|
สองร่างหนุ่ม...ซึ่งบัดนี้มีใบหน้าที่เปื้อนยิ้ม...ปนคราบน้ำตา
ต่างพากันเดินออกมาที่งานเลี้ยง...
...เฮ!!! ...หวี๊ด...วิ๊วววว...
"ทุกคน...ขอบใจมาก...ที่อุตส่าห์...ช่วยเหลือ...
ฉันรู้นะ...ว่าคุณหมอ...เป็นขวัญใจของเจ้าหน้าที่...
แต่ถ้าใครคิดจะต่อกรกับฉันหละก้อ...หืม...ฉันเล่นงานแน่...
และต่อไปนี้...เค้าจะมีเจ้าของแล้ว...ซึ่งก็น่าจะรู้นะ...ว่า...
จะมาตอแยหรือรังแกอะไรคุณหมอ...ขอให้เลิกคิดซะ..."
หนุ่มร่างแกร่งพูดทั้งทีเล่นทีจริง ดักคอเหล่าบรรดาเจ้าหน้าที่
ที่ชอบมาข้องแวะฮาชิซึเมะอยู่บ่อยๆ...ซึ่งจากนี้คงไม่มีใครกล้าทำอย่างนั้นอีกแล้ว...
เจ้าหน้าที่ต่างพากันเฮโลโห่ร้อง...ทั้งยินดีและย่ำเกรงในการแสดงความเป็นเจ้าของ...
ส่วนว่าที่เจ้าสาว...ของกองกำลัง ได้แต่ยืนเนียมอาย...ใบหน้าแดงก่ำอยู่ข้างๆ
แม้จะไม่กล้าจะพูดอะไร...แต่ก็บ่งบอกถึงความสุขอย่างล้นเหลือ...
ก๊อก ๆ ๆ...
ฮาชิซึเมะเดินก้าวมาที่ประตู...หลังจากออกจากห้องน้ำมา...
"สักครู่ครับ..." มือเรียวบางเอื้อมไปเปิดประตู
"อ๊ะ!!" มือเรียวถูกรั้งไว้ด้วยมือใหญ่หนา...
"...คุณ...นิชิวากิ..."
"ปะ...ปล่อยเถอะครับ..." มือเล็กยังพยายามสลัดให้ออก
"จะให้ปล่อยไปไหนหละ หือ?..." ร่างแกร่งแทรกตัวเข้ามา...ผ่านประตู
จนสองขายืนอยู่ในห้องเป็นที่เรียบร้อย....
"หือ?...ไม่ตอบเหรอ...จะให้ผมไปไหนหละ..."
"ก็...ก็...กลับไปห้องคุณสิ..." เสียงร่างเล็กเบาจนชายหนุ่มต้องก้มหน้าลงมาฟัง...
"อืม...ที่ๆ ผมจะกลับ..ก็มีแต่ที่นี่แหละ..."
ร่างเล็กก้มหน้างุดๆ ไม่อยากให้อีกฝ่ายเห็นความขวยเขินของตนเอง...
ก็จะให้ทำใจได้อย่างไรกัน...เล่นเปิดเผยทุกอย่างต่อหน้าเจ้าหน้าที่ทั้งกองขนาดนั้น...
และฮาชิซึเมะเองก็ยังไม่ได้ทำใจยอมรับเรื่องต่างๆ ได้ดีนัก...
"เอ้อ...คุณนิชิวากิ...วันนี้คุณกลับไปก่อนเถอะครับ..."
คุณหมอคนสวยไม่กล้าสบตาด้วยเลย...
"นะ...ครับ..."
"อืม...ถ้าชิโนะ...ยังไม่อยากเห็นหน้าผมคืนนี้...งั้นไว้คืนพรุ่งนี้ก็ได้..."
นิชิวากิดันร่างแกร่งของตนเข้าประชิดด้านหลัง...สูดลมหายใจที่นำเอากลิ่นหอม
ของแชมพูอ่อนๆ ตามผมพริ้วไสวของคนรักเข้าไป...
