|
"...เดือนหน้า...ฉัน...จะแต่งงาน.....!!!"
คำประกาศประกาศิต!!...ทำให้ทั่วทั้งบริเวณในโรงอาหารของกองกำลัง
นิ่งเงียบไปชั่วครู่...แม้แต่ร่างเล็กที่เพิ่งจะเดินนวยนาดเข้ามา
ก็ต้องหยุดชะงักกับคำพูดนั้น...!!
"เอ่อ...เดี๋ยวก่อน...นิชิวากิ..."
"อะไรกัน..." ผู้การลุกขึ้นยืน...เหมือนไม่เชื่อหูตัวเอง...
"ครับ...ผมจะแต่งงาน...เพื่อตัดปัญหาทุกอย่าง...ให้หมดสิ้น...เสียที..."
สองคำพูดสุดท้าย...นิชิวากิเหลือบสายตาไปมองร่างบางที่นั่งอยู่ตรงที่เขา...
ร่างบางหยุดนิ่ง...แทบไม่ยอมหายใจ...
"เอาหล่ะ...ถ้าตัดสินใจแล้ว...ฉันก็ยินดีด้วย..."
แม้จะไม่ค่อยเข้าใจถึงการกระทำของเพื่อนรักนัก...แต่เมื่อเขาตัดสินใจเช่นนั้น
และประกาศให้ทุกคนได้รับรู้อย่างนี้...นั่นก็จะเป็นสิ่งที่ต้องเกิดขึ้นอย่างแน่นอน...
"เจ้านาย...จะสละโสดกับใครครับ..." โมโตกิถามแบบงงๆ เล็กน้อย
"อือ...นั่นสิ...ใครเป็นเจ้าสาวครับ..." อิวาเสะก็อยากรู้ด้วยเหมือนกัน...
"ก็ต้องเป็นคนที่ชั้นรัก!! หนะสิ..."
นิชิวากิตอบออกไปด้วยน้ำเสียงแน่นหนัก...
พูดจบก็เดินหันหลังจะเดินออกไป...และรั้งแขนเล็กๆ ของเทนยะ...
ออกมาพร้อมกัน...ท่ามกลางสายตางงงวยของผู้คนทั้งกองกำลัง
เทนยะถูกกระชากเบาๆ
ออกมาด้วยกัน...
"คุณนิชิวากิ...เดี๋ยวก่อนครับ..."
"ว่าไง..."
"เอ่อ...เรื่องที่คุณพูดเมื่อกี้..."
"อ๋อ...เรื่องนั้นหนะเหรอ..."
"เอ่อ...ครับ...จริงหรือครับ..."
นิชิวากิไม่ตอบในทันที...เขาจ้องมองลงไปในดวงตาที่เริ่มสั่นระริก...
"เทนยะ...นายกับฉัน...อืม...ฉันถามตรงๆ หน่อยได้ไหม..."
"ครับ...ถามมาสิครับ..." ดวงตาคู่ใสปะทะสายตาไม่หลบเลี่ยง...
"อืม...ฉันไม่เข้าใจนายเลย...คือ...นายต้องการอะไรจากฉัน...อย่างงั้นหรือ?"
นิชิวากิตีสีหน้านิ่งเฉย...รอเพียงคำตอบที่ชัดแจ้งจากผู้อยู่เบื้องหน้า...
"ครับ...ผมรักคุณ...คุณนิชิวากิ...รักมานานแล้ว..." ร่างเล็กเดินเข้าไปประชิด
และโอบร่างแกร่งไว้ด้วยท่อนแขนเรียวเล็ก...
หยดน้ำอุ่นๆ เริ่มไหลนองบนไหล่กว้าง...
เสียงกระซิก...ร่ำร้อง...ทำให้หัวใจที่แข็งกร้าว...
เริ่มจะหวั่นไหว...ด้วยความสงสารและเห็นใจ...ร่างเล็กๆ ที่ซุกเข้ากับตน
เสมือนลูกนกที่ร่ำร้องคร่ำครวญควานหาที่พึ่งพิง...
นิชิวากิ...ไม่เคยใจอ่อนขนาดนี้มาก่อน...เพียงเพราะถ้าเขา
ไม่ได้ทำร้ายความรู้สึกของคนๆ นี้มากนัก...เขาคงไม่ต้องมานั่งกลัดกลุ้มถึงเพียงนี้
พวกผู้การเดินออกมาจากโรงอาหาร...รวมถึงอิวาเสะ
โมโตกิ...อิเคงามิ...และคุณหมอฮาชิซึเมะ...
