Fan Fiction : Dr.Hashisume & Nishiwaki / By : Auyo (อายูโยะ)

Forgive Me : part 7 [ อ้อมกอด...ที่ปวดใจ ]

ภาพเบื้องหน้าของฮาชิซึเมะ คือร่างใหญ่ของชายหนุ่ม นั่งหลับพิงขอบประตู วงแขนโอบกอดหญิงสาว
ร่างเล็กที่หลับพิงอยู่แนบอก ในมือของนิชิวากิ ที่โอบอุ้มด้วยสัมผัสของมือเรียวเล็กนั้น มีประกายสดใส
วูบวาบเปล่งออกมาจากกล่องเล็กๆ ในมือนั้น ฮาชิซึเมะขยับขาเดินเข้าไปใกล้ เหมือนต้องการมอง
ให้แน่ใจ เขาเข้ามาใกล้จนเห็นเด่นชัดแล้วว่า สิ่งที่มือของทั้งสองคนโอบอุ้มอยู่นั้น คืออะไร...

เสียงฝีเท้าเหยียบใบไม้แห้ง...ดังพอที่จะทำให้ผู้ที่หลับอยู่ สะดุ้งตื่นขึ้นมา...
"ชิโนะ!!!..." ชายหนุ่มตกตะลึง เมื่อเห็นภาพเบื้องหน้า สายตาที่จ้องมองมาพุ่งตรงเหมือนกับ
ค้นหาคำตอบ ใบหน้าที่มีรอยน้ำตาเปื้อนอยู่ทั้งสองแก้ม อีกฝ่ายที่หยุดนิ่งอยู่ชั่วครู่...เบือนหน้าหนี
แล้ววิ่งตรงออกไป
"ชิโนะ!..." นิชิวากิได้สติ เมื่อรู้สึกตัวว่า มีร่างหนึ่งอยู่ในวงแขนเขา...ทั้งสับสน ทั้งมึนงงกับเหตุการณ์
ที่เกิดขึ้น...ทำไม? ทำไมชิโนะถึงมาอยู่ตรงนี้...และทำไมจะต้องมาเห็นตอนนี้ด้วยนะ...เฮ้อ...พูดพลาง
ถอนใจ นิชิวากิรีบลุกขึ้นจากนอกชานวิ่งตามฮาชิซึเมะไป...ปล่อยให้ซายาโกะทำหน้ามึนงงอีกคน...
"ชิโนะ!!...ชิโนะ...ชิโนะ..." นิชิวากิวิ่งตามไปจนถึงรถฮาชิซึเมะ เขาเห็นฮาชิซึเมะเปิดประตูขึ้นรถ
โดยไม่สนใจคนที่วิ่งตามมา
"ชิโนะ...เดี๋ยวก่อน ๆ ชิโนะ!!" นิชิวากิกระโดดอ้อมไปทางฝั่งคนขับ และพยายามเรียกฮาชิซึเมะไว้
เอี๊ยด!!!.........ล้อรถหมุนฟรีขับออกไปด้วยความเร็ว ฮาชิซึเมะน้ำตาริน หยดน้ำใสๆ บดบังทัศนียภาพ
ข้างหน้า ทำให้รถเสียหลัก พุ่งเข้าชนต้นไม้ใหญ่หน้าถนนนั้น เปรี้ยง!!!.....
"ชิโนะ!!!..." นิชิวากิหันหลังกลับมาทั้งทีที่ได้ยินเสียงสะเทือนนั้น เขารีบวิ่งออกไป
ซายาโกะตามออกมาด้วยความเป็นห่วง...ว่าเกิดอะไรกันขึ้น?
