|
กริ๊งงงง!!!
"ซายะเหรอ...ผมเอง...ผมบอกทุกคนเรื่องนั้นไปแล้ว...
รีบมาหน่อยได้มั้ย...ผมใจร้อน...อยากจบเรื่องวุ่นๆ เสียที...!!
อืม...ครับ...อย่าลืมสิ่งสำคัญนะ..."
นั่นคือ...ประโยคเสียดแทงหัวใจฮาชิซึเมะ...อีกครั้ง...
เขาหวังเพียงให้กำแพงหนาได้ประคองร่างอ่อนล้านี่ไว้เท่านั้น
"คุณนิชิวากิ...จะแต่งงานจริงหรือครับ..."
อิวาเสะเอ่ยถาม เมื่อยังไม่แน่ใจถึงเรื่องที่เกิดขึ้น
"อืม...ทำไมหละ...คนอย่างชั้นจะมีความรู้สึกบ้างไม่ได้หรือไง...?"
"โธ่...ไม่ใช่อย่างนั้นหรอกครับ...ใครก็มีกันได้...ว่าแต่...เอ่อ...คุณหม...อ
เอ๊ย...
เจ้าสาวของคุณนิชิวากิหนะ...เค้ายอมหรือครับ..."
"เอ๊ะ...ทำไมจะไม่ยอมหละ...ก็ชั้นรักเค้านี่...ยังไงเค้าต้องยอมแต่งอยู่แล้ว..."
"เอ๋...หมายความว่าไงครับ...หรือว่า...คุณยังไม่ได้ขอเลยครับ..."
นิชิวากิได้แต่มองจ้องหน้าอิวาเสะ...และไม่ได้พูดอะไรออกมาอีก...
"นิชิวากิ...!!!"
สาวน้อยร่างบางกึ่งเดินกึ่งวิ่ง...
โผเข้าสวมกอดร่างสูงที่รอท่ารับอยู่...ตรงหน้าอาคารใหญ่ของกองกำลัง...
ร่างบางเบาหวิวไปตามแรงแกร่งที่โอบอุ้ม...
"เหวอ~~~ ปล่อยชั้นลงซักที คนจ้องจะแย่อยู่แล้ว..."
"คิก คิก คิก...ไม่อ่ะ ชั้นจะแกล้งเธออยู่อย่างนี้แหละ..." ร่างสูงไม่สนใจสายตารอบข้าง
ที่ได้แต่อ้าปากค้าง...ไม่นึกไม่ฝันมาก่อนว่า...หัวหน้ารักษาความปลอดภัยภายนอก
จะมีหญิงสาวสวย โผเข้ากอดเช่นนี้...
"ปล่อยเถอะน่า...เดี๋ยวมีคนเข้าใจผิดนะ!"
"ช่างสิ...ว่าแต่...เหนื่อยมั้ย...เดินทางหนะ...หือ?"
ร่างสูงปล่อยร่างบางลงกับพื้นเบาๆ
"อืม...ก็ไม่หรอก...นอนมาตลอดทางเลย..."
"เหรอ...งั้นเข้าไปข้างในก่อนเถอะ เดี๋ยวจะพาไปรู้จักกับผู้การ"
"โมโตกิ!!" นิชิวากิหันไปเรียกลูกน้อง
"คะ...คร๊าบบบบ..." หนุ่มหน้าทะเล้นไม่ทันตั้งตัว...
หลังจากตกอยู่ในภวังค์สาวน้อยของคุณนิชิวากิ
"คร๊าบบ...ว่าไงครับ!"
"เดี๋ยวชั้นมานะ...ดูแลข้างนอกไปก่อน..."
"ครับผม!"
โมโตกิตอบอย่างหนักแน่น...เมื่อเจ้านายเดินพ้นสายตาไปแล้ว
โมโตกิก็รีบเข้าไปกระแซะอิเคงามิที่ยืนอยู่ถัดออกไป
"นี่ๆ เห็นมั้ย...?"
"อะไร..."
"ก็ตะกี้ไง...สวยเป็นบ้าเลยอ่ะ...หรือว่า..."
"หรือว่าอะไร..."
"อ้าว...ก็เจ้าสาวคุณนิชิวากิไง...ก็คุณนิชิวากิจะแต่งงาน
แล้วก็มีสาวสวยขนกระเป๋าใบโตมาหา...แล้วอย่างนี้จะต้องเดาว่าอะไรอีก"
อิเคงามิไม่ได้ตอบ...สายตามองผ่านเข้าไปในอาคาร...อย่างครุ่นคิด...
