|
ก๊อก...ก๊อก...ก๊อก...
เสียงเคาะประตูดังหลายครั้ง ก็ไม่มีทีท่าว่าจะเปิดออก
แต่สัญลักษณ์ที่หน้าประตู บ่งบอกว่ายังมีคนอยู่ในนั้น...ฮาชิซึเมะยังพยายามเคาะประตูนั้นต่อ...
"คุณนิชิวากิ..." ก๊อก ๆ ๆ
"คุณนิชิวากิ..." ก๊อก ๆ...ก๊อก...
"คุณนิชิวากิ.....ผมเอง...เปิดหน่อยเถอะครับ" ฮาชิซึเมะอ้อนวอน
น้ำตาเริ่มเอ่อล้น
"คุณนิชิวากิ..............." ฮาชิซึเมะเสียงเริ่มสั่น...
ชิ้ง!!..... เสียงประตูเปิดออก...ทั้งสองเผชิญหน้ากัน.....
ฮาชิซึเมะมองหน้าเจ้าของห้อง เหมือนต้องการต่อว่า เหตุใดถึงไม่ยอมเปิดให้ตนเข้าไปโดยง่าย.....
"คุณนิชิวากิ...เอ่อ....." ยังไม่ทันที่จะพูดอะไรต่อ อีกเสียงสอดแทรกขึ้นมา
"คุณมีธุระอะไร...กับผมรึ?..." ใบหน้าเย็นชาจ้องมองดวงตาแดงก่ำของอีกฝ่าย
"คุณนิชิวากิ.....คุณจะไปจริงๆ หรือ?"
"อืม...ฮะ"
"แล้ว...แล้วจะกลับเมื่อไหร่ครับ....." ฮาชิซึเมะใจสั่นรอคำตอบ
นิชิวากิมองใบหน้านั้นก่อนจะตอบ
"ยังไม่รู้...อาจจะหนึ่งอาทิตย์ หนึ่งเดือน...หรือมากกว่านั้น"
สายตาที่เชือดเฉือนกับคำพูดที่เย็นชา ทำให้อีกฝ่ายน้ำตาริน...
"คุณนิชิวากิ...เอ่อ...ดูเหมือน...เอ่อ...ทำไมถึงต้องไปด้วยครับ......"
ฮาชิซึเมะพยายามพูด แต่เสียงเบา
เฮ้อ...นิชิวากิ ถอนหายใจและพยายามหาคำตอบว่า เหตุใดผู้ที่ยืนอยู่ตรงหน้า
ถึงมาถามเขาเช่นนี้
ในเมื่อเขาก็เข้าใจอะไรทุกอย่างดีแล้ว.....และยังจะต้องการอะไรอีก...ต้องการให้เขาทำอะไรอีก...
ฮาชิซึเมะจ้องมองใบหน้าคมกริบนั้น เหมือนจะเค้นความจริงใจจากเขา.....
นิชิวากิเหลือบไปมองมือที่กำนาฬิกาเรือนที่คุ้นเคยนั้นไว้แน่น...เขาเดินไปจับข้อมือ...
"เวลามันหยุดเดินแล้ว...ใช่ไหม?...ชิโนะ..." นิชิวากิลดเสียงแข็งกร้าวจากเมื่อสักครู่นี้
สายตาจดจ้อง...
นิชิวากิหยิบนาฬิกาจากมือนั้น แล้วไขลานใหม่ให้มันเดิน...
"เวลาของคุณหมอ...กำลังเริ่มต้นครับ..." นิชิวากิพูดพลางส่งนาฬิกาเรือนนั้นกลับไปอยู่ในมือฮาชิซึเมะเหมือนเดิม
ฮาชิซึเมะก้มหน้า หยดน้ำใสๆ พร่างพรูลงมาอาบแก้ม แม้จะปิดบังโดยการหลบหน้า
แต่ก็ไม่อาจหลบพ้นสายตา
ของนิชิวากิได้...ในขณะเดียวกัน เขาก็สงสารคนรักจับใจ.....พลางยกมือขึ้น
อยากจะสัมผัสกับวงหน้านั้น...
แต่...มันคงจะไม่มีประโยชน์อะไรอีกแล้ว...นิชิวากิหันหลังให้ในทันใด...