"ชิโนะ...คุณจะทำให้ผมคลั่งตายอยู่แล้ว...รู้มั้ย..."
ลำแขนแกร่งรั้งตัวร่างบางให้หันมา...สายตาฮาชิซึเมะยังคงแอบซ่อนอยู่
ร่างแกร่งมองเห็นร่างไร้เดียงสา...สั่นระริกตรงหน้านี้...ก็นึกขำในท่าทีคนรัก...
"อืม...เอาหละ...ผมไม่กวนแล้ว...รีบนอนซะ...พรุ่งนี้มีงานใหญ่นะ..."
"..."
"ว่าไง...หรือให้ผมนอนเป็นเพื่อน..."
"อะ...เอ่อ...ไม่ต้องครับ...คุณกลับไปดีกว่าครับ..."
ร่างเล็กลุกลี้ลุกลน....จนนิชิวากิอดจะสวมกอดเอาไว้ไม่ได้...
"ชิโนะ...คุณเป็นอะไรไป...หือ? คุณกังวลใจอะไรหรือเปล่า..."
"ปะ...เปล่า...เพียงแต่...ผม...เอ่อ...ผมไม่แน่ใจว่า...นี่คือความฝันหรือเปล่า...
กลัวว่า...พรุ่งนี้...เมื่อตื่นมา...ก็จะไม่มีคุณ..."
เสียงเล็กๆ พูดอย่างแผ่วเบา...นิชิวากิกดริมฝีปากประทับลงแนบริมฝีปากบาง
จูบที่ร้อนผ่าว...และเนิ่นนาน...ทำให้ฮาชิซึเมะรู้สึกอุ่นใจไม่น้อย...
"อือ..."
"ชิโนะ...นี่คือความจริง...ไม่ว่าวันไหน...มันก็คือความจริง...ที่คุณกับผม...จะอยู่ด้วยกันตลอดไป..."
คำพูดที่พร่างพรูไม่หยุดในวันนี้ของนิชิวากิ...ต่างกับเมื่อก่อนอย่างสิ้นเชิง...
ราวกับว่า...เขาเกรงจะสูญเสียสิ่งสำคัญไป...จึงยอมอ่อนให้ถึงเพียงนี้...
ฮาชิซึเมะหน้าแดงก่ำเป็นครั้งที่เท่าไหร่ไม่รู้...ในวันเดียวกัน...
"คุณนิชิวากิ..."
มือใหญ่ลูบไล้เส้นผมพริ้วไหวด้วยความรักอยู่อย่างนั้น...จนก้าวออกจากห้องไป...
ฮาชิซึเมะกลับมาข่มตานอน...และย้อนระลึกถึงเหตุการณ์ต่างๆ ที่ผ่านมา
ทั้งเคยเสียใจ...และดีใจ...แต่ลึกๆ แล้วก็ยังสับสนและไม่แน่ใจ...
ในคำยืนยันของเขาคนนั้นนัก...แต่สายตาที่จ้องมองมาหนะสิ...ทำไมถึงทำให้หัวใจสั่นไหวได้นะ?
ฮาชิซึเมะนอนคิดถึงใบหน้าหนุ่มรูปงาม...แต่เคร่งขรึมอยู่ในที...
น้ำตาแห่งความตื้นตัน...เพิ่งจะบังเกิดได้ไม่นาน...
เช้าวันรุ่งขึ้น...เป็นวันแห่งความสดชื่นที่สุดของกองกำลัง...
พิธีแต่งงานของชายหนุ่มหล่อและสวย...ได้บังเกิดขึ้น
ท่ามกลางความยินดีของเจ้าหน้าที่...
แม้ว่าจะไม่เคยมีการแต่งงานที่แปลกจากปกติเกิดขึ้นมาก่อน
แต่ทุกคนก็พร้อมใจกันยอมรับ...ในความสุข...และความรัก...ของทั้งคู่...
"ฮือ ๆ ๆ คุณหมอ...โธ่...อย่างงี้ ถ้าผมคอยอ้อนคุณหมอ...
