพงอย่างจังแล้ว นิชิวากิยังกดรั้งแขนเล็กๆ เอาไว้อย่างแรงด้วย ...ริมฝีปากร้อนระอุ บดขยี้หัวใจเจ้าของขอบปากบางนั้น จะด้วยความโมโหหรืออะไรก็ตาม ร่างน้อยนั้นพยายามต่อสู้เพื่อให้หลุดพ้นจากเรี่ยวแรงราวสัตว์ป่า ที่กำลังจะขยี้ตน... ฮาชิซึเมะพยายามที่จะปกป้องริมฝีปากบางของตน จนอีกฝ่ายเริ่มหงุดหงิด และใช้มือใหญ่บีบคางของหน้าเรียวคมขึ้นมา... "ไม่ชอบใช่มั้ย ผมจะทำให้คุณรู้ว่าความเจ็บปวดมันเป็นยังไง..." นิชิวากิพูด สายตาแข็งกร้าว ราวกับไม่เคยเจอะเคยเจอมาก่อน... "...ปล่อยนะ...ผมเจ็บ..." คุณหมอร่างบางฝืนตัวเองให้ออกมาจากวงแขนล่ำ "ไม่ใช่เจ้าหมอนั่น ไม่ได้สินะ!!" นิชิวากิโมโหสุดขีด เมื่อฮาชิซึเมะแสดงท่าไม่ยอมรับตน เขาใช้ร่างกำยำเหนี่ยวรัดร่างเล็กที่ชิดกำแพงนั่นด้วยวงแขนเขาไว้ พลางกึ่งเดินกึ่งลาก เมื่ออีกฝ่ายไม่ยอมทำตาม ไปที่เตียงนุ่มข้างๆ ห้อง นิชิวากิโถมตัวเข้าทับร่างเล็ก เพื่อไม่ให้ร่างนั้นปลีกตัวออกจากวงแขนของเขา พลางกดริมฝีปากหนาลงบนริมฝีปากบางอีกครั้ง ด้วยแรงที่ถาโถมมากกว่าสักครู่เสียอีก "อื้อ...คุณนิชิวากิ...ปล่อยนะ..." เสียงเจ้าของร่างด้านล่างสะบัดหน้าหนีอ้อนวอน ไม่แม้แต่จะหยุด หรืออ่อนแรงลง แต่กลับกดรั้งไม่ให้ด้านล่างพูดจาอะไรได้อีก นิชิวากิไล่เรียงจากริมฝีปาก สู้ลำคอ...และหยุดตรงยอดอก... เสียงกระซิกของผู้อยู่เบื้องล่าง...ทำให้เขาต้องเงยหน้าขึ้นมามอง เขาแสยะยิ้มเล็กน้อย ด้วยความพอใจ ที่เขาเห็นคราบน้ำตาของผู้ที่อยู่เบื้องหน้า "ร้องไห้ทำไม? นายไม่ใช่ผู้หญิงซักหน่อย!!" "อะไรกัน...ไม่กี่วัน...ก็ลืมแล้วเหรอไง..." นิชิวากิเริ่มพูดจาน่าเกลียดออกมา "คุณนิชิวากิ..." ฮาชิซึเมะพยายามจะยกตัวขึ้น แต่ถูกร่างใหญ่กดทับไว้ "ทำไม...ผมไม่เก่งเหมือนเจ้านั่นใช่มั้ย..." นิชิวากิใช้สองมือกดแขนเล็กๆ เอาไว้ "เค้าทำยังไง...ทำแบบนี้มั้ย...สัมผัสตรงนี้หรือเปล่า...หือ!" นิชิวาพูดพลาง ใช้ใบหน้าซุกซอนไปตามใบหน้าและซอกคอ... และพูดจาสร้างความปวดร้าวให้ฮาชิซึเมะตลอดเวลา... เขาถือว่า นี่คือบทลงโทษของคนที่มีหัวใจโลเล... และเขาก็ไม่มีวันปล่อยให้ผู้อื่น มาลงทัณฑ์แทน...หรือจะด้วยหัวใจที่เรียกร้องหรือไม่? ถึงตอนนี้นิชิวากิก็ไม่สามารถ สรุปอะไรได้ เขาอยากจะพิสูจน์ถึงความจริงใจของคนที่เขาเคยคิดอยากจะปกป้อง ด้วยร่างกายตรงหน้านี้!!... ฮาชิซึเมะรู้สึกอ่อนแรงกับการต่อกรกับร่างกายที่เกรี้ยวกราดนั้น ความน้อยใจที่อยู่ลึกๆ ไม่สามารถจะทำให้หายไปจากความคิดได้...