"อุ๊บส์...ขอโทษครับคุณหมอ..."
โมโตกิรีบเดินจนไม่ได้ดูว่าคนข้างหน้า...หยุดเดินกะทันหัน...!!
ภาพเบื้องหน้าของทุกคน...คือสองร่างกอดกันแนบแน่น...
ท่ามกลาง...สายฝนที่โปรยลงมาเล็กน้อย...(อย่างกะมิวสิควิดีโอเลยอ่ะ...)
ถ้าไม่นับจำนวนกลุ่มเจ้าหน้าที่ที่ผ่านไปมา...
กลุ่มผู้การที่ยืนอยู่หน้าประตู...ก็มีหลายคนอยู่แล้วที่ดวงตาฉายภาพ...
สองร่างกลางสายฝนนั้น...
หรือเป็นการตอกย้ำคำประกาศเมื่อสักครู่ที่ผ่านมา...?
"อืม...เทนยะ..."
ร่างแกร่งเรียก...โอบกอดเบาๆ เพื่อให้คลายจากความเศร้า...
"ฉันขอโทษ...ที่รับความรู้สึกของเธอไม่ได้..."
"เพราะฉันมีคนสำคัญอยู่แล้ว...และตอนนี้ก็คงถึงเวลาแล้ว
ที่ฉันควรจะพูดกับเค้าซักที...เรื่องคืนนั้น...ฉันต้องขอโทษจริงๆ
ที่เหมือนไม่รับผิดชอบ...ฉันมีความสุขมาก...เพราะคิดว่าเธอคือ...คนนั้น..."
"นี่คือ...คำตอบที่แน่ชัดแล้วใช่มั้ยครับ..." เทนยะเค้นเสียงพูดออกมา
"อืม...ใช่...!!" นิชิวากิตอบอย่างชัดถ้อยชัดคำ...
"ผมรู้อยู่แล้วครับ..." ร่างเล็กพูดเสียงเบา...
"หือ?...รู้เหรอ..."
"ครับ...คืนนั้น...ประโยคสุดท้ายที่คุณนิชิวากิพูด...
ไม่ได้หมายถึงผม...ใช่ไหมครับ...?" เทนยะไม่หลบสายตา
นิชิวากิรู้สึกได้ถึงความแน่วแน่ในคำพูด...และความรู้สึกที่เที่ยงตรงของลูกน้อง...คนนี้
"ใช่!...เพราะฉันเข้าใจผิด...และฉันพูด...อย่างที่รู้สึกจริงๆ"
"ครับ...ผมเข้าใจแล้ว..."
ร่างเล็กเขยิบกายสั่นสะเทิ้มเข้าหา...พร้อมกระซิบแผ่วๆ ข้างหู
"งั้น...ผมขอครั้งสุดท้าย...ครั้งเดียวจริงๆ ครับ..." วงหน้าเรียวประชิดเข้าไปอีก
"...ที่คุณนิชิวากิจะจูบผม...ด้วยความรู้สึกของคุณจริงๆ..."
ริมฝีปากหนาคู่นั้นที่เคยสัมผัส ประกบริมฝีปากบางอีกคู่ที่ไม่ใช่ตน...
จูบที่ดูดดื่มท่ามกลางสายฝนปรอยๆ...หวานล่ำฉ่ำลิ้นเข้าไปในทรวง...
เป็นจูบที่ยาวนานเสียเหลือเกิน...ในความคิดของ...ฮาชิซึเมะ...
"เทนยะ!!..."
ร่างเล็กทรุดฮวบลงในทันที...นิชิวากิตะโกนร้องเสียงดัง
จนเจ้าหน้าที่ที่อยู่ใกล้รีบรุดเข้ามา...
รวมไปถึงฮาชิซึเมะ...ก็ยังแสดงน้ำใจ...เข้าไปดูอาการ...
นิชิวากิเพิ่งจะรู้สึกตัวว่า...ผู้การและคนอื่นๆ อยู่ใกล้เขาเพียงไร
...นี่คงจะเห็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นหละสิ...โดยเฉพาะคนเป็นหมอ...