คุณนิชิวากิไม่เอาผมตายเหรอเนี่ย....ฮึก...ฮึก..."
โมโตกิคร่ำครวญอย่างเสียดาย...
"ไม่เอาน่า...นี่...นายก็ยังมีโนดะไว้ให้อ้อนอยู่ทั้งคน...ไม่ใช่เหรอ..."
อเล็กซ์ถือโอกาสแซวเพื่อนร่วมงาน...
"โธ่...คุณอเล็กซ์...ไม่เหมือนกันนี่ครับ...ฮือ ๆ ๆ..."
ฝ่ายที่ถูกพูดถึง...เดินก้มหน้างุดๆ เข้ามาใกล้...
ทำเอาโมโตกิต้องยิ้มแหย๋ๆ...
"งานนี้...ชั้นไม่เกี่ยวนะ...ไปละ"
"อ้าว...เดี๋ยวเซ่!!! คุณอเล็กซ์...มาทิ้งบอมบ์ไว้อย่างนี้อีกแล้ว..."
"แหะ ๆ" โมโตกิหันไปยิ้มอย่างอารมณ์ดีกับโนดะ...
และโอบกอดร่างเล็กหลวมๆ...เพื่อให้คนรักเลิกทำหน้าบอกบุญไม่รับ...
"ชิโนะ..."
"เสร็จหรือยัง...ได้เวลาแล้วนะ..."
ชิ้ง!!
"เอ่อ..." ร่างบางในชุดทักซิโด้สีขาวบริสุทธิ์...ยืนเก้ๆ กังๆ
อยู่ตรงหน้าประตู
และยิ่งทำหน้าไม่ถูก...เมื่อเห็นรอยยิ้มของคนรัก...ในชุดสูทสีเทาเข้ม...
"ว่าไงหละ...ได้เวลาแล้วนะ...ไม่สบายหรือเปล่า..."
นิชิวากิสังเกตเห็นอาการตื่นเต้นของร่างบาง...แล้วก็รู้สึกสงสาร...
และนึกเอ็นดูอยู่ไม่น้อย...ร่างแกร่งขยับตัวเข้าไปชิด...แล้วสัมผัสที่หน้าผากแคบเนียน
"...ตื่นเต้นเหรอ...หือ?"
ร่างบางเหนียมอาย...หันหน้าไปทางอื่น...ไม่กล้าตอบอะไร...
"ชิโนะ..." ชายหนุ่มเรียกชื่อด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน...และจับมือเรียวมากุมไว้
"จะไม่พูดอะไรกับผมหน่อยหรือ?..."
นิชิวากิพยายามคาดคั้น...เพื่อพยายามบรรเทาความตื่นเต้นของคนรัก...
ทั้งที่มือตนเองก็เย็นเฉียบ...แม้กระทั่งฮาชิซึเมะยังสะดุ้ง...เมื่อถูกกุมมือไว้
"เอ่อ..."
"...ผม...ไม่แน่ใจ..." ใบหน้าเรียวงามยังก้มงุดๆ อยู่
นิชิวากิจับมือคนรัก...แนบที่อกด้านซ้าย...
...ฮาชิซึเมะรู้สึกได้ถึง...เสียงหัวใจของคนรัก...
ที่เต้นอย่างไม่เป็นล่ำเป็นสันอยู่เหมือนกัน...
"คิก...คิก..." เมื่อรู้สึกเช่นนั้น ทั้งคู่จึงหัวเราะออกมาพร้อมกัน...
ฮาชิซึเมะโน้มลำคอแข็งตรงของชายหนุ่มเบื้องหน้า...
ลงมาสัมผัสกับริมฝีปากเย็นเฉียบของตน...
"ขอบคุณครับ..." ทั้งคู่สบตากันอย่างหวานเยิ้ม...
"อืม...ไปเถอะ...ผู้การรอแย่แล้ว"
"...ครับ..."
เมื่อทั้งสองปล่อยทิ้งซึ่งความกังวลใจ...ต่างก็จับมือเดินก้าวไปข้างหน้าพร้อมกัน...