ก่อนจะเดินตามเข้าไป...
ในโรงอาหาร
ในช่วงรับประทานอาหารเช้า...
กลุ่มผู้การนั่งอยู่ที่โต๊ะใหญ่...นิชิวากิเดินเข้ามา พร้อมแนะนำ
"ผู้การ...นี่ ซายาโกะ...เพื่อนตั้งแต่เด็กของผม...ซายะ นี่คุณอิชิคาวะ
เป็นผู้การของที่นี่...และนี่ก็อิวาเสะ...เป็น SP และผู้ช่วยผู้การ...นี่คิชิทานิ...หัวหน้าพ่อครัว...
และก็อิเคงามิ คงเจอแล้วสินะ...และก็โจจัง...ซาคางุจิ...โนดะ"
"สวัสดีครับ...!" หลายคนตอบรับพร้อมกัน
"หว๋ายยย...หลายคน ซายะจำไม่ได้หรอกคะ..."
รอยยิ้มแย้ม บนใบหน้าที่อ่อนหวาน ผิดกับรูปลักษณ์ภายนอกที่ดูทะมัดทะแมง
"ซายะเป็นตำรวจครับ..." นิชิวากิหันไปบอกอิชิคาวะ
"เห็นนิชิวากิพูดถึงคุณอิชิคาวะบ่อยๆ คะ...เพิ่งจะได้เจอก็วันนี้..."
"ครับ...ยินดีครับ คุณซายาโกะเป็นตำรวจจริงหรือครับ
...อืม...ไม่น่าเชื่อเลย...คุณซายาโกะเป็นผู้หญิงที่สวยทีเดียว"
ผู้การส่งยิ้มให้กับซายาโกะอย่างเป็นมิตร...
"โอ๊ย...ยัยคนนี้หนะเหรอ...ผมหามาตั้งนานแล้ว ไม่เห็นมีตรงไหนเลย"
"พลั่ก!"
"อุ๊บ!!" นิชิวากิโดนศอกกระทุ้งเข้าให้
"เป็นไงหละ โดนเข้าแล้วสิ" คิชิทานิอดแซวเพื่อนไม่ได้
"อืม...แล้วคุณหมอหละ คุณหมอฮาชิซึเมะหละคะ"
"คุณซายาโกะ...รู้จักคุณหมอด้วยหรือครับ" อิวาเสะหันไปถาม
"คะ...เคยเจอกันที่บ้านทัต...เอ่อ...นิชิวากิ"
"เหรอครับ...งั้นคุณซายะก็คือคนที่...คุณนิชิวากิเคยพูดถึงสิครับ"
อิวาเสะยิ้มแย้มให้ซายาโกะ แต่เจ้าตัวกลับทำหน้างงๆ
"เอ๊ะ...เค้าพูดว่าอะไรหรือคะ" ซายาโกะเหลือบหางตาไปทางนิชิวากิ
เหมือนจะจับผิด
"ฮ่า ๆ เปล่าครับ...แค่บอกว่า มีคนสำคัญอยู่ที่บ้าน ตอนที่กลับไปหนะครับ..."
"คุณหมอก็ยังยืนยันเลยนะครับ..." คิชิทานิพูดสนับสนุนด้วย
"เค้าบอกว่า เป็นคนน่ารัก...และก็สวยด้วยครับ..."
"จริงเหรอคะ..." ซายาโกะยิ้ม...แต่ไม่หน้าแดงอย่างที่หลายๆ คนคิด...
เพราะในใจรู้ดีอยู่ว่า...เพื่อนรักของเขา...หมายถึงใคร?...
"อ้าว...คุณหมอ..."
ซายาโกะหันไปเห็นคุณหมอฮาชิซึเมะเดินเข้ามาพอดี
แล้วก็รีบลุกไปรั้งตัวฮาชิซึเมะให้มาร่วมวง
"อ้าว...ซายะจัง...มาตั้งแต่เมื่อไหร่ครับ"
"เมื่อเช้าคะ...คุณหมอสบายดีหรือคะ...ถูกทัตจังรังแกอีกหรือเปล่า..."
ชื่อนี้...ทำให้คุณหมอหน้าสวย...เงียบไปในทันที...
"เอ๊ะ...มีอะไรกันหรือเปล่าเนี่ย..."
"ปะ...เปล่าครับ...ไม่มีอะไร...ทุกอย่างเรียบร้อยดีมั้ยครับ"
ฮาชิซึเมะพยายามฝืนพูด...ในเมื่อเขาเข้าใจทุกอย่างแจ่มแจ้งแล้ว...