"ชิโนะ!!...ชิโนะ!!..." นิชิวากิพยายามเปิดประตูรถออก เพื่อนำร่างไร้สตินั้นออกมา เลือดอาบทั้งสองแก้ม

นิชิวากิ นั่งเฝ้าที่หน้าประตูห้องอย่างใจจดใจจ่อ...คุณหมอในชุดสีขาวสะอาดเดินออกมาจากประตูนั้น
"ไม่มีอะไรน่าเป็นห่วงครับ...เดี๋ยวเอกซเรย์เสร็จแล้วก็กลับบ้านได้" คุณหมอบอกกับนิชิวากิที่มีสีหน้ากังวล
"ถ้ายังไง...อีก 2-3 วัน กลับมาตัดไหมนะครับ และให้คนไข้พักผ่อนมากๆ อย่าให้มีอะไรสะเทือนใจนะครับ"
หมอเตือนเหมือนรู้สถานการณ์นั้นดี
"ครับ..." นิชิวากิรีบรับปาก พร้อมทั้งโล่งใจอย่างบอกไม่ถูก
ซายาโกะ สังเกตเห็นสีหน้าของเพื่อนรักแล้ว รู้สึกสงสัยพิกล แต่ก็ไม่สามารถจะถามอะไรได้ ไม่ว่าเขาเป็นใคร
มาจากไหน เกี่ยวข้องยังไงกัน หรือแม้แต่ทำไมเพื่อนรักคนนี้มีความเป็นห่วงคนๆ นั้นนัก

นิชิวากิ เดินไปที่คุณหมอฮาชิซึเมะ ที่กำลังพยุงตัวเองออกมาจากห้อง เขารีบปรี่เข้าไปหา
แต่ไม่ได้เข้าไปพยุงอย่างที่ใจคิด เพราะซายาโกะเดินตามมาด้วย
"ชิ...เอ่อ...หมอฮาชิซึเมะ...นี่ซายาโกะ.....ซายะนี่ คุณหมอฮาชิซึเมะ คุณหมอประจำกองกำลัง"
ฮาชิซึเมะฝืนยิ้มให้แก่ผู้ที่ถูกแนะนำ...ซายะ...เธอเป็นหญิงสาวที่ดูเข้มแข็ง ท่าทางกระฉับกระเฉง
ตัดกับใบหน้าที่ดูคมเข้มและอ่อนหวานอยู่ในที สมเป็นหญิงสาวแรกรุ่นเสียจริง...ฮาชิซึเมะคิดอิจฉา
อยู่เล็กน้อย
"ซายะเป็นตำรวจ" นิชิวากิบอกเพิ่มเติมอย่างห้วนๆ
"คุณหมอ...เป็นคนสวยทีเดียวนะคะ" ซายาโกะหยอกเย้าเล่น ตามนิสัยส่วนตัว
ฮาชิซึเมะยิ้มให้หญิงสาว พลางเหลือบเห็นใบหน้าของนิชิวากิที่สบตากับผู้นั้น ด้วยความปวดร้าว...
"เชิญคุณหมอพักที่บ้านก่อน รถคุณหมอพังแล้ว คงอีกหลายวันกว่าจะซ่อมเสร็จ" ซายาโกะบอก
"เอ่อ...เอ่อ...จะเป็นการรบกวนเปล่าๆ ครับ" ฮาชิซึเมะ บอกด้วยความเกรงใจ
"คงมีใคร...รออยู่ที่กองกำลัง..." นิชิวากิเอ่ยขึ้นมา เมื่อความรู้สึกโกรธผุดขึ้นมาอีกครั้ง
ทั้งสองมองหน้ากัน ฮาชิซึเมะเกือบจะกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ รีบสะบัดหน้าหนีไปอีกทาง ซายาโกะมองเห็น
อาการแปลกๆ ของทั้งสองคน ให้ชวนสงสัย เมื่อครู่สีหน้าของนิชิวากิแสดงออกถึงความห่วงใยและ
วิตกเป็นอย่างมาก แต่ขณะนี้...กลับตีสีหน้าเย็นชาใส่คุณหมอที่อยู่เบื้องหน้า หล่อนไม่เข้าใจสักเท่าไหร่...