"นิชิวากิ
ทัตสึมิ...ยินดีจะรับ ฮาชิซึเมะ ชิโนะ...เป็นคู่ชีวิต...
และจะคอยปกป้องดูแล ไม่ว่าจะยามทุกข์หรือยามสุขจนแก่เฒ่าหรือไม่..."
"รับครับ!..." เสียงทุ้มลึก...กล่าวออกมาอย่างหนักแน่น...
น้ำตาแห่งความปลื้มปิติยินดี...ไหลรินออกมาข้างแก้ม...ของใบหน้าเรียวงามตลอดเวลา
เมื่อเสร็จสิ้นพิธีสำคัญ...ทั้งสองได้แลกแหวน...แทนถ้อยคำของหัวใจไว้...
จบท้ายด้วยการจูบหวานล้ำ...ดูดดื่ม...ที่นับว่าเป็นคำสัตย์ที่ทั้งคู่ได้มอบไว้แก่กัน...
"ขอให้มีความสุขนะครับคุณหมอ!!"
"คุณนิชิวากิ...อย่ารังแกคุณหมอนะคร๊าบบบ"
"คุณหมอ...รักคุณนิชิวากิมากๆ นะครับ..."
เสียงเซ็งแซ่...ร่ำร้องแสดงความยินดี ของบรรดาเจ้าหน้าที่
สร้างความดีใจและปลื้มใจแก่ทั้งสองเป็นอย่างมาก...ไม่มีใครสักคนในนี้
จะคัดค้านความสัมพันธ์ของเขาทั้งสอง...ที่ยอมเปิดเผยความรู้สึกซึ่งกันและกัน...
"นิชิวากิ...คุณหมอครับ..."
พวกผู้การอิชิคาวะ...เดินเข้าหาทั้งคู่...
"นี่เป็นของขวัญเล็กๆ น้อยๆ ของพวกเรานะ..."
กล่องเล็กๆ สีแดง...ถูกหย่อนไว้ในมือของนิชิวากิ...
"พวกเราจัดการให้เรียบร้อยแล้ว...คุณนิชิวากิไม่ต้องเหนื่อยเลยคร้าบบ"
อเล็กซ์กระซิบบอก...ทำเอานิชิวากิเริ่มงงๆ อยู่เหมือนกันว่าหมายถึงอะไร...
"และนี่...สำหรับคุณหมอครับ..."
"ขอบคุณครับผู้การ..." ฮาชิซึเมะรับกล่องของขวัญชิ้นใหญ่จากอิชิคาวะ
"เจ้านายครับ...จะพาเจ้าสาวไปฮันนีมูนที่ไหนครับ!"
โมโตกิย่องแอบมาตะโกนถามกลางวง...
"เฮ้...ชั้นก็จะพากลับบ้านหนะสิ"
"เอ๋..." ฮาชิซึเมะหันมาสบตากับชายหนุ่ม...
"ก็คราวก่อน...ชิโนะไปแล้ว...ยังไม่เจอพ่อแม่ผมเลย..."
"อืม...ก็เอาสิ...ฉันอนุญาตให้พักซัก 3 วันนะ...คุณหมอก็ไม่ต้องห่วง...
คุณหมอซาไกบอกผมไว้ล่วงหน้าแล้วครับ...ว่างานนี้เขาเตรียมใจเตรียมกาย
แทนคุณหมอไว้แล้ว..."
อิชิคาวะหันมายิ้มให้อย่างเข้าใจ...ทำเอาฮาชิซึเมะพูดไม่ออก...ด้วยความอาย...
"อืม...ขอบคุณครับ...ผู้การ...ที่งานนี้ผ่านไปด้วยดี..." นิชิวากิเดินรั้งเพื่อนรักออกมาพูด
"อือ...ดีใจด้วยนะ...เธอเป็นเพื่อนที่ฉันรู้จักมานาน...ฉันดีใจด้วยจริงๆ
นิชิวากิ..."
อิชิคาวะบอกความรู้สึกตื้นตันออกไป...