เขาเพิ่งจะเข้าใจถึงความรู้สึกที่แท้จริงของคนที่รักว่า... ตอนนี้...เขาหมดสิ้นเยื่อใยแล้วจริงๆ ความเกรี้ยวกราดและเอาแต่ใจตัวเองเช่นนี้ ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน...คุณนิชิวากิที่เคยอ่อนโยน เคยทนุถนอมตนอย่างกับไม่อยากจะให้ใครได้ไป กลับปฏิบัติกับตนอย่างผู้ที่เกลียดชังกันมานานแสนนาน... ฮาชิซึเมะสะดุ้งเฮือก!!!... เมื่อนิชิวากิไล่เรียงไปจนถึงจุดอ่อนโยนที่สุด... "อือ..." ฮาชิซึเมะร้องครางด้วยร่างกายที่สั่นเทิ้มจากการสัมผัส ร่างเล็กหนาวสั่น เมื่ออาภรณ์ที่คลุมกายถูกร่างใหญ่กระชากออกจนขาดวิ่น น้ำตาก็เริ่มเอ่อไหลลงมาตลอด ฮาชิซึเมะพยายามสะกดกลั้นความรู้สึกเอาไว้... นิชิวากิหยุดภาระกิจเบื้องล่าง และยกตัวขึ้นมา มองใบหน้าหม่นหมองนั่น แว๊บนึง...เขารู้สึกเหมือนใบหน้าเย็นยะเยือกที่อยู่ใต้ร่างเขานั้น หวาดระแวงเหมือนเด็กน้อย เขาอยากจะโอบกอดไว้ด้วยความนุ่มนวล และเริ่มรู้สึกผิดที่ไม่ได้ปฏิบัติอย่างอ่อนโยน "คุณนิชิวากิ...หลังจากครั้งนี้ไป ผมคงไม่ไล่ตามคุณอีก...ดังนั้นครั้งนี้ผมจะยอมทุกอย่าง... เพื่อให้สมกับที่คุณรู้สึกกับผม..." สายตาเย็นชาที่แน่วแน่ สบตานิ่งกับผู้ที่อยู่บนร่างของตน รอยแก้มแดงช้ำปนกับคราบน้ำตา บนใบหน้าขาวนวลนั้น เป็นภาพที่ไม่น่าชมเอาซะเลย "ว่าอะไรนะ!..." นิชิวากิตกใจกับคำพูดนั่น "ผมบอกว่าผมจะไม่ถือโทษคุณในครั้งนี้ คุณอยากจะทำอะไรก็ตามสบาย..." ฮาชิซึเมะพูดเหมือนจะตัดใจเสียอย่างนั้น เมื่อเขาคิดได้ว่า การกระทำทุกอย่างของนิชิวากิ แสดงให้เห็นว่า เขาเกลียดชังตนเสียเหลือเกิน...และเมื่อคิดถึงเรื่องราวที่ผ่านมา เขาก็ไม่เคยได้ยิน คุณนิชิวากิเอ่ยปากบอกความรู้สึกที่มีให้แก่ตนสักครั้ง!!! และด้วยสายตาเย็นชาที่นิชิวากิได้รับ ยังความเดือดดาลให้แก่เขาเป็นอย่างมาก... "หึ!! จะรีบส่งของขวัญกลับไปให้เจ้านั่นโดยเร็วเลยแหละ!!" ว่าเช่นนั้นแล้ว นิชิวากิเริ่มสวมวิญญาณสัตว์ป่าอีกครั้ง โหมบดขยี้เหยื่อร่างน้อยๆ อย่างไม่เกรงใจ เหมือนจะบ่งบอกถึงความสะใจที่แอบแกะกล่องของขวัญก่อนที่จะถึงมือเจ้าของจริงๆ ของมัน นิชิวากิเริ่มหยิบยื่นตนให้แก่ร่างบางที่เริ่มขยับตัวหนีออกมา แต่เขาก็ยังขืนที่จะยัดเยียดมันลงไป!!!... เสียงร้องครวญครางด้วยความเจ็บปวด สอดแทรกด้วยเสียงอ้อนวอนให้หยุด... ...