ฮาชิซึเมะเดินออกจากห้องนิชิวากิ หัวใจ...ที่แทบจะแหลกสลายทำให้เขาไร้เรี่ยวแรงที่จะเดินต่อ....
เขาหยุดอยู่ตรงระเบียงสายตาทอดยาวไปเบื้องหน้า ในมือ...ยังกำนาฬิกาเรือนเก่านั้น...ไว้แน่น!!
"ชิโนะ...ไม่ซื้อของฝากเพิ่มเหรอ..." นิชิวากิหันมาถามคนรัก
"ได้เกือบครบทุกคนแล้ว...คุณอิชิคาวะ คุณอิวาเสะ คุณคิชิทานิ...หมอซาไก...อืม...คนอื่นๆ
ก็ครบแล้ว"
"แล้วของผมหละ" นิชิวากิยื่นใบหน้าคมเข้ามาใกล้
"คุณนิชิวากิ...อยากได้อะไรอีกครับ..." ฮาชิซึเมะถาม
นิชิวากิเหลือบมองคนอื่นๆ ในร้าน แล้วก้มลงกระซิบข้างหูเบาๆ
"ฉัน...อยากได้.....ฮาชิซึเมะ...ชิโนะ..."
ฮาชิซึเมะหลบฉากจากนิชิวากิออกไป...อย่าให้เห็นความอิ่มเอมบนใบหน้าตอนนี้เลย
เดี๋ยวจะหาว่าเราเหมือนเด็ก...
นิชิวากิแอบมองตามชายหนุ่มคนรักที่หลบหน้าไปด้วยความเขินอาย...อมยิ้มเล็กๆ
ให้กับตัวเอง...
"อ่ะ...นี่สำหรับคุณ...เป็นสิ่งตอบแทนที่อุตส่าห์พาผมมาเที่ยว"
ฮาชิซึเมะเดินกลับมายื่นกล่องของขวัญให้ชายหนุ่ม
นิชิวากิบรรจงแกะห่อนั่นออก...เป็นถุงมือหนังสีดำขลับ ปักอักษรย่อ N.T. ไว้ที่ตรงข้อมือ
"ขอบคุณนะ..." นิชิวากิทำท่าจะสวมกอด แต่ไม่ทันฮาชิซึเมะที่เดินห่างออกมาเสียก่อน
เขาเดินตามมา
ทั้งคู่หยุดยืนตรงสะพาน ที่ทอดยาวลงสู่ทะเล....นิชิวากิเข้าไปยืนข้างๆ พร้อมทั้งหยิบของในกระเป๋าออกมา
"นี่...สำหรับคุณหมอ" ฮาชิซึเมะก้มลงมองของที่นิชิวากิยื่นให้
เขารับมาแล้วปิดกล่องนั้นทันที
ข้างในเป็นนาฬิกาสายเงิน หน้าปัดมีรูปถ่ายของสถานที่ ที่เขาทั้งสองยืนอยู่...
"ต่อจากนี้...เมื่อกลับไปแล้ว...เวลาของผมก็จะเหมือนเวลาของชิโนะด้วย....."
นิชิวากิก้มลงจูบที่หน้าผาก
"เป็นสิ่งที่ระลึกถึง...ของเราสองคน.....ชอบมั้ย"
ฮาชิซึเมะพยักหน้าเล็กน้อย แต่ไม่พูดอะไร เพราะตอนนี้เขารู้สึกอบอุ่นใจเมื่อถูกสวมกอดจากชายหนุ่มที่อยู่เบื้องหน้า
มากกว่าจะเอ่ยออกมาเป็นคำพูด.........
สายลมที่พริ้วไหวผ่านระเบียง ทำให้ร่างกายของฮาชึซึเมะ ล้ม..วูบ!!.....
"คุณหมอ!!!" เสียงคนในกองกำลังดังขึ้นด้วยความตกใจ...