"เอาเถอะ...ยังไงพาคุณหมอกลับไปพักผ่อนก่อนดีกว่า เดี๋ยวก็ตายตรงนี้พอดี" ซายาโกะตัดความรำคาญ
"เอ้า...เฮ้!! มาช่วยพยุงกันหน่อยเซ่ จะปล่อยให้คุณหมอเดินเองได้ไงเล่า" ซายาโกะรีบออกปาก
เมื่อเห็นนิชิวากิเริ่มขยับตัวจะเดินนำ...นิชิวากิหันมามองหน้าฮาชิซึเมะ แล้วเดินตรงเข้าหา
อีกฝ่ายรีบถอยหลังกลับ...
"เอ่อ...ไม่เป็นไร" ฮาชิซึเมะหลบสายตา ที่นิชิวากิมองตรงมา...อย่างจะกินเลือดกินเนื้อ
"...ดื้อ..." นิชิวากิสบถเบาๆ จนอีกฝ่ายกลัว...ยืนแข็งทือแล้วให้อุ้มแต่โดยดี
นิชิวากิอุ้มร่างของฮาชิซึเมะอย่างคุ้นเคย เดินลงบันไดหน้าโรงพยาบาลไปจนถึงรถ
โดยไม่ได้ก้มหน้าลงมาสบตากับคุณหมอเลย...
"ทัตจัง...ให้คุณหมอ พักที่บ้านนายก็แล้วกันนะ" ซายาโกะเอ่ยขึ้นในรถ
"เฮ้ย...ไงงั้นหละ" นิชิวากิรีบบอกปัด ฮาชิซึเมะเจ็บที่หัวใจเล็กน้อย
"เฮ้ย! คุณหมอเป็นผู้ชายนะ จะให้ชั้นบอกแม่ว่าอะไร" นิชิวากิเถียงไม่ออก
ฮาชิซึเมะเหลือบมองนิชิวากิที่กระจกมองหลัง ดวงตาแดงก่ำ...
"เออ ๆ ๆ ก็ได้" นิชิวากิรีบตอบเหมือนจำใจ

คืนนั้น...ฮาชิซึเมะนอนพักอยู่ที่บ้านนิชิวากิ หลังจากอาบน้ำแล้ว ก็เดินออกมาที่ห้องนั่งเล่น
ในห้องนั้น ชายหนุ่มร่างใหญ่นั่งอ่านหนังสือพิมพ์อยู่ พร้อมเปรยขึ้น โดยไม่มองหน้า
"อาบน้ำแล้วหรือ?"
"ครับ..." เสียงตอบเบาแทบไม่ได้ยิน
ชายหนุ่มปิดหนังสือพิมพ์ หยิบชาขึ้นมาจิบ แล้วพูดต่อ
"มาทำไม..." เจ้าของเสียง ถามด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าว
"เอ่อ..." คนพูดหลบตาร่างใหญ่
"มีธุระอะไร...จากกองกำลัง? ทำไมไม่ใช้คนอื่นมา..." นิชิวากิสอบถามเป็นชุด
อีกฝ่ายไม่กล้ามองหน้า กลัวจะรู้ถึงความเจ็บปวดที่เกิดจากน้ำเสียงดุดัน และเย็นชานั่น
"เอ่อ...คนในกองกำลัง...เค้าบอกว่า...คุณ...เอ่อ...ไม่สบายหนัก" ฮาชิซึเมะพยายามพูดจนจบประโยค
"แค่นั้น...คุณก็รีบมา...ผมหนะ ไม่เป็นอะไรง่ายๆ หรอกครับ" นิชิวากิลุกขึ้น แล้วเดินตรงเข้ามา
ที่ฮาชิซึเมะยืนอยู่...เขาหยุดยืนตรงหน้าพอดี เอื้อมมือขึ้นสัมผัสปลายผมเปียกหมาดๆ นั้น...