มันเกิดขึ้นหลายครั้งหลายครา จนขอบฟ้าสาง... นิชิวากิลืมตาขึ้นข้างๆ ร่างบางเล็กๆ ที่นอนคุดคู้อยู่ เขาลุกขึ้นนั่ง เอื้อมมือสัมผัสกับเส้นผมยุ่งเหยิงนั้น พลางนั่งคิด... คิดถึงการกระทำเมื่อคืน...ที่เขาสวมร่างของสัตว์ป่าที่แสนจะดุร้ายกับคนที่เขา...เฮ้อ... นิชิวากิถอนหายใจ...นั่งทบทวนเหตุการณ์เมื่อคืน... สายตาที่ฮาชิซึเมะมีให้กับตนนั้น ไม่ได้มีความเคียดแค้นอะไรตนเลย แต่ใบหน้าที่เย็นยะเยือก และสายตาที่แน่นิ่งไม่ไหวติง ราวกับแสดงให้เห็นความปวดร้าวในจิตใจทั้งหมด ว่า...ไม่มีความรู้สึกดีให้แก่กันแล้ว...ทำไมเขาเพิ่งคิดได้ตอนนี้นะ... เขาเพิ่งมองร่างกายที่ถูกเขากระทำนั้นอยู่พักใหญ่... ...ดูบอบช้ำเสียเหลือเกิน สีหน้าที่แสดงความเหนื่อยอ่อน และสั่นเทิ้มด้วยความหวาดระแวงอยู่ตลอดเวลา... ทำให้เขานึกสงสารเจ้าของร่างนั้นจับใจอยู่เหมือนกัน...เขาก้มลงจูบหน้าผากน้อยๆ นั้น แล้วลุกเดินจากเตียงไป... ร่างเล็กที่หลับไหล ลืมตาขึ้น...น้ำตาเอ่อล้นออกมาข้างแก้ม ...คงจบสิ้นกันจริงๆ แล้วสินะครับ...ฮาชิซึเมะพูดกับตัวเอง และยังคงนอนน้ำตาไหลรินต่อไป... ก๊อก ๆ ๆ "คุณหมอ...ซายะเอง...เข้าไปนะคะ" "ครับ..." เจ้าของเสียงพูดพลางปาดน้ำตาที่เปื้อนบนใบหน้า และพยายามพยุงตัวขึ้นนั่ง ซายาโกะเดินเข้าห้องมา มือถือถาดอาหารมาด้วย "สายแล้ว...ทานข้าวก่อนดีกว่านะคะ..." ซายะโกะเดินมาหาร่างสงบบนเตียงนั้น "คุณหมอ...โถ...ทำไมเค้าทำแบบนี้นะ..." "ดูสิ...ทัตจังทำรุนแรงเกินไป" ซายาโกะจับมือคุณหมอขึ้นมา ให้เห็นรอยฟกช้ำทั่วท่อนแขน "ทานข้าวก่อนนะคะ...เดี๋ยวซายะใส่ยาให้นะ" ซายาโกะป้อนข้าวให้ ตลอดเวลาในขณะนั้น คุณหมอเหม่อลอยไม่พูดไม่จาอะไร ซายาโกะเริ่มเข้าใจเรื่องทุกอย่าง แม้ว่าจะสงสัยมาตั้งแต่ต้น จะไปถามเจ้าตัวก็คงไม่ยอมบอก แต่โดยรูปการแล้วก็พอจะเข้าใจถึงความรู้สึกของทั้งสองที่แสดงออกด้วยสายตาและคำพูด "คุณหมอ...อย่าร้องไห้เลยนะคะ...ซายะเข้าใจเรื่องนี้คะ" ฮาชิซึเมะมองหน้าหญิงสาวที่เพียบพร้อมไปด้วยน้ำใจมากมาย และด้วยนิสัยห้าวหาญสามารถที่จะต่อกรกับผู้ชายได้ คนนี้...เหมาะแล้ว ที่จะคอยดูแลผู้ชายแข็งกระด้างคนนั้น! "คุณซายาโกะครับ...ผมขอร้องอะไรบางอย่าง...จะได้มั้ยครับ?" เย็นย่ำของวันนั้น ซายาโกะเดินเข้ามาในบ้านนิชิวากิ "เป็นอะไร...