|
คุณหมอฮาชิซึเมะฟุบหน้าลง...
ปล่อยให้น้ำตาอุ่นๆ ไหลผ่านดวงตาบอบช้ำ...
เปียกโชกอยู่แนบอกผู้การอิชิคาวะ...
"คุณหมอ..." อิชิคาวะสงสารคุณหมอเหลือเกิน...
ได้แต่โอบวงไหลสั่นระริกตรงหน้านั้นไว้...อยู่สักครู่
"ไม่เป็นไรครับ...ผม...คงจะไม่เป็นไรแล้วหละ..."
ร่างบางเงยหน้าจากแผ่นอกอุ่น...ผู้การบีบไหล่เล็กก่อนที่จะออกมา...
พ้นประตูห้องคุณหมอ...ร่างสูงยืนกอดอก...ก้มหน้า...
เฝ้ารอเหมือนอยากจะให้กาลเวลาผ่านไปเร็วๆ เสียที...
"เป็นยังไงบ้าง..." เสียงทุ้มและแหบพร่า...เอ่ยถามอิชิคาวะ
"อืม...คงจะหนักเอาการ...เฮ้อ...นายไม่น่า...จะ..."
"อืม...ขอโทษ...ไม่ตั้งใจจะให้เป็นแบบนี้..."
อิชิคาวะตบไหล่เพื่อนรักเบาๆ ... แล้วยิ้มให้...
"คนที่ควรจะบอก...ไม่ใช่ฉัน..."
"แต่ว่าตอนนี้...อย่าเพิ่งดีกว่า...พูดอะไรไปก็คงจะแย่กว่าเดิม...นะ..."
"อืม..." ร่างสูงรับคำ...ทอดสายตาไปที่ประตูห้องที่เขาผ่านเข้าออกอย่างคุ้นเคย
ใจอยากจะพังเข้าไปซะเดี๋ยวนั้น...แต่อิชิคาวะก็พยายามพาตัวเขาออกไป...
หลายวันผ่านไป...บรรยากาศในกองกำลังดูเคร่งขรึมกว่าที่เป็น
โดยเฉพาะหัวหน้าหน่วยนอก...ที่มีสีหน้ากังวลใจอยู่ตลอดเวลา...
ผิดกับอีกคนข้างๆ ที่เอาแต่โปรยยิ้ม...แย้มสรวล...ให้กับเจ้าหน้าที่...
ราวกับชีวิตนี้...ไร้ซึ่งความทุกข์ใจใดใด...
"โมโตกิ...เดี๋ยวเย็นนี้ฉันเวรแทนนะ..."
"ห๊ะ...อะไรนะ...วันนี้นัดหัวหน้าจะไปตรวจหลังอาคารใหญ่...ไม่ได้หรอก..."
"หือ?...นั่นแหละ...เดี๋ยวชั้นไปเอง...พรุ่งนี้มีธุระ...ขอร้องหละนะ...โมโตกิคนเก่ง..."
หนุ่มหน้าทะเล้นครุ่นคิดนิดนึง...อืม...พรุ่งนี้โนดะก็หยุด...
คืนนี้ขอแลกห้องกับอิเคงามิดีกว่า...คิกคิกคิก...
"อือ...ก็ได้..."
"จุ๊บ! ขอบใจจ๊ะ"
"เหว๋อออออ...อะไรฟ่ะ...ตกใจหมด..."
โมโตกิไม่ทันจะโวยวาย...เทนยะก็เดินลิ่วๆ ไปไกลแล้ว...
"อ้าว...เอ๊ย! โนดะเดี๋ยว!..."
โนดะที่กำลังจะเดินมาหาเพื่อชวนไปทานข้าวกลางวัน...หันหลังจะกลับเข้าอาคาร...
"เดี๊ยว...เดี๋ยววว...หยุดก่อน..."
โมโตกิกึ่งเดินกึ่งวิ่ง...เข้ามารั้งแขนเล็กเอาไว้...
"เดี๋ยว...จะรีบไปไหนอ่ะ...เจอแล้วไม่คุยเหรอ..."