อิวาเสะรีบวิ่งเข้ามาประคองร่างไร้สตินั้นกลับเข้าห้อง โดยมีผู้การอิชิคาวะ
เดินตามมาด้วยความเป็นห่วง
"คุณหมอ...คุณหมอ...เป็นยังไงบ้างครับ" อิชิคาวะ ส่งเสียงเรียกร่างที่ยังไม่รู้สึกตัว
"คุณหมอ...คุณหมอครับ..." อิวาเสะก็ยังช่วยเรียกอีกแรง
"อือ..." ใบหน้าหม่นหมองลืมตาขึ้นมา อิชิคาวะมองสภาพที่บอบช้ำ
ดวงตาแดงก่ำ...เขารู้แล้วว่า
แม้แต่คุณหมอก็ไม่สามารถจะยับยั้งเพื่อนรักเขาได้....
อิชิคาวะนั่งลงข้างเตียง...ฮาชิซึเมะผู้ไร้แรงกำลัง สุดจะฝืนกลั้นความรู้สึกที่ขมขื่นนั้นไว้อีกแล้ว
เขาซุกใบหน้าลงที่ไหล่อ่อนบางของผู้การ ราวกับจะฝากร่างทั้งร่างพักพิงเอาไว้...
อิวาเสะออกนอกห้องนั้น...ตรงดิ่งไปยังประตู....ก๊อก ๆ ๆ
"คุณนิชิวากิ....." "ผมเองครับ...คุณนิชิวากิ!!" ปัง
ๆ ๆ
นิชิวากิเดินออกมาเปิดประตู...ใบหน้าซีดเผือกไม่แพ้กัน.....
"คุณนิชิวากิ...เกิดอะไรขึ้นครับ...." นิชิวากิหันหน้าหนี
"คุณคนเดิมหายไปไหน....คุณเคยเข้มแข็งที่สุดไม่ใช่เหรอครับ"
อิวาเสะคาดคั้นเหมือนเด็กอยากได้ขนม...
"อิวาเสะ...ฝากผู้การด้วยนะ..."
"ผู้การหนะ...คุณไม่ต้องเป็นห่วงหรอกครับ...ผมไม่ยกหน้าที่นี่ให้ใครอยู่แล้วครับ"
อิวาเสะ พยายามหันหน้าเข้าหา
"แต่คุณหมอหนะสิครับ...ใครจะดูแลคุณหมอ..."
"ก็...อืม...ไม่เห็นเหรอ...มีคนเขาประกาศไปแล้วนี่!!" นิชิวากิไม่กล้าสบตาอิวาเสะ
เกรงจะเห็นความอ่อนแอของตน
"คุณนิชิวากิ...คุณจะยอมแพ้หรือ?...คุณไม่เคยอ่อนแออย่างนี้มาก่อนนี่"
อิวาเสะยังไม่ลดละ
"ตอนนี้คุณหมอไม่สบายนะครับ ไม่สบายใจเรื่องของคุณ.....คุณนิชิวากิ..น่าจะอยู่เคียงข้าง"
"...งั้นก็ฝากดูอีกสักคน...คงไหวนะ" นิชิวากิเอื้อมมือไปตบไหล่เบาๆ
"ถ้าคุณเป็นห่วง...ก็อยู่ดูแลเองสิครับ!!!!" อิวาเสะพูดด้วยน้ำเสียงดุดัน
นิชิวากิไม่ตอบอะไร ได้แต่มองหน้าชายหนุ่ม SP เบื้องหน้า ที่คอยแต่ปกป้องผู้การอย่างไม่คิดชีวิต
เขาเองก็ยังนึกอยากจะปกป้องใครบางคนเหมือนกัน...ถ้าคนนั้นยังคงอยู่เคียงข้างเขา.....
"ผมตัดสินใจแล้ว" นิชิวากิบ่งบอกถึงใจที่แน่วแน่...ดวงตาที่แข็งกร้าว
จนอิวาเสะไม่กล้าเอ่ยปาก
"คุณนิชิวากิ....." อิวาเสะส่งเสียงเบาๆ ความรู้สึกเกินกว่าจะทัดทานได้.....
"คุณฮารุกะ!...คุณฮารุกะ....." อิวาเสะหอบแฮ่กๆ...มาที่ห้องคุณหมอ
"อิวาเสะ!!" ผู้การเสียงแข็งใส่
"เอ่อ...ขอโทษครับ...คุณอิชิคาวะ..." อิวาเสะเปลี่ยนชื่อเรียกในทันที
"คุณอิชิคาวะ.....เอ่อ...คุณนิชิ....." อิวาเสะพูดพลางหันหน้ามองไปทางหน้าต่าง
ผู้การอิชิคาวะลุกขึ้นยืนมองภาพเบื้องล่างของหน้าต่างนั้น.....