"อิชิคาวะ...ต้องดูแลตัวเองแล้วนะตอนนี้...ผมมีคนที่ต้องคอยดูแลให้มากขึ้นแล้ว...
อาจจะไม่มีเวลามาห่วงใยนายได้เหมือนเดิม..."
รอยยิ้มบางๆ บนหน้าสวยๆ ของผู้การผลิออกมาอย่างขำๆ
"คิก..นี่นาย...จะเป็นห่วงชั้นมากไปแล้ว...ฉันไม่เป็นอะไรหรอกน่า...อย่ากังวลไปเลย...
ขอบใจนายมากที่คอยดูแลฉันมาตลอดนะ...ใช่ว่านายจะห่างไปไหนไกลซักหน่อย..."
"อือ...ถ้าอิวาเสะมันบกพร่องต่อหน้าที่ละก้อ...ได้เห็นดีแน่..."
นิชิวากิพูดทีเล่นทีจริง...
"คุยอะไรกันครับ...แหะ ๆ" อิวาเสะเห็นท่าทางมีความสุขของเพื่อนรักสองคนนี้...
ชักอิจฉา...จึงรีบปรี่เข้าไปขวางไว้...
"ก็...ไม่มีไรนี่...ใช่มั้ยครับผู้การ"
"คิก...คิก...คิก..." นิชิวากิยิ้มให้อิชิคาวะอย่างขอบคุณ...แล้วรีบเดินออกมา
"อ้าว...ไปซะละ...อะไรกันครับ...หัวเราะกันทีไร...ไม่เคยมีผมอยู่ด้วยเลย..."
ร่างยักษ์พูดอย่างน้อยอกน้อยใจ...
"หือ...ไม่เอาน่า...วันนี้วันดีนะ...อย่าทำหน้าเครียด..."
อิชิคาวะยิ้มให้คนรักอย่างอ่อนโยน...ร่างยักษ์กระชากผู้การจนตัวปลิว
ประทับรอยจูบแล้วพูด...
"เมื่อไหร่จะถึงตาเรามั่งหละครับ...คุณฮารุกะ"
เสียงแผ่วเบากระซิกอยู่ข้างใบหู...จนสั่นสะท้าน
"...บ้าเหรอ...ชั้นยังไม่เคยคิด...."
"ปล่อยนะ..."
ตุ้บ!!
เสียงศอกกระแทกสีข้าง...อย่างที่เคย...
"อูย...คุณฮารุกะ...ผมไม่ปล่อยคุณไว้นานหรอกครับ..."
"ยินดีด้วยนะ..."
คิชิทานิเดินมาพร้อมอิเคงามิ
"ยินดีด้วยครับเจ้านาย...ขอให้ทนุถนอมคุณหมอให้มากๆ นะครับ..."
"อืม...ชั้นจะดูแลอย่างดี...ชนิดยุงไม่ให้ไต่...ไรไม่ให้ตอมเลยหละ..."
"ฮ่า ๆ ๆ" สามคนหัวเราะกันครืน...แต่คุณหมอคนสวยหนะสิ...ได้แต่อ้ำอึ้งไม่พูดอะไร
"วันนี้คุณหมอพูดน้อยจังครับ..."
"สงสัยจะเขินทั้งวัน..." คิชิทานิเริ่มเย้าหยอก...
"คุณคิชิทานิก็เหมือนกันครับ...ดูแลอิเคงามิดีดีนะครับ...ยิ่งขี้น้อยใจอยู่..."
"ครับ!...สำหรับคนนี้...ผมจะดูแลเป็นพิเศษเลยขอรับ..."
คิชิทานิรับคำหนักแน่น
"คุณ...คิชิทานิ..." อิเคงามิเขินอาย...จนหน้าแดงก่ำ...
นิชิวากิเอื้อมมือไปขยี้หัวลูกน้องเบาๆ อย่างเอ็นดูอิเคงามิ...
เพราะเป็นลูกน้องที่เชื่อฟังและเป็นเด็กที่ดีคนหนึ่ง...