ที่รุดเข้ามาเร็วกว่าใคร...นั่นคงหมายถึง...เขาทำอะไรโดยไม่ได้แคร์คนรอบข้างเลย...
แต่ยังไงเรื่องนั้น...ไว้ค่อยคิดทีหลัง...
ตอนนี้เขาเป็นห่วงลูกน้อง...ที่ยืนอยู่กับเขาอยู่ดีดี...แล้วเกิดเป็นอะไรขึ้นมาเนี่ย...?
"คงต้องส่ง รพ. แล้วหละครับ..." ฮาชิซึเมะหันไปบอกผู้การ...
"อืม...เป็นอะไรมากหรือเปล่า..."
"หัวใจเต้นช้ากว่าปกติครับ..."
"โมโตกิ..." นิชิวากิหันไปเรียก
"ครับ!!"
"เอารถออก..."
"ได้เลยครับ!!"
ที่ รพ. ทั้งผู้การอิชิคาวะ
นิชิวากิ โมโตกิ และฮาชิซึเมะ...
ต่างก็เฝ้ารอดูอาการของเทนยะด้วยความกระวนกระวายใจ...
เรื่องเก่ายังไม่ผ่านไป เรื่องใหม่ก็เข้ามาแทรกอีกแล้ว...
นิชิวากิคิดอยู่ในใจ...เขากำลังจะตัดสินใจไปแล้ว แต่ก็มาเกิดเรื่องอีกจนได้...
ภาพกลางสายฝนปรอยที่กองกำลัง...คงจะเต็มสองตาฮาชิซึเมะเลยหละสิ
นิชิวากิใจจดจ่อกับร่างบางที่กระวนกระวายนั่นมากกว่าร่างเล็กในห้องไอซียูเสียอีก
ปัง!!
"คุณหมอครับ...คนไข้เป็นยังไงครับ..."
"เอ่อ...ผมขอคุยเป็นการส่วนตัวนะครับ...เชิญที่ห้องครับ..."
"ผมขอพูดตรงๆ
นะครับ...อืม...คนไข้คงจะอยู่ได้ไม่นานครับ..."
"อะไรนะครับ!!..." อิชิคาวะตกใจเล็กน้อย
"เอ่อ...ใจเย็นครับ..."
"เขาป่วยเป็นอะไรครับ...?"
"พวกคุณไม่ทราบจริงๆ หรือครับ"
"คนไข้เป็นเนื้องอกในสมองครับ...เราได้ประวัติคนไข้จาก รพ เดิมที่รักษาอยู่
ที่เลือกอยู่หน่วยงานรักษาความปลอดภัย...เพราะทำให้ร่างกายแข็งแรงขึ้น
พอระยะหลังมานี่...อาการเริ่มดี...เขาจึงไม่รับการรักษาอีก...
ผมยังแปลกใจที่ Case นี้อยู่ได้นาน แต่แล้วจู่ๆ มันก็เริ่มโตอีก...
ซึ่ง...มันยากเกินจะแก้ไขแล้วครับ..."
"ไม่มีหนทางไหนเลยหรือครับ..." ฮาชิซึเมะถาม
"ทางเราติดต่อญาติที่ต่างประเทศแล้วครับ...ยังไม่ทราบเหมือนกันว่า
พวกเขาจะตกลงกันยังไง..."
"ขอบคุณครับ..."
ทั้งสามคนออกจากห้องหมอใหญ่...แล้วรีบรุดไปดูอาการของเทนยะ
ในห้อง...มีโมโตกินั่งอยู่ และก็...โจจัง...
"โจจัง..." อิชิคาวะเรียก...
"ผู้การ...ผมขออนุญาตครับ...ยังไงผมก็เป็นเพื่อนรุ่นเดียวกับเขา...
ในร้านอาหารข้างๆ โรงพยาบาล ทั้ง 5 คนออกมานั่งคุยกัน
"โจจัง...เป็นเพื่อนตั้งแต่เด็กหรือ?"
"ครับ...ผมทราบตั้งแต่ที่เค้าเลือกเรียนเป็น SP แล้วครับ"
"นี่เทนยะ...นายจะเข้าโรงเรียน
SP จริงๆ เหรอ?"
"อืม...ใช่..."
"นายไม่กลัวเหรอ..."