ฮาชิซึเมะลุกขึ้นยืนมองเช่นกัน.....น้ำตาที่เพิ่งจะเหือดแห้งไป กลับเอ่อล้นมาใหม่
ฮาชิซึเมะถึงกับ
ตัวสั่นเทิ้ม มองภาพเบื้องล่าง เมื่อเห็นชายหนุ่มเดินหันหลังออกไป...จนถึงประตูหน้าของกองกำลัง...
หลายวันผ่านไป...คุณหมอฮาชิซึเมะยังไม่พูดไม่จา โดยปกติแล้วจะไม่ค่อยพูดอะไรมาก
นอกเสียจากเวลาไล่ตามคนป่วย แต่ตอนนี้กลับเงียบลงกว่าเดิม...
ทำให้ผู้คนในกองกำลัง ต่างก็เป็นห่วงคุณหมออย่างยิ่ง...
"คุณหมอครับ...คุณหมอทานข้าวหรือยังครับ"
"ผมเอาหนังสือสนุกๆ มาฝาก...ด้วยครับคุณหมอ..."
"คุณหมอครับ...ดอกไม้สวยๆ ครับ" ยังอีกหลายๆ คน ที่ส่งกำลังใจให้แก่คุณหมอ
และหลายครั้งที่คนในกองกำลังเห็นคุณหมอของพวกเค้ายิ้ม...
ยามที่พวกเขาคุยเรื่องคุณนิชิวากิ...แล้วก็จบด้วยแววตาเศร้าของคุณหมอ...ทุกครั้ง
หลายวันที่ผ่าน ฮาชิซึเมะเองก็รับรู้ถึงความเป็นห่วงเป็นใยของคนในกองกำลัง
แต่กระนั้น เขาก็ไม่อาจจะทำใจให้ลืมคนๆ นั้นได้
"คุณหมอ..." ฮาชิซึเมะหันหน้าไปสบตากับคัตสึมิที่เดินก้าวเข้ามาในห้อง
"คุณหมอ...ดูสดชื่นขึ้นนะครับ..."
"นัต...เอ่อ...หมอ...คัตสึมิ" ฮาชิซึเมะอมยิ้มเล็กๆ เพื่อกลบเกลื่อนความบอบช้ำ
คัตสึมิจับมือฮาชิซึเมะเอาไว้....ตั้งใจพูดอย่างจริงจัง
"คุณหมอ...ลืมเค้าซะเถิดครับ...ผมรู้ว่าคุณหมอรู้สึกยังไง แต่ตอนนี้เค้าไม่อยู่แล้ว...
ไม่อยู่...แม้กระทั่งตอนที่คุณเจ็บ...คุณหมอ...คุณอยู่ในโลกแห่งความจริงนะครับ..."
ฮาชิซึเมะไม่ได้พูดอะไร.....ได้แต่ปล่อยให้มือนั้นถูกกุมไว้...
"คุณหมอ...เค้าไม่แคร์คุณหมอเลยนะครับ...คุณหมอมองผมสิครับ...ผมต่างหาก..ที่อยู่ตรงนี้"
"คุณหมอ...ผมรักคุณ...รักมาตลอด..." คัตสึมิใช้มือลูบวงหน้าอมทุกข์นั้น
พลางก้มลงประกบริมฝีปากอีกฝ่าย
ซึ่งไม่ขัดขืนแม้แต่น้อย...มือที่ลูบไล้ไปตามเรือนร่างบอบบาง ทำให้เจ้าของร่างสั่นเทาและเคลิบเคลิ้ม
ไปกับรอยจูบนั้น...แม้หยดน้ำจะไหลรินจากดวงตาอ่อนบางนั้น ก็ยังไม่อาจทัดทานชายหนุ่มไม่ให้สัมผัสได้อีก
เขาประคองร่างคุณหมอไปที่เตียงนุ่มๆ คัตสึมิรุกเร้าจนฮาชิซึเมะไม่อาจจะต้านทานได้ไหว
น้ำตารินอาบสองแก้ม
คัตสึมิไม่อาจจะห้ามใจได้อีกแล้ว...ในเมื่อเขารัก...และปรารถนาฮาชิซึเมะเหลือเกิน.....