"ยังมีคนอื่นที่คุณน่าจะห่วงมากกว่าผมนะ" สายตาที่ดุดันและเย็นชา เพ็งมองหยั่งลึกลงไป
ที่หัวใจฮาชิซึเมะ ดั่งจะเสาะหาความจริงอะไรบางอย่าง...ฮาชิซึเมะตัวสั่นระริก เมื่อได้ฟังคำถากถาง
อย่างไม่ใยดี เหมือนไม่ใช่คนเคยรักกันดั่งเก่าก่อน.....
"ทัตจัง!!...ทัตจัง!!..." เจ้าของเสียงตะโกนเข้ามา ทำให้นิชิวากิถึงกับผละจากคุณหมอไปในทันที
"คุณหมอเป็นไงบ้าง" ซายาโกะสอบถามอาการผู้มาใหม่
"ไม่เป็นไรแล้วมั้ง" นิชิวากิหันกลับมามอง
ฮาชิซึเมะเห็นภาพเบื้องหน้า เหมือนจะบอกให้รู้ว่า เขาทั้งคู่ช่างเหมาะสมกันยิ่งนัก...
คนนึงร่างสูงใหญ่แข็งแรง อีกคนนึงร่างเล็ก ดูทะมัดทะแมง...
แต่ด้วยใบหน้าที่อ่อนหวานของหญิงสาว ทำให้ดูน่าปกป้อง เขาสองคนช่างสมกันจริงๆ
"อ้าว...นายดูแลยังไงฟ่ะ ปล่อยให้คุณหมอออกมาเดินตากลมแบบเนี้ย" ซายาโกะเดินเข้ามาโวยวาย
เมื่อเห็นคุณหมอยืนอยู่
"คุณหมอก็...ออกมายืนหัวเปียกตัวเปียกอย่างนี้ เดี๋ยวก็เข้าโลงเร็วหรอก"
คำพูดของซายาโกะ ทำให้คุณหมอเข้าใจว่าเธอเป็นห่วงและยิ้มออกมา
"ขอบคุณครับ...ผมเพิ่งอาบน้ำเสร็จครับ จะเข้าไปพักผ่อน พอดีเห็นคุณนิชิวากิก็เลยแวะมาคุยด้วย"
"โอ๊ย...ทัตจังหนะเหรอคุณหมอ เค้าไม่ค่อยคุยอะไรหรอก หมอนี่เอาแต่ขรึมตั้งแต่คุณหมอมาแล้ว"
ฮาชิซึเมะฟังแล้ว คิดในใจว่าทำไมนิชิวากิถึงเป็นไปตามที่ซายาโกะพูด หรือว่าเรามาหาแล้ว
ทำให้เค้าไม่สบายใจ...นึกเช่นนั้น น้ำตาจะพลันไหลออกมา
"อ้าว...คุณหมอเป็นไร ตาแดงๆ เจ็บตรงไหนหรือเปล่า เดี๋ยวซายะพาขึ้นไปนอนก็แล้วกัน"
ซายาโกะพยุงคุณหมอขึ้นไปข้างบนบ้าน...

"หลับแล้วเหรอ?" นิชิวากิถาม เมื่อเห็นซายาโกะเดินลงมา
"อือ..." ซายาโกะ รู้สึกสงสัยแกมหมั่นไส้ กับอาการของเพื่อนรัก คิดจะสอบถามให้รู้เรื่อง
"นี่!!!...นาย...นายเป็นอะไร ชั้นไม่เข้าใจความรู้สึกนายเลยนะ เมื่อกลางวันอีกอย่าง พอตกเย็น
ก็เป็นอีกอย่าง ชั้นหละงงไปหมด"
"...เปล่า..." นิชิวากิตอบด้วยความเย็นชา
"จริงเหรอ? นายทำท่าเป็นห่วงเค้า นึกว่าชั้นไม่รู้เหรอ แต่พออยู่ต่อหน้า ก็ทำหน้าเลือดเย็นใส่"
นิชิวากิสะดุ้งเล็กน้อย ไม่ยักรู้ว่า เพื่อนรักของเขาจะจับอาการพิรุธของเขาได้
"ช่างเหอะ...ก็ไม่ได้มีอะไรโกรธเคืองกันหรอกน่า..." นิชิวากิพูดจบก็รีบเดินหนีออกไป
กลัวว่าซายาโกะจะมาสืบความอะไรกับตนอีก ทิ้งให้ซายาโกะนั่งค้นหาคำตอบอยู่คนเดียว
"...ทัตจัง...เธอเปลี่ยนไปจริงๆ" ซายาโกะบ่นพึมพำกับตัวเอง และครุ่นคิด...