ถึงการมาในครั้งนี้ของ...ซายะ
"นั่งสิครับ..." ผู้การเอ่ยปากชวน
"ครับ..."
"คุณซายาโกะมาในครั้งนี้...คงจะเป็นโอกาสพิเศษ"
อิวาเสะเริ่มต้นการสนทนาในหัวข้อเสียดแทงหนุ่มร่างบางเหลือเกิน
"คะ...ก็เป็นวันสำคัญนี่คะ..."
ซายาโกะพูดไปตามนั้นจริงๆ โดยไม่ได้คิดถึงว่า ร่างบางจะนึกไปถึงไหนต่อไหน...
"คุณนิชิวากิ...ช่างเลือกจริงนะครับ..."
อิวาเสะยังไม่หยุดพูด...ทำให้ทุกคนในที่นี้อึ้งไปกระทันหัน
ผู้การก็ทำหน้าเหรอหรา...สบตานิชิวากิที...คุณหมอที...
"อืม...แน่นอนครับ...ผมต้องเลือกสิ่งที่ดีที่สุด...มาเป็นของผม"
นิชิวากิย้ำคำว่า "ดีที่สุด" ...ในความคิดของฮาชิซึเมะ...
นั่นหมายถึงสิ่งที่ควรจะเป็นไปและถูกต้องตามทำนองครองธรรม
"คะ...ซายะก็รู้จักทัตจังมาตั้งแต่เด็ก...เป็นเพื่อนกันมา
และก็...รู้ดีว่า...ทัตจังตัดสินใจอะไรไม่ผิดพลาดแน่นอนคะ..."
ด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น และจริงจังของซายาโกะ ไม่เพียงแต่ตอกย้ำ
คำพูดและความคิดของฮาชิซึเมะ แต่ยังทำให้หัวใจที่บอบช้ำของฮาชิซึเมะ
ไม่สามารถอดทนต่อแรงเสียดแทงตรงหน้า...นี้ได้...
"เอ่อ...ผมขอตัวก่อนนะครับ..."
"อ้าว...จะไปไหนคะ...ยังไม่ได้คุยกันเลย..."
คุณหมอร่างบางเดินลิ่วไปไกล ไม่ทันได้พูดตอบซายาโกะ
ทุกคนในวงต่างก็ทำหน้าเศร้า...และเข้าใจดีว่า คุณหมอคงจะเสียใจ...
ต่อการกระทำของนิชิวากิ...รวมไปถึงสายตาของโมโตกิที่ได้ยินได้ฟัง
มาตลอดการสนทนา แม้จะเพิ่งเข้ามาก็ตาม...
"ซายาโกะ...เธอทำให้คุณหมอของพวกเราต้องเสียใจ...
ถ้าเธอไม่ทำให้คุณนิชิวากิมีความสุขหละก็...จะได้เห็นดีกันแน่..."
"งึมงำอะไร...หืม?"
"เปล่าจ้า...โนดะ...ไปกินข้าวกันเถอะ...นะ"
โนดะเดินนำหน้าโมโตกิ...เขาถอนหายใจเฮือกใหญ่
ก่อนจะเดินตามคนรักเข้าไป...
"นี่...เดี๋ยวก่อน...นี่!!"
เสียงเรียกอย่างไม่พอใจ ที่ไม่ได้รับความสนใจ
"อะไรหละ..." นิชิวากิหันมาถาม ใบหน้ายุ่ย
"บอกมานะ...แกล้งอะไรคุณหมอ...แล้วทำไม...
ไหนบอกว่าตัดสินใจแล้วไง...หรือว่าไม่ใช่คุณหมอ?...บอกมาเดี๋ยวนี้นะ"
ซายาโกะคาดคั้นอย่างหนัก
"เฮ้อ...ก็ไม่มีใครอื่นหรอก...เพียงแต่..."
ซายาโกะรีบจ้องดวงตาแข็งกร้าวนั้น เพื่อไม่ให้หลบเลี่ยง
"อย่าโกหกนะ...ที่ชั้นอุตส่าห์มานี่...เพื่อคุณหมอคนเดียวเท่านั้น"
"ชั้นยัง...เอ่อ...ยังไม่ได้บอกหนะ"
"ห๊าาา...อะไรนะ!! นี่...บอกทุกคนไปแล้ว...แต่ยังไม่ได้บอกคุณหมอ...
ตายหละ...แล้ว...แล้วถ้าคุณหมอไม่ยอมรับหละ...ไม่หน้าแตกกันบ้างหรือไง"
"อือ...แล้วไงหละ"
"แล้วไงหรือ...นายนี่...มันน่านักเชียว...ทำไมไม่รีบบอกออกไปหละ...