"ดอกไม้สวยๆ มาแล้วครับคุณหมอ!!!" โมโตกิ เปิดประตูห้องเข้ามาพร้อมอิเคงามิ
"เฮ้ย!!...นายจะทำอะไรคุณหมอ...หลีกไปนะ!" โมโตกิฉุนเฉียว เมื่อเห็นสภาพคุณหมอร้องไห้
อยู่ใต้ร่างหมอคัตสึมิ และตรงปรี่เข้าไปจะหาเรื่องหมอคัตสึมิ แต่อิเคงามิห้ามไว้...
"โมโตกิ...ใจเย็นๆ เดี๋ยวก่อน ๆ ๆ" อิเคงามิพยายามรั้งตัวโมโตกิเอาไว้
"เกิดอะไรขึ้น..." อิชิคาวะเดินเข้ามาพร้อมอิวาเสะ "คุณหมอ!..."
อิชิคาวะร้องเรียกและตรงเข้ามาหา
เมื่อเห็นสภาพสีหน้าของฮาชิซึเมะ
"ผู้การ.....หมอคัตสึมิ...หมอคัตสึมิ จะทำร้ายคุณหมอ..." โมโตกิพยายามระงับอารมณ์ตัวเอง
"คุณหมอคัตสึมิ...คุณทำอะไรครับ?" อิชิคาวะหันมาถาม ด้วยอารมณ์ฉุนเฉียวเล็กน้อย
"ผู้การครับ...ดูคุณหมอก่อนเถอะครับ" อิเคงามิเห็นท่าไม่ดี
"ผู้การ....หมอ...ผมขอบคุณในความหวังดีของทุกคน...อย่าให้เป็นเรื่องราวใหญ่โตเลยครับ"
ฮาชิซึเมะพูดด้วยน้ำเสียงสะอึกสะอื้น...เอื้อมมือไปที่หัวเตียงและลุกขึ้นเดินไปที่หมอคัตสึมิ
"คุณหมอ...ผมดีใจที่คุณหมอมีแต่ความปรารถนาดีให้...ผมเข้าใจความรู้สึกนั่นดี...
แต่ผมคงจะรับมันไว้ไม่ได้.....ถ้าผมจะรักใคร...ผมคงไม่ได้เอาเค้ามาแทนใครครับ"
ฮาชิซึเมะตัดสินใจพูดอย่างนั้น พร้อมยื่นกล่องของขวัญที่มีนาฬิกาอยู่ด้านในให้แก่หมอคัตสึมิ...
คัตสึมิไม่ทันได้สังเกตเลยว่า...หมอฮาชิซึเมะสวมนาฬิกาเรือนเก่านั้นอยู่คลอดเวลา...
"ฮาชิซึเมะ....." คัตสึมิเอ่ยเรียกชื่อคุณหมออย่างเบาๆ และกุมมือนั้นอย่างอ่อนโยน
"ผมรู้อยู่แล้วว่า...ยังไงซะ คุณก็คงไม่ลืมคนสำคัญของคุณ ตอนแรกผมนึกว่าจะแพ้คนตาย...
ฮะ...ฮะ...ที่ไหนได้ ดันมาแพ้คนเป็นซะนี่...ไม่สิ!...แพ้ตั้งแต่ยังไม่เริ่มซะด้วยซ้ำ..."
สีหน้าของคัตสึมิ บ่งบอกถึงความผิดหวัง...ซึ่งทุกคนในห้องนั้นมองเห็น แต่ไม่มีใครแปลกใจเลย
ว่าทำไมเขาถึงหลงรักคุณหมอขนาดนี้ เพราะคนในกองกำลังไม่น้อยก็คิดเช่นนั้นเหมือนกัน
แต่ดูเหมือนจะไม่มีใครกล้าหักหาญน้ำใจ...และก็กลัวเขาคนนั้นด้วยแหละ...