ทั้งหมดต่างยิ้มให้แสดงความยินดีให้แก่กัน...
"อืม...ไปพักผ่อนกันเถอะ...เหนื่อยมาแต่เช้าแล้ว..."
ผู้การอิชิคาวะ และผู้ช่วยอิวาเสะ...เดินเข้ามาหา...
"ครับ...ขอบคุณทุกคน...ไว้เจอกัน"
"ไปเถอะ...ชิโนะ..."
นิชิวากิเอื้อมมือไปโอบรอบเอวบางๆ และจะพาเดินออกไป
"คุณนิชิวากิ!!!"
เสียงดังลั่นห้องประชุมพิธี...จนทำให้เจ้าหน้าที่เกือบทั้งหมด...หันมามอง...
ต้นเสียงไม่ใช่ใครอื่น...ซึ่งทุกคนรู้จัก...และคุ้นหูเป็นอย่างดี...
แต่ก็ต้องสะดุ้ง...ไม่เว้นแม้แต่คุณหมอฮาชิซึเมะ...
"เทนยะ!!"
ร่างเล็กเดินนำมาพร้อมกับโจจัง...ที่ตามหลังมา
หลังจากไปรับเทนยะที่โรงพยาบาลเมื่อเช้า...
"คุณนิชิวากิ...!"
แม้จะยังไม่หายดี...แต่ก็ร่างเล็กก็ยังไม่วายกระโดดเข้าไปเกาะแขนร่างแกร่งที่คุ้นเคย...
ทำเอาฮาชิซึเมะถอดสีหน้าทันที...แลไม่กล้าสบตา
"แหม...ผมมาไม่ทันพิธีสำคัญเลยนะครับ..."
"คุณหมอ...ยินดีด้วยนะครับ..." เทนยะยิ้มให้อย่างอ่อนหวาน...บวกกับใบหน้าแดงก่ำ
ด้วยอาการไม่สบายที่ยังไม่หายดี...ทำให้ฮาชิซึเมะใจอ่อนยอมสบตาด้วย...
"เอ่อ...หายดีแล้วเหรอครับ..."
"ยังครับ...แต่ผมเบื่อไม่อยากอยู่โรงพยาบาลแล้วครับ...
และวันนี้เป็นวันสำคัญของคุณนิชิวากิด้วย...ผมไม่มาได้ยังไงหละครับ"
เทนยะยังยื่นหน้ายื่นตาให้กับนิชิวากิ...ฮาชิซึเมะดูท่าทางจะเริ่มอึดอัดใจ
จึงรีบขอตัวออกมาก่อน...
"เอ่อ...งั้นผมขอตัวก่อนนะครับ..." ฮาชิซึเมะรีบเดินออกไปโดยไม่ฟังคำตอบรับใด
"อะ...อ้าว..." นิชิวากิถอนหายใจ...
"เฮ้อ...ยังไม่เข้าใจกันอีกหรือครับ...ว้า...รู้งี้มาขัดขวางซะตั้งแต่เช้าก็ดี..."
นิชิวากิหันขวับ...ด้วยความตกใจในประโยคที่เทนยะพูด...
"คิก คิก คิก...แหมคุณนิชิวากิ...ผมล้อเล่นครับ...ถึงผมจะยังตัดใจจากคุณไม่ได้...
แต่ผมก็ไม่อยากทำร้ายใครให้เจ็บช้ำแล้วหละครับ..."
เทนยะเริ่มหน้าเศร้าลง...นิชิวากิก็ใจอ่อนลง...ไม่อยากจะโกรธเคืองอะไรกับร่างเล็กนี้นัก...
เพราะตนก็ทำร้ายเขาไว้เหมือนกัน...
"อือ...ไม่เป็นไรหรอก...เดี๋ยวฉันคุยเอง..."
"ไม่เป็นไรครับ...ผมอยากคุยกับคุณหมอสักครั้งเหมือนกันครับ..."
เทนยะมองหน้านิชิวากิอย่างจริงจังในคำพูดนั้น...
----------
To Be Continue ----------
|