อมพะนำอยู่คนเดียวแล้วจะได้ประโยชน์อะไร...ดูคุณหมอสิ...หน้าเศร้าสร้อยอย่างนั้น
ไม่สงสารเธอบ้างรึไง?" ซายาโกะเริ่มโมโหเพื่อนรักที่ทำอะไรไม่ได้ดั่งใจ
"เอ่อ...คือมันมีเรื่องเกิดขึ้นหลายอย่าง...และก็ยังไม่มีโอกาสได้พูดหนะ"
นิชิวากิสีหน้าเศร้าลงไปทันที ที่นึกถึงเรื่องที่ตนทำร้ายจิตใจฮาชิซึเมะไม่เว้นแต่ละวัน...
"เฮ้อ...ฉันยอมเสี่ยงแหละ..."
"เฮ้อ...คุณหมอใช่ว่าจะใจอ่อนตลอดนะ...ยังไงก็รีบทางก็แล้วกัน"
"แล้วเอาของสำคัญเอามาหรือเปล่า?"
"เอามาสิ...นี่ไง...ติดตัวตลอดเลย" ซายาโกะยิ้มให้ แล้วก็หยิบกล่องกำมะหยี่สีดำ
จากกระเป๋าเสื้อขึ้นมาให้ดู
"อ่ะ!...เอาไปสิ...ชั้นมีหน้าที่พามาให้นายแล้วนี่"
"อือ...ขอบใจมากนะซายะ...ชั้นรักเธอจริงๆ"
"อือ...ไม่เป็นไรหรอก...ชั้นดีใจที่นึกถึงชั้นเป็นคนแรก"
นิชิวากิสวมกอดร่างเล็กของหญิงสาวไว้...ราวจะเหลือที่พึ่งเพียงแหล่งสุดท้าย...
หญิงสาวรับรู้ถึงแรงกำลังอันอ่อนล้า...ของชายที่ตนรักยิ่งกว่าใคร...
แต่ก็ทำได้แค่...ตบไหล่เบาๆ เป็นการปลอบใจ...เท่านั้น...
ประโยคที่ได้ยิน...ตอกย้ำถึงความรู้สึกที่แน่นหนัก ของสองร่างตรงหน้า...
...ชั้นรักเธอจริงๆ...นั่นสินะ...อย่างเรา...คงจะไม่มีทางจะได้ยินเช่นนั้นแน่ๆ
ฮาชิซึเมะเดินหลบเส้นทางหอมหวานนั้นออกมา...กับน้ำตาอุ่นๆ ที่รินไหล...
"นี่ๆ
เธอเห็นเจ้าสาวคุณนิชิวากิหรือยัง"
"เค้าว่าสวยมากเลยนะเนี่ย..."
"อือ...สวยสิ...ชั้นเห็นเต็มตาสองตานี่เลย..."
"สวยกว่าผู้การหรือเปล่า..."
"อย่าว่าแต่ผู้การเลย...นี่...คุณหมอยังสู้ไม่ได้เลยนะ..."
เจ้าหน้าที่สองสามคน กำลังถกเถียงปัญหากันอยู่
"เฮ้ย...คุยอะไรกันฟ่ะ...เจ้าพวกนี้..."
"พวกเรากำลังคุยถึงเรื่องเจ้าสาวคุณนิชิวากิอยู่อ่ะคับ...คุณโมโตกิ"
"นินทาเจ้านายเหร๊อ...ด้ายยย"
"อย่าครับ...คุณโมโตกิ...พวกผมเปล่านินทานะครับ"
"แล้วไง...ว่าคุณหมอว่าสู้ไม่ได้เหรอ..."
"ปะ...เปล่าครับ..." เจ้าหน้าที่กลุ่มนั้น...หน้าสลดลง
"ฮึ! ยังไงซะ คุณหมอกับผู้การ ก็ยังสวยที่สุดสำหรับคนในกองกำลังแหละ"
โมโตกิเดินผละออกไป เหมือนจะปลงๆ กับเรื่องที่เกิดขึ้น...
เขากลุ้มใจไม่น้อย...เพียงแต่เรี่ยวแรงเล็กๆ ที่เขามีอยู่นั้น...จะสามารถทำอะไรได้...
"โอ๊ย..."
"อูยย..." คิดไปคิดมาเพลินๆ โมโตกิก็เดินชนกับซายาโกะเข้าอย่างจัง
"นี่...นายเดินยังไง...คนทั้งคนไม่เห็นหรือไง..."