"ขอโทษครับ..." ฮาชิซึเมะเอ่ยปาก แล้วคัตสึมิก็ผละออกไป
"เขาคงเป็นหัวหน้าที่ดีสินะ...ถึงได้ช่วยปกป้องขนาดนี้" คัตสึมิพูดใส่หน้าโมโตกิแล้วเดินออกไป
"ฮึ่ม!!! ผู้การ!! ดูสิ.....อิเคงามิ มาห้ามทำไม" โมโตกิอารมณ์เดือดขึ้นไปอีก
"เอาล่ะ...พอได้แล้ว...ตอนนี้ก็คงไม่มีอะไรแล้ว..." อิชิคาวะตัดบท
"คุณหมอ...พักผ่อนซะเถอะครับ..." ฮาชิซึเมะล้มตัวลงนอน
"คุณหมอคงเข้าใจความรู้สึกตัวเองมากขึ้นแล้วสิครับ ถึงได้ตัดสินใจพูดแบบนั้นออกไป"
"...ครับ...ผมเข้าใจแล้วครับ..."
"เข้มแข็งขึ้นแล้วสินะครับ" อิชิคาวะยิ้มให้ฮาชิซึเมะเหมือนเป็นกำลังใจ
และขอตัวออกมา
"ขอบคุณครับ...ผู้การ" ฮาชิซึเมะตระหนักถึงความห่วงใยที่ทุกคนมีให้
เขาได้ก้าวเดินออกมาจากวังวน
ที่สับสนนั่นแล้ว...เขาเข้าใจแล้วว่า หมอคัตสึมิ ไม่เหมือนนัตสึเพื่อนรักของเขาแม้แต่นิดเดียว...
และความรู้สึกที่เขามีให้อีกคนนึงนั้น...ถ้าไม่ใช่เขา...ก็คงไม่ได้สินะ...ฮาชิซึเมะคิดถึงชายหนุ่มขึ้นมา....
"หนอยย!!...มันน่าเจ็บใจนัก..." โมโตกิยังพ่วงอารมณ์ร้อนเรื่องคุณหมอ
มาจนถึงโรงอาหาร
"อ้าว...โมโตกิ เป็นอะไรไปอีกหละ" คิชิทานิ เอ่ยถาม หนุ่มเลือดร้อนของกองกำลัง
"ก็ตาหมอคัตสึมิหนะสิ บังอาจมาทำร้ายคุณหมอ" โมโตกิฟ้อง
"ก็ไหง...เชียร์กันอยู่ไม่ใช่เหรอ..."
"ตอนแรกก็ว่าดีอยู่หรอก...ไอ้เราก็นึกว่าคุณหมออยู่กับเค้าแล้วจะมีความสุขขึ้น
หลังจากที่คุณนิชิวากิไป
ก็ไม่เคยเห็นคุณหมอยิ้มเลย...อยู่กับเค้าแล้วก็ไม่เห็นคุณหมอยิ้มอีกนั้นแหละ...แสดงว่าไม่ใช่คนพิเศษ"
โมโตกิ คิดคำนวณ
"แล้วที่เริงร่าอยู่ทุกวัน...นี่ มีคนพิเศษแล้วเหรอ?....." คิชิทานิเลียบๆ
เคียงๆ ถาม
"ก็มีแล้วสิ!...อุ๊บส์! ตายหละหว่า" โมโตกิหันไปทางโนดะ ที่นั่งอยู่ด้านข้างใบหน้าซีดเผือก
ซึ่งไม่นึกว่าคนอื่นจะรู้
"ฮ่า ๆ ๆ เอาเถอะน่า...ผู้การเค้าไม่ว่าอะไรหรอก ถ้าทำให้เกิดพลังในการทำงาน"
ทุกคนหัวเราะ...แล้วก็เริ่มฉุกคิดถึงเรื่องคนสำคัญของกองกำลัง ที่จะมีหนทางใดจะช่วยปัดเป่า
ความทุกข์บนใบหน้าสวยนั้นได้...
หลังจากนั้นไม่นานคุณหมอคนสวยประจำกองกำลัง...ก็เริ่มเดินไล่ตามคนป่วยเหมือนตามปกติ
ด้วยสีหน้าที่ดูสดใสขึ้นทำให้ผู้คนในกองกำลังนั้นกลับมีชีวิตชีวา ทุกคนที่คอยเป็นห่วงคุณหมอ
ต่างก็โล่งอกที่ได้เห็นสีหน้ายิ้มแย้มของคุณหมอแบบนี้...อีกครั้ง...