หลายวันผ่านไป ที่บ้านนิชิวากิ ทั้งคุณหมอและเขาต่างก็เหมือนคนแปลกหน้า ไม่พูดไม่จากัน
ต่างฝ่ายต่างก็ไม่กล้าสบตา และเอ่ยปากใดๆ นอกจากคำพูดที่เชื่อมโยงโดยซายาโกะจังเท่านั้น
ที่ต่างฝ่ายต่างจะรับรู้ถึงความเป็นไปของอีกฝ่าย กำแพงของทั้งคู่เริ่มหนามากขึ้นทุกที...
"ทัตจัง!...ทัตจัง!..." เสียงเรียกเจื้อยแจ้ว ที่ดังมาจากหน้าบ้าน
ชื่อที่เรียกนั้น ช่างบาดหูฮาชิซึเมะซะยิ่งกระไร เขาเองไม่เคยมีโอกาสได้เรียกเช่นนั้นเลย แม้ว่าใจ
จะปรารถนาเพียงใด ก็ไม่อาจจะเอ่ยได้...เราไม่ใช่คนสำคัญของเค้าสินะ...ที่ยิ่งทรมานใจก็คือได้ยิน
อย่างนั้นอยู่ทุกวี่วัน...
"ทัตจัง...ไปเดินเล่นกัน นี่ไงเจ้าแร็คคูนก็มาด้วย" ซายาโกะเดินจูงเจ้าสุนัขพันธุ์แรสซี่เดินเข้ามาด้วย
"ไง...โตขึ้นเยอะนะเราหนะ" นิชิวากิสัมผัสขนนุ่มนั้นอย่างคุ้นเคย เจ้าแร็คคูนสั่นหางดิกๆ ดีใจเหมือน
ได้พบกับของที่หายไป...
"ดูสิ...คุณหมอ เจ้าแร็คคูนเก่งจัง จำทัตจังได้ด้วย ขนาดไม่เจอกันตั้งนาน ก็ยังคุ้นกับเจ้าของ" ซายาโกะ
บอกฮาชิซึเมะ ที่นั่งอยู่ห่างออกไป
"คุณหมอ ไปเดินเล่นกันดีกว่า แถวนี้มีชายหาดเล็กๆ อยู่ จะพาแร็คคูนไปวิ่งเล่นด้วย" ซายาโกะชวนคุณหมอ
"เอ่อ...ผมไม่ค่อยคุ้นกับสุนัขเท่าไหร่ครับ" ฮาชิซึเมะเหลือบตาไปมองเจ้าหมาใหญ่ที่อยู่หน้าบ้าน
เสียงเหาดัง จนฮาชิซึเมะตกใจ สะดุ้งเฮือก!!