"อ้าว...แม่คุณ...ก็ผมเดินของผมดีดี คุณมาชนเองนี่...โอย..."
"หนอย...ตานี่...ชื่ออะไร...เดี๋ยวจะไปฟ้องเจ้านายซะให้เข็ด..."
"เชิญเลย...บอกไปเลยว่า...ฉันหนะ...โมโตกิ สุดหล่อ..."
"แหวะ..."
"ว่าไงนะ!!"
"หลงตัวเอง..."
"ไปดีกว่า...ไม่อยากเอาทองไปลู่กระเบื้อง" (เอ่อ...ญี่ปุ่นมีสำนวนนี่ด้วยรึ?)
"เฮ้ย!!! เดี๋ยวเซ่! ...ยัยหน้าสวยนี่...กวนไม่หยอก...อย่าหนีเซ่!!...ฮึ่ม!"
ซายาโกะเดินลิ่วๆ ไปนานแล้ว ทิ้งไว้แต่ความฉุนเฉียวให้โมโตกิ
เจ้าหน้าที่เลือดร้อนที่สุด...ในกองกำลัง...
หลายวันผ่านไป...ที่ซายาโกะเข้ามาพักในกองกำลัง...
ได้เรียนรู้เรื่องราวและหน้าที่ของกองกำลัง...ซึ่งคล้ายๆ กับหน้าที่ตนที่เป็นตำรวจ
คอยรักษาความปลอดภัยเช่นกัน...ทุกคนมองเป็นเสียงเดียวกันว่า...
ซายาโกะ...ไม่ใช่แค่สวยแต่ใบหน้า...แต่หากมีความฉลาดและมีไหวพริบไม่เป็นรองใคร
ทั้งเก่งและห้าวหาญเยี่ยงชาย ผิดไปจากรูปร่างบางเพรียวที่เห็น...
และเจ้าหน้าที่เกือบทั้งหมด...ต่างเข้าใจว่า...หญิงสาวสวย...ท่าทางเอาเรื่องผู้นี้
ช่างเหมาะสมกับนิชิวากิ...ผู้ที่แข็งแกร่งที่สุดในบรรดาเจ้าหน้าที่หน่วยนอก
หรือเพราะด้วยความห้าวหาญของสาวสวย...จึงสยบท่าทีภูมิฐานของชายหนุ่ม
ร่างแกร่งนั้นไว้ได้...จึงเหมาะสมแล้ว...ที่ชายหนุ่มขี้แกล้งคนนี้จะเลือกสาวเจ้าไว้เป็นศรีภรรยา
และแล้ววันที่จัดเตรียมงานมาถึง...งานพิธีที่จัดไม่ได้ทำอะไรใหญ่โตนัก...
ได้แต่มีการประดับด้วยผ้า และดอกไม้สีขาว...ซุ้มใหญ่หน้าอาคาร...
และพิธีสวมแหวนในห้องประชุม ที่ติดตั้งจอใหญ่ไว้รอบห้องเท่านั้น...
และจะมีพิธีเลี้ยงฉลองสละโสดในค่ำคืนวันนี้ของนิชิวากิ...
ที่เจ้าหน้าที่ทุกคนพร้อมใจกันจัดให้...ซึ่งได้รับความเห็นชอบจากผู้การเรียบร้อยแล้ว
คิชิทานิหัวหน้าพ่อครัวใหญ่...ก็รีบเร่งแสดงฝีมืออย่างเต็มที่สำหรับงานของเพื่อนรักนี้...
แต่กระนั้น...ภายในใจของเพื่อนทุกคน...ที่ยังรู้สึกกำกวมในการตัดสินใจของนิชิวากิในครั้งนี้
ต่างก็เก็บงำความไม่เข้าใจเอาไว้...เพียงแต่มันเป็นการตัดสินใจครั้งสำคัญที่สุดในชีวิต
จึงไม่มีใครทัดทาน หรือขัดขวางอะไร...แม้ทุกคนจะเห็นใจและพบเจอแต่...
รอยเศร้าหมอง...คราบน้ำตา และดวงตาที่แดงก่ำ...ของคุณหมอฮาชิซึเมะอยู่เสมอ
"นิชิวากิ...เอ่อ...ฉันขอให้นายมีความสุขนะ"
"คุณนิชิวากิ๊...คุณตัดสินใจแน่แล้วเหรอครับ...ฮึก...แล้วคุณเอาคุณหมอไปไว้หน่ายยย...ฮึก!"