"อะไรนะครับ...หมอเขาจะย้ายเหรอครับ..." ซาคางุจิเอ่ยถาม
"อืม...ใช่ จริงๆ แล้วหมอคัตสึมิจะต้องไปประจำที่กระทรวงนานาชาติ ไม่ได้มาลงที่นี่หรอก"
อิเคงามิบอก
"แล้วจะไปเมื่อไหร่หละ"
"เดือนหน้าเลยมั้ง"
"ดีแล้ว...คนอย่างนั้น ไปซะได้ก็ดี!" โมโตกิพูดออกไป
"นี่โมโตกิ ยังโกรธแค้นไม่หายเหรอ" โนดะเอ่ยถามบ้าง
"ยังเซ่!!! มาทำอย่างนี้กับคุณหมอได้ไง!!! คุณนิชิวากิไม่อยู่ ชั้นก็ต้องคอยดูแลคุณหมอให้แทนหนะสิ"
"คุณนิชิวากินี่ก็...เมื่อไหร่จะกลับมาซักทีก็ไม่รู้..." โมโตกิยังบ่นไม่จบ
"นั่นสิ...คุณหมอเหงาแย่เลย" อิเคงามิเปรย
"ก็คุณนิชิวากินั่นแหละ...ยึกยักๆ ไม่ทำอะไรๆ ซักกะที!! น่าสงสารคุณหมอออก...เฮ้อ..."
โมโตกิรู้สึก
หงุดหงิดกับการกระทำของเจ้านายตน เขาไม่เข้าใจว่า ทำไมเจ้านายตนไม่ทำอะไรที่เด่นชัดลงไป...
เขาอาจจะช่วยอะไรไม่ได้ นอกเสียจากช่วยดูแลและปกป้องคนสำคัญของนายไว้ให้ดีที่สุดเท่านั้นเอง
ทุ่งหญ้าที่ปลิวไสว ภูเขาสูงติดขอบฟ้าไกล นิชิวากิ กลับมาใช้ชีวิตอยู่ในบ้านสวนหลังใหญ่
มีอาณาบริเวณ
ล้อมรอบไปด้วยต้นไม้นานาชนิด หลังจากกลับมาบ้านด้วยหัวใจที่เย็นชาและเฉยเมยต่อสิ่งรอบข้าง
เขาอยากจะทิ้งความรู้สึกที่เศร้าหมองทั้งหมดไว้ที่กองกำลังแห่งนั้น และกลับมาพักผ่อนเพื่อลืมเรื่องต่างๆ
นั้นซะ
สายตาทอดยาวขนานกับพื้นและต้นซากุระตลอดแนว กลีบดอกซากุระเกลื่อนถนนหน้าบ้าน
ต้นไม้ใหญ่ให้ร่มเงา
เหมือนเป็นที่พักพิงที่อบอุ่น เขาถอนหายใจมองภาพเบื้องหน้า พลันนึกถึงใบหน้าใครบางคนที่ทิ้งไว้เบื้องหลัง
แล้วก็รีบสลัดความคิดนั้นทันที...เป็นไปไม่ได้หรอก ที่เค้าจะมายืนอยู่ด้วยกัน...
...ต้นไม้ค่อนข้างใหญ่ข้างถนนที่ทอดยาวนั้น มีเสียงเอ่ยขึ้น...
"นาย...เป็นใคร?...ไม่ใช่คนแถวนี้!!" ใบหน้าคม เดินก้าวออกมาจากลำต้นใหญ่นั้นทีละน้อย
และไม่มีสายตา
ที่หวาดระแวงใดๆ...อืม...สายตาท้าทายดีนะ นิชิวากิคิด
"อืม...ไม่ใช่คนไม่ดีหรอกน่า"
"บอกชื่อมาสิ" สายตาท้าทายนั้น เริ่มมีอาการยียวน
"เอางั้นเหรอ...ซายะ"
"......" เจ้าของสายตายียวนเมื่อครู่นี้ อมยิ้มแล้วเดินปรี่เข้ามา
ทั้งสองโผเข้ากอดซึ่งกันและกัน...
----------
To Be Continue ----------
|