"กลัวอะไรหละ...เท่จะตาย...ดูอย่างคนๆ นั่นสิ..."
"มันเสี่ยงนะ...ต้องคอยปกป้องคนอื่น..."
"ไม่เห็นเป็นไร...โจจังน่าจะเอาอย่างพ่อนะ..."
"ไม่อ่ะ...พ่อมีแต่งานกับงาน..." เด็กหนุ่มพูดอย่างน้อยใจเล็กๆ
"อืม...ถ้าชั้นยังอยู่ได้อีกนานๆ ชั้นจะคอยปกป้องพ่อเธอเองนะโจจัง..."
"เธอยังอยู่ได้อีกนานแน่...เทนยะ...เธออยากจะเป็นเหมือนอย่างเขาไม่ใช่เหรอ..."
"ใช่...ชั้นจะเป็นให้ได้ จะคอยติดตามคนๆ นั้นให้ได้..."
เด็กหนุ่มหน้าสวยหันมายิ้มให้...เด็กชายทำหน้าเจื่อนลงเล็กน้อย...
"ดูท่าชั้นคงจะหลงเค้าให้แล้วสิ..."
"อืม...งั้นเหรอ..." เด็กชายตอบรับ...คำบอกเล่าเสียดแทงหัวใจ
และคิดว่าตัวเขาจะพูดอะไร...มากไปกว่านี้ได้อีก.......
"เพราะชื่นชอบในตัวคุณนิชิวากิ...เขาจึงพยายามฝืนตัวเอง
จนสอบได้ และตั้งใจจริงที่จะมาอยู่กองกำลัง...แล้วเค้าทำได้..."
"อืม...ฉันเข้าใจ..." นิชิวากิเอ่ยปากก่อนใคร...
"เขาคงไม่ทำให้คุณนิชิวากิเดือดร้อนมากไปกว่านี้นะครับ..."
"ไม่หรอก...ฉันไม่เคยคิดอย่างนั้นเลย..."
ทุกคนที่นั่งอยู่...ต่างแสดงสีหน้าไม่สบายใจและวิตกกังวล...
แต่ก็คงไม่มีใครคิดอะไรออกในตอนนี้...
"ที่เป็นแบบนั้น...คงเป็นเพราะมีอะไรสะเทือนใจ...
เลยทำให้เครียด..." ฮาชิซึเมะพูดด้วยสายตาที่ตำหนิชายหนุ่มตรงหน้า
"..." ชายหนุ่มร่างใหญ่ ไม่ได้พูดแก้ตัวอะไร...เขาได้แต่ส่งสายตาคมกริบ
บาดลึกไปถึงหัวใจ...จนหนุ่มน้อยร่างบางไม่กล้าที่จะปะทะสายตาด้วย
ทั้ง 5 คนได้เดินทางออกจากโรงพยาบาล
ระหว่างทาง นิชิวากิและฮาชิซึเมะ มิได้สบตากันสักครั้ง
ได้แต่เพียงสัมผัสลมหายใจอุ่นๆ ในอากาศเท่านั้นเอง...
สองสามวันให้หลัง...เทนยะยังคงนอนรักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาล
เจ้าหน้าที่ในกองกำลังผลัดกันไปเยี่ยมเยียน...ด้วยความเป็นห่วง
หนึ่งในนั้นคือ...โจ...เพื่อนที่คุ้นเคยมาตั้งแต่เด็ก...
โจจัง...จะรีบไปที่โรงพยาบาลทันทีเมื่อมีโอกาส...
และน้อยครั้งที่ไม่ว่าใครจะไปเยี่ยม ก็มักจะเจอเขาเกาะติดอยู่ข้างเตียงเสมอๆ
"ไง...นี่นาย...ไม่นอนที่นี่ไปเลยหละ..." โมโตกิตัวแสบเข้ามาเยี่ยม
"..." โจจังไม่ได้พูดอะไร ได้แต่เดินออกไปเฉยๆ อย่างนั้นแหละ...
"อะไรฟ่ะ...ไอ้หมอนี่..."
"หวัดดีค้าบบบ..." โมโตกิหันมายิ้มทักทายคนป่วย
ที่ดูหน้าตาสดใสอยู่ไม่น้อย...
"หวัดดีครับ...ขอบคุณครับ...อุตส่าห์มาเยี่ยม..."