"โมโตกิ!!" โนดะรีบห้ามปรามคนรักไม่ให้พูดอะไรมากไปกว่านี้...
"ช่างเถอะ...อะไรจะเกิดก็ต้องเกิดนะโมโตกิ" นิชิวากิยิ้มให้อย่างมีเลศนัย
"เอ่อ...ผู้การ...ขอคุยอะไรหน่อยสิ"
"โธ่...คุณนิชิวากิ๊..."
สองเพื่อนรักเดินคู่กันออกไปจากที่นั่น...
เมื่อยามพระอาทิตย์ใกล้จะตก...เจ้าหน้าที่ต่างก็มารวมกันในงานเลี้ยงฉลอง
ของเจ้าบ่าวในวันพรุ่งนี้...
"วันนี้...ฉันอยากจะแสดงความยินดีกับเพื่อนรัก...ที่จะมีความสุขกับชีวิตคู่ซะทีนะ"
"เฮ้!!" เสียงเจ้าหน้าที่เฮโลกันลั่น เสียดแทงหัวใจบอบช้ำของคุณหมอ...
"เอ่อ...เราก็เป็นเพื่อนกันมานาน...จริงๆ แล้วฉันไม่เคยรู้มาก่อนเรื่องเจ้าสาวของนาย
ฉันอยากรู้จริงๆ ว่านายรักเจ้าสาวนายได้ยัง...ฉันคิดว่า...ทุกคนก็คงอยากจะรู้เรื่องราวนี้บ้างนะ"
อิชิคาวะส่งต่อไมค์ให้กับร่างสูง...
"อืม...ขอบใจมากทุกคน...รวมทั้งผู้การด้วยครับ...จริงๆ แล้วไม่ได้มีอะไรมากหรอก...
เพียงแค่บางที...คนเราก็มีความรู้สึก...อยากจับจองสิ่งใดสิ่งหนึ่ง...ที่มีค่า...มาใกล้ตัวหนะ...
...หวี๊ด...วิ๊วววว...
"เฮ...พูดได้ซึ้งกินใจคร๊าบบบ..."
"เอาละ...เงียบก่อน...จะฟังต่อมั้ย..."
"ก็...จริงๆ แล้วถ้าทุกคนได้เห็น...เหมือนอย่างที่ฉันเห็น...
ก็จะรู้ว่า...เค้า...น่ารัก...สวย...นิสัยดี...และก็เก่ง..."
"ว๊าววว จริงเหรอครับ..."
"จริงสิ!"
"แล้วตกลงว่า...เจ้าสวยคุณนิชิวากิเป็นใครกันครับ..."
...เฮ...หวี๊ดดด วิ๊ววว...
"แฮ่ม...คนๆ นั้น...เอ่อ...ทุกคนก็รู้จักดีนี่นา..."
ฮาชิซึเมะทำท่าจะขยับตัวออกไป...เพราะไม่อาจจะทนฟังเสียงบอบช้ำของหัวใจ
ได้มากไปกว่านี้อีกแล้ว...
"ใครครับ...ใคร..."
"คุณซายาโกะ...คนสวยหรือเปล่า..."
น้ำใสอุ่นๆ เริ่มเอ่อคลอเบ้า...ฮาชิซึเมะพยายามเงยหน้าขึ้นไว้...
"ถ้าอยากเจอ...ถ้าอยากรู้จัก...ก็ไปห้องพยาบาลสิ..."
"ห๊าาาา...!!!"
ร่างบางกำลังจะเดินก้าวออกไป กลับหยุดชะงักนิ่ง!!
"ฟังๆ ไม่ผิดหรอก...ในกองกำลังนี้ จะมีใครทั้งเก่ง...ทั้งสวย...
นอกจากคุณหมอแห่งกองกำลังนี้หละ!!"
...ฮือ...ฮา....เจ้าหน้าที่ทุกคนต่างตกตะลึงในคำพูดของนิชิวากิ
หัวหน้าหน่วยที่มีแต่เรื่องเซอร์ไพรส์อยู่เสมอ
"จริงเหรอครับ..."
"จริงอ่ะ..."
"จริงรึครับ...คุณหมอ..."
ร่างสูงก้าวกระโดดลงมาจากเวที แล้วก็ข้ามมาดักหน้าฮาชิซึเมะเอาไว้
"จะไปไหนรึ...ชิโนะ"
"เอ่อ...นี่มันอะไรกันครับ...คุณนิชิวากิ..."
"เปล่า...ที่พูดทั้งหมดเป็นความจริง...ทุกคนเป็นพยาน..."