นั่งซึม...สำนึกผิดเหรอ?" ซายาโกะเข้ามานั่งข้าง "...ซายะ...เคยรู้สึกดีกับใครหรือเปล่า?" นิชิวากิตั้งคำถาม "ดียังไงหละ?" "ก็รู้สึกอยากได้ อยากปกป้อง อยากเป็นเจ้าของเพียงผู้เดียว..." นิชิวากิบอกเสียงอ่อย "อืม...ก็เคยอ่ะนะ นั่นคือความรู้สึกของ "รัก" รู้มั้ย รักที่เป็นเค้า เป็นคนอื่นไม่ได้หนะ" นิชิวากิมองหน้าเพื่อนรักอย่างตกใจ นึกไม่ถึงว่าเพื่อนสาวห้าวของเขาจะเข้าใจอะไร ได้กระจ่างมากกว่าตน "แล้วทำไมเขาถึงไม่เป็นของเราคนเดียวหละ..." "แต่การที่เราจะปกป้องใครซักคน หรือ...เอ่อ...รัก...ใครสักคน... ไม่จำเป็นต้องแสดงออกด้วยความเอาแต่ใจตัวเองหรอก... แค่ความรู้สึกดีดี มอบให้แก่กัน ไม่ฉุดรั้งเค้า ปล่อยให้เค้าไปตามที่ใจเค้าคิด..." ซายาโกะ...พูดความรู้สึกที่ตนเองมีให้กับใครคนหนึ่ง... "ซายะ..." นิชิวากิเข้าใจความรู้สึกของเพื่อนรักเป็นอย่างดี แต่เขาก็ได้แต่รับความรู้สึกนั้นไว้แค่นั้น "...ช่างเถอะ..." "...เฮ้อ...ทำไมความรู้สึกมันสื่อไปไม่ถึงซักที" นิชิวากิพูดบ่นเบาๆ กับตัวเอง "ทัตจัง..." ซายาโกะมองหน้าแล้วยิ้มให้ "ความรู้สึกบางอย่าง...เราไม่ต้องพูดก็เข้าใจกัน แต่ถ้าไม่เข้าใจกันเมื่อไหร่... เราก็ควรบอกเค้าไปตรงๆ ...เช่นว่า...เอ่อ...รักเค้า...อะไรอย่างเนี้ย..." "เหรอ..." นิชิวากิหันมาถาม "เออ...ซายะ...ช่วยอะไรหน่อย" นิชิวากิหยิบกล่องกำมะหยี่เล็กๆ เปิดฝาออก แล้วยื่นให้ซายาโกะ...อย่างทนุถนอม "ช่วยเก็บนี่ไว้ทีนะ...เพิ่งเข้าใจว่ายังไม่เคยพูดอะไรเลย" "อืม...จะเก็บไว้อย่างดีเลย" แสงวูบวาบในกล่องน้อยๆ นั้นเปล่งประกายออกมา แข่งกับน้ำใสๆ ในดวงตาหญิงสาว... "ซายะเข้าใจผมใช่มั้ย" นิชิวากิยื่นหน้าเข้าไปใกล้เชิงหยั่งความคิด... "เข้าใจ...อีกอย่างของ...รัก...ก็คือ เมื่อเห็นคนที่เรา...รัก...มีความสุข แม้ว่าจะเจ็บปวด เราก็ควรจะร่วมยินดีไปกับเขาด้วย" ซายาโกะยิ้มอ่อนหวานให้นิชิวากิ น้ำตาที่เอ่ออยู่พลันหยดลงมา นิชิวากิยื่นหน้าเข้าไปพรมจูบเบาๆ ที่สายน้ำอุ่นๆ นั้น...ทั้งสองข้าง ...นั่นคงเป็นน้ำตาที่แสนจะปลื้มใจสินะ...การแต่งงานเป็นเรื่องที่หญิงสาว ควรจะดีใจที่สุดไม่ใช่เหรอ...อย่างเราคงไม่มีโอกาส..... ฮาชิซึเมะสตาร์ทรถออกไป...ด้วยน้ำตานองหน้า... ---------- To Be Continue ----------
	[ Back to Home I Content I Webboard ]