"ไปสูดอากาศข้างนอกก็ดีเหมือนกัน ที่นี่มีอะไรสวยๆ งามๆ ไว้ยกระดับจิตใจอีกแยะ
เดี๋ยวจะหาว่าบ้านนอกไม่มีอะไรดี" นิชิวากิพูดแกมกระแทกเสียงเล็กน้อย
"อืม...ก็ดีครับ..." ฮาชิซึเมะอดรับปากไม่ได้
"คุณหมอหายดีแล้วนะคะ" ซายาโกะถาม
"ครับ ดีขึ้นมากแล้ว"
"ทัตจังเป็นห่วงคุณหมอนะ เห็นเค้าเป็นอย่างนั้นก็เถอะ ยังอุตส่าห์ให้ชั้นหาของอร่อยๆ มาให้คุณหมอเลย"
ฮาชิซึเมะอมยิ้มเล็กน้อย แล้วก็ต้องสะดุ้งอีกครั้ง
"ซายะ...พูดมากน่า" นิชิวากิเดินนำออกไป

ที่ชายทะเลน้อย หาดทรายขาวหาดเล็กๆ ที่ก่อกำเนิดขึ้น ยังไม่เคยต้องมือนักท่องเที่ยว
แสดงให้เห็นถึงความสวยงามของธรรมชาติแท้ๆ ของมันเอง มุมเล็กๆ ตรงหลายต้นมะพร้าว
สามารถมองเห็นพระอาทิตย์ตรงขอบฟ้าได้อย่างชัดเจน...
ซายาโกะ หญิงสาวที่ถึงจะดูเอวบางร่างน้อย แต่ก็สามารถจะยื้อยึดแรงของเจ้าสุนัขตัวใหญ่
ที่ออกแรงวิ่งไปข้างหน้าได้อย่างสบายๆ ทั้งสองคนที่เหลือ ยืนพิงตรงขอนไม้ริมหาดนั้น
"เอ่อ...คุณซายะ...ซายาโกะดูแข็งแรงดีนะครับ..." ฮาชิซึเมะพูดแก้เขินเมื่ออยู่กันสองคน
"ใช่!...เขาดูเข้มแข็ง แล้วก็หนักแน่น!!..." นิชิวากิเน้นคำหลัง...ฮาชิซึเมะรู้สึกตัวว่าถูกอ้างถึง
เขาก้มหน้าเล็กน้อย...เหมือนจะรับคำกล่าวหานั้น.....
ฮาชิซึเมะ ไม่ได้พูดอะไรต่อ...เขาพยายามไม่นึกถึง เมื่อครั้งก่อนที่พวกเขาแอบหนีไปเที่ยว
เป็นขอนไม้เก่าๆ เหมือนกัน...พระอาทิตย์กำลังจะตกเหมือนกัน ลมที่กรรโชกแรงเหมือนๆ กัน
แต่เขากลับมีความรู้สึกที่อ้างว้างเสียเหลือเกิน แม้จะได้ยืนอยู่เคียงข้างคนเดิมๆ เช่นนี้...
นิชิวากิ เดินออกไปที่ซายาโกะและแร็คคูนกำลังวิ่งเล่น ทั้งสามกำลังเล่นจานร่อนกัน
เสียงหัวเราะดังมา เหมือนจะบอกถึงความสุข...เสียงบ่งบอกนั้นกระทบความรู้สึกของฮาชิซึเมะไม่น้อย

"ซายะ!!..." นิชิวากิตะโกนอย่างตกใจ เมื่อซายาโกะถอยหลังรับจานร่อนแล้วล้มลง
ฮาชิซึเมะ รีบวิ่งเข้าไปดู...
"โอ๊ย!...ทัตจัง สงสัยขาจะแพลง" ซายาโกะบอกด้วยใบหน้าเหย่เก
"ยัยซุ่มซ่าม!" นิชิวากิบ่นเล็กน้อย
"อูยยย..."
"เป็นไงมั่งหละ เดินไหวมั้ย" นิชิวากิเสียงอ่อนลง เมื่อเห็นเพื่อนรักเจ็บจริงๆ
"เอ้า!...จูงแร็คคูนกลับให้ที" นิชิวากิส่งเชือกให้ฮาชิซึเมะ
"เอ่อ..." ฮาชิซึเมะ อ้ำอึ้ง ไม่กล้ารับเชือกนั้น
"หรือจะอุ้มซายะเองเล่า!!..." น้ำเสียงดุดัน ทำให้ฮาชิซึเมะ อดรับมาไว้ไม่ได้
นิชิวากิ บรรจงอุ้มซายาโกะ ด้วยความระมัดระวังอย่างที่สุด ต่อหน้าฮาชิซึเมะ
เขามองภาพบาดตานั้น ด้วยความรู้สึกเช่นไร นิชิวากิไม่มีวันรู้ เพราะขณะนี้เขาเป็นห่วง
เพื่อนรักมากกว่าจะสนใจตนซะอีก...