"คุณ...นิชิวากิ...คุณจะล้อเล่นกับผมหรือครับ"
ร่างบางสะบัดหน้าหนีและเดินดุ่ยๆ ออกจากงานไป
นิชิวากิตั้งสติได้ วางไมค์และรีบตามออกไป
"ผู้การ...ช่วยผมด้วยครับ!" นิชิวากิพยายามส่งสัญญาณถึงอิชิคาวะ
"อือ...รีบไปเถอะ!"
"ผมขอตัวไปตามว่าที่เจ้าสาวก่อนนะครับ!"
ผู้การยิ้มให้อย่างยินดี...เขารู้ถึงหัวใจแข็งกร้าวทุกอย่างแล้ว...
"อะไรกันครับ...คุณฮารุกะ..." อิวาเสะยังงงกับเรื่องนี้อยู่...
"ก็ไม่เห็นมีอะไรเลย...แค่นิชิวากิ...ทำในสิ่งที่หัวใจเรียกร้องหนะ"
อิชิคาวะพูดไปหน้าแดงไป...อิวาเสะได้แต่จ้องมองใบหน้าสวยๆ นั่น
"อ๋อออ...อย่างนั้น...คุณฮารุกะก็เต็มใจที่ตอบรับผมแล้วสิ"
"บ้าเหรอ...บอกแล้วไง ว่าอยู่นอกห้องห้ามเรียกฮารุกะ"
อิวาเสะหันซ้ายทีขวาที...ทำให้อิชิคาวะงง...แล้วอิวาเสะก็รีบขโมยหอมแก้มหนึ่งฟอดใหญ่
"คร๊าบบบ...คุณอิชิคาวะ"
"...บ้า..." อิชิคาวะหน้าแดง...และปลื้มใจในการกระทำของคนรัก...
"ชิโนะ..."
"เดี๋ยวก่อนสิ...ชิโนะ...รอผมด้วย"
"อะไรอีกหละครับ...ไม่ตลกเลยนะครับคุณนิชิวากิ"
"เดี๋ยวสิ...ฟังผมก่อน...นี่ไม่ใช่เรื่องเล่นนะ...ชิโนะ"
"คุณจะแกล้งอะไรผมอีกหรือครับ...หรือที่แล้วมา ยังแกล้งไม่พอ..."
ฮาชิซึเมะก้มหน้า...น้ำตาเจ้ากรรม...พลันจะไหลออกมาอีกแล้ว...
"ชิโนะ...ทุกอย่างที่เกิดขึ้น...ผมขอโทษ...ผมคิดจริงจังนะ
ผมตัดสินใจอยู่นาน...ก็กลัวว่าคนอื่นจะไม่ยอมรับ...แต่ผมก็ต้องทำ..."
ร่างสูงโอบกอดร่างบางสั่นระริกเอาไว้...
"ผมไม่อยากเสียคุณไปอีก...ชิโนะ...ยกโทษให้ผมนะ..."
ริมฝีปากหนาพยายามจะก้มลงสัมผัสริมฝีปากของคนในอ้อมแขน
แต่วงหน้าเล็กนั้น...สะบัดถอยหนีออกมา
"อย่าเลยครับ...ถ้าคุณไม่ได้คิดอะไรกับผมแล้ว...ก็ปล่อยผมไปเถอะครับ..."
ร่างเล็กหันหลังให้แล้วกึ่งเดินกึ่งวิ่ง...หาทางออกจากวังวนที่วนเวียนอยู่ในขณะนี้
ไม่มีหนทางออกใดที่จะให้เขาไปได้เลยหรือนี่...
ฮาชิซึเมะประคองร่างสั่นสะเทิ้มของตนเอง เดินไล่มาจนถึงห้องประชุมใหญ่...
...ห้องนี้สินะ...ที่หัวใจของเขาคนนั้น...จะมอบเป็นของคนอื่น...
เขาเปิดประตูเข้าไป...ด้วยน้ำตาที่นองหน้า...ฮาชิซึเมะอยากเข้าไปดูสักครั้ง...
เพราะพรุ่งนี้เขาตั้งใจว่า...จะไม่มาที่งานนี้...ไม่อยากทำร้ายหัวใจตัวเองไปมากกว่านี้
ร่างบางเดินเข้ามาจนถึงแท่นพิธี...กลางห้องประชุมใหญ่...
ชิ้ง!!
จอใหญ่ยักษ์รอบห้องประชุมเปิดขึ้น...ร่างบางหันมองไปรอบด้าน...
ไม่ว่าจะหันไปทางไหน...ก็พบแต่ใบหน้า...ของนิชิวากิ...