"แหม...ไม่เป็นไร...มากับเจ้านาย..." สิ่งที่โมโตกิบอก...ทำให้คนไข้หัวใจพองโต
"นี่...นาย...ไม่ต้องหน้าแดงก็ได้...ตอนนี้คุยกับหมออยู่" โมโตกิกระเซ้า
"...บ้า..." คนบนเตียงหน้าแดงก่ำ และเนียมอายยิ่งขึ้น...เมื่อเห็นร่างแกร่งเดินเข้ามา
"อืม...เป็นไงบ้าง..." เสียงทุ้มลึก...เพิ่มระดับความดีใจเข้าไปอีก
"ผมไม่ได้เป็นอะไรซักหน่อย..." คนไข้ก้มหน้างุดๆ
"อืม...อย่าดื้อ...รักษาตัวให้หายเร็วๆ...จะได้กลับไปทำงานต่อนะ..."
ไม่พูดเปล่า...มือใหญ่เอื้อมไปจับวงหน้างามบนเตียงนั้น เบาๆ
"เอ่อ...คุณนิชิวากิ...ผมขอโทษนะครับ...ถ้าผม...ทำให้คุณเดือดร้อน..."
แววตาเศร้านั้นเสียดแทงหัวใจของนิชิวากิเหลือเกิน...
"อืม...อย่าเพิ่งคิดอะไรเลย...ตอนนี้ คิดห่วงแต่ตัวเองก็พอนะ...
เรื่องอื่น...เดี๋ยวค่อยๆ จัดการไป..." นิชิวากิพูดให้กำลังใจ
แล้วทั้งเจ้านายและลูกน้องจอมป่วน ก็เดินทางกลับเข้ากองกำลัง...
ก๊อก ๆ ๆ
"ครับ..." ร่างบางในชุดคลุมหลวมๆ สบายๆ เดินปรี่มาที่ประตู
ชิ้ง!
ดวงตาคู่งามปะทะกับสายตาที่แข็งกร้าวอย่างจัง!!
"เดี๋ยวก่อน!" มือใหญ่แข็งขืนประตูเหล็กเอาไว้ ก่อนที่จะถูกปิดใส่หน้า
"ชิโนะ...ขอผมคุยอะไรด้วยหน่อย..."
"เรามีอะไรที่ต้องคุยกันอีกหรือครับ..." ใบหน้าเล็กก้มต่ำ พยายามฝืนความรู้สึก
"ชิโนะ...เพราะเรายังไม่เคยคุยกันเลย..."
จมูกสันโด่งขยับเข้าใกล้ สัมผัสกลิ่นหอมหวานเย้ายวนจากร่างกายสั่นระริกตรงหน้า...
"เอ่อ...ผมไม่มีคำแก้ตัว...เพียงแต่อยากจะขอโทษ...ที่ทำให้เหงา...
และอยากจะบอกคุณว่า...เอ่อ...ผมยังมั่นคง...เหมือนเดิม..."
ฮาชิซึเมะ...ไม่เข้าใจในประโยคนั้น...และไม่คิดจะทำความเข้าใจอะไรอีก
เขาได้แต่คิดว่า ถ้าออกห่างจากชายคนนี้เสียได้...เขาคงจะไม่ต้องปวดใจแบบนี้
แต่มันทำไม่ได้หนะสิ!!!
นิชิวากิเดินทอดถอนใจกับสีหน้าของวงหน้าที่เขาเพิ่งจะผละออกมา
เขาพยายามครุ่นคิดถึงสิ่งที่ตนกำลังจะทำ...
ทำไมนะ...ชิโนะช่างเย็นชากับเขา...ไม่พูดอะไรสักคำ...ชิโนะคิดอะไร...
หรือจะโกรธเขาจริงๆ ซะแล้ว...
กริ๊งงงง!!!
"ซายะเหรอ...ผมเอง...ผมบอกทุกคนเรื่องนั้นไปแล้ว...
รีบมาหน่อยได้มั้ย...ผมใจร้อน...อยากจบเรื่องวุ่นๆ เสียที...!!
อืม...ครับ...อย่าลืมสิ่งสำคัญนะ..."
นั่นคือ...ประโยคเสียดแทงหัวใจฮาชิซึเมะ...อีกครั้ง...
----------
To Be Continue ----------
|