ฮาชิซึเมะถูกถูลากถูกัง โดยเจ้าสุนัขตัวใหญ่ตลอดทาง แม้กระนั้น นิชิวากิก็ยังไม่ยอมหันมา
เหลียวมองแม้แต่น้อย...

นิชิวากิคอยดูแลซายาโกะตลอดเวลา ทั้งบีบนวดขาที่แพลง และพูดตักเตือน
ให้ซายาโกะระวังตนมากกว่านี้ ถึงยังไงหล่อนก็เป็นหญิง จะมีแผลหรืออะไร ก็จะลำบาก
"ไม่เห็นเป็นไรเลย...เป็นตำรวจ ยังไงก็ต้องมีแผลอยู่แล้ว" ซายาโกะหน้าบึ้งใส่
"หน้าสวยๆ ให้เป็นแผลเป็น เดี๋ยวก็ได้เป็นยัยแก่แร้งทึ้งหรอก..." นิชิวากิพูดพลาง
มือก็ไม่คลายจากการสัมผัส
"แหม...ตั้งแต่เด็กไม่เห็นชมเลย...คุณหมอซะอีกที่สวยกว่า..."
"ถึงไง...ผู้หญิง...ก็ดูดีกว่าวันยังค่ำ" นิชิวากิพูดตอกย้ำจิตใจของฮาชิซึเมะอย่างแรง!!
"เอ่อ...เดี๋ยวผมขอตัวไปอาบน้ำอาบท่าก่อนนะครับ" ฮาชิซึเมะไม่อาจทนเห็นภาพเบื้องหน้า
และคำพูดเสียดสีทิ่มแทงใจนั้นต่อได้อีกแล้ว จึงขอตัว...
ฮาชิซึเมะอาบน้ำเสร็จแล้วลงมา...
"ค่อยยังชั่วแล้วทัตจัง...ขอบใจนะ" ซายาโกะมองเห็นความเป็นห่วงของเพื่อนรัก
ที่มีให้แก่ตน...
"ไม่เป็นไร ยังไงก็เป็น...เพื่อน(เสียงเบาแทบไม่ได้ยิน)...คนสำคัญ" นิชิวากิพูด
ตั้งใจจะให้คนที่ยื่นแอบอยู่ได้ยินถนัด...แต่ซายาโกะจังไม่เห็น...เธอตั้งท่าจะลุกขึ้นแต่ก็ล้มลง!!
นิชิวากิเข้าไปประคองโอบร่างนั้นไว้ทันที ฮาชิซึเมะที่มองอยู่ ถึงกับเอามือป้องปาก...
"เดินไม่ไหวก็อย่าฝืน...เดี๋ยวจะไปส่ง"
"เฮ้ย...แค่นี้เอง อย่ามาใกล้นักได้มั้ย...รำคาญชะมัด" ซายาโกะพยายามดันร่างนิชิวากิออก
ด้วยความรำคาญ
"เออน่า...เดี๋ยวไปส่งนะ"
"เอ๊ะ!...ทรายติดใต้ตาหนะ" นิชิวากิบอก
"อือ...ไหน...เอาไม่ออก...มองไม่เห็นอ่ะ" ซายาโกะพยายามขยี้แต่ไม่ออก
"ไหน...ดูซิ...หลับตาสิ" นิชิวากิเอาหน้าเข้ามาใกล้ และในภาพเบื้องหน้าของฮาชิซึเมะนั้น ดูเหมือน
นิชิวากิจงใจบรรจงจูบที่ใบหน้าหญิงสาว แน่นอนว่า...นิชิวากิ ผู้กระทำแผนการนั้น รู้อยู่เต็มอก!!

---------- To Be Continue ----------