"ชิโนะ...คุณหนีผมไม่พ้นหรอก..."
นิชิวากิพูดกับฮาชิซึเมะผ่านทางหน้าจอยักษ์นั่น...
"คุณ...นิชิวากิ..."
"ชิโนะ...ฟังผมให้ดีนะ... "ผมรักคุณ"
...ผมอยากบอกคุณมาตั้งนาน...
แม้ว่ามันจะผ่านเรื่องราวร้ายแรงเพียงใด...แต่ผมรักคุณเพียงคนเดียว...เท่านั้น
คุณจะเชื่อใจผมมั้ย...จะให้อภัยผมได้มั้ย..."
ฮาชิซึเมะแทบไม่เชื่อหูตัวเอง...เข่าเริ่มอ่อนทรุดลงกับพื้น...มือปิดบังดวงหน้าบอบช้ำ
ร้องไห้โฮออกมา...แทบไม่อยากจะเชื่อสิ่งที่ได้ยิน...
...คำพูด...ที่หัวใจอยากจะได้ฟังมานานแสนนาน...
"ชิโนะ...เงยหน้ามองผมสิ...!"
ฮาชิซึเมะเอามือออกจากวงหน้าเปื้อนน้ำตา...
"ผมรักคุณนะ...ชิโนะ...แต่งงานกับผมนะ...หัวใจของผม...มีแต่คุณคนเดียว...เท่านั้น"
นิชิวากิในสีหน้าที่ไม่ค่อยแน่ใจ...ในคำตอบที่จะได้นัก...แต่ใบหน้านี้...
เป็นใบหน้าที่ฮาชิซึเมะคิดว่า...เขาอาจจะได้เห็นเพียงครั้งเดียวในชีวิตก็ได้...
จอยักษ์ในห้องประชุมดับลง...ร่างแกร่งเดินเข้ามาหาร่างบางที่นั่งทรุดอยู่ที่พื้น
เขาประคองร่างบางนั้นขึ้นมา...
"นะ...ชิโนะ...ให้คำตอบผมหน่อยสิ..." สายตาเว้าวอนให้พูด...หยั่งลึกไปในหัวใจ...
ใบหน้าแบบนี้...คงจะไม่ได้เห็นอีกจริงๆ นั่นแหละ...
"แต่งงานกับผมนะ...ผมจะปกป้องคุณไปตลอดชีวิตครับ..."
ฮาชิซึเมะร่ำไห้ด้วยความดีใจปนหวั่นใจเล็กน้อย...แต่ก็ยอมพยักหน้าโดยดี...
...นิชิวากิหยิบแหวนวงงามออกมา...มันเป็นวงเดียวกับที่ฮาชิซึเมะเคยเห็นมาก่อน...
"เอ๊ะ...แหวนนี่มันของซ...า..."
มือใหญ่ยกขึ้นมาปิดริมฝีปากบางไม่ให้พูดต่อ...
"แหวนนี่...ผมตั้งใจให้คุณเท่านั้น...เรื่องอื่นหนะ...คุณชอบคิดเอาเอง"
ใบหน้าสวยก้มงุดๆ ด้วยความอาย...นิชิวากิจับมือเรียวบางขึ้นมา...
แล้วบรรจงสวมแหวนไว้ที่นิ้วนางข้างซ้ายของคนรัก...แล้วดึงร่างเล็กมากอดไว้
พร้อมกับแถมจูบประทับที่ริมฝีปากบางในอ้อมกอดอีกหนึ่งฟอดใหญ่...
...เฮ!!! ...หวี๊ด...วิ๊วววว...
จอยักษ์ปรากฎภาพเจ้าหน้าที่ด้านขึ้นมานอกอีกครั้ง!
"อ๊ะ...ทุกคน..." ฮาชิซึเมะตกใจ เพราะไม่คิดว่าทุกคนจะเห็นตนทำแบบนี้...
"ผมให้พวกเค้าเป็นพยานไง...ชิโนะจะได้ไม่ต้องกลัวว่าผมจะไม่จริงใจกับคุณ..."
"คุณหมอคร๊าบบบ...ขอให้มีความสุขนะครับ!!"
ว่าแล้วสองร่างนั้น...ก็ประทับรอยจูบอย่างดูดดื่มอีกครั้ง...เพื่อเป็นการฉลองงานเลี้ยง
สละโสดครั้งแรก (เอ๊ะ! หรือมีครั้งที่ 2) ในชีวิตของนิชิวากิ...
----------
To Be Continue ----------
|