อีกฝ่ายยังไม่หันหน้ามา...โมโตกิก็เลยรู้ว่า...มาแนวนี้...งอนแหง๋ๆ อยู่แล้ว...ชัวร์!!...
"นี่...โยชิยะ...เป็นอะไร...ก้มหน้าอย่างนั้นแล้วจะรู้ได้ไง..."
"มะ...เมื่อกี้...ทำอะไร"
"อึ๋ย!...มะ...ม่าย...ม่ายช่ายนะ...ไม่ได้ทำอะไรเลย..."
"ก็เห็นหนะ..."
"โธ่...เขาทำเอง...ฉันเปล่านะ...ไม่ทันได้ตั้งตัวหนะ..."
"หึ...ชอบใช่มั้ย...สวยๆ อย่างนั้นหนะ..."
"อ๊ะ...ป่าวนะ...นี่..." โมโตกิจับไหล่ด้วยมือทั้งสองข้าง...แต่ร่างเล็กยังไม่หันมาสบตา...
"นี่...ไม่เชื่อใจกันเลยเหรอ...ไม่หวั่นไหวหรอกน่า..."
ร่างเล็กหันมามองตา...ค้นหาความจริง...แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา...
"โยชิยะ...ฉันรักนาย...คนเดียวนะ..."
"อือ...รู้แล้ว..." ร่างเล็กเสียงอ่อนลง แม้จะแคลงใจอยู่เล็กน้อย
แต่ด้วยน้ำเสียงและคำพูดของคนรัก...บ่งบอกถึงความหนักแน่นอย่างเห็นได้ชัด...
โนดะจึงคลี่ยิ้มออกมา...
"จุ๊บ!...ถึงใครจะมาทำอย่างนี้กับผม...แต่ผมก็ทำกับโยชิยะคนเดียวนะ..."
"อืม...ไปกินข้าวเถอะ..." ร่างเล็กหน้าแดงก่ำ...ก้มงุดๆ บ่งบอกความน่ารักซะจนโมโตกิ
อดยิ้มในใจไม่ได้...แฟนเราน่ารักซะจริงเชียว...
"เอ๊ะ...หรือว่าไม่พอใจ...งั้นเดี๋ยวคืนนี้จะโอ๋ให้หน่ำใจไปเลย..."
"...บ้า..." โนดะเริ่มทนต่อความอายไม่ไหว รีบหันตัวเดินนำหน้าออกไป...
"เดี๋ยว!...รอด้วยสิ..."
"เอ่อ...ทำไมเราต้องมาตรวจด้านหลังด้วยครับ..."
ร่างเล็กเดินตามหัวหน้าไปตามพงรก...ด้านหลังอาคารใหญ่ของกองกำลัง...
"อืม...ก็ต้องมาดู...ถึงนานๆ ครั้งก็ต้องดู...ตรงนี้เป็นที่อับ...
อาจจะมีใครลักลอบเข้ามาก็ได้..."
"อืม...ครับ...แต่น่าจะตัดพวกต้นไม้นี่ทิ้งนะครับ..."
"อืม...ก็จริง...แต่ผู้การเห็นว่ามันสามารถช่วยบดบัง...ไม่ให้ใครเห็นในกองกำลังได้นะ
ก็เลยอยากปล่อยไว้...อย่างน้อยก็ใช้กันคนภายนอกได้...นอกจากจะมีใครแอบเข้ามา...
เทนยะ...ไม่ได้สนใจจะฟังคำตอบที่เขาถาม...
"โอ๊ย!..."
"เป็นอะไรหรือเปล่า..." นิชิวากิรีบหันมาดูลูกน้อง...
"เอ่อ...ไม่เป็นไรครับ..."
เทนยะชายตามองนิชิวากิ...ที่กำลังก้มลงดูแผลของเขา...
"อืม...ถูกตอไม้ขูดเป็นแผลถลอก...เดินไหวมั้ย..."
"ไหวครับ...โอ๊ย..." ร่างเล็กรีบทรุดตัวลง...
"จับไว้ก็ได้..." ชายหนุ่มเข้าไปพยุงเอาไว้...สบตานิ่งครู่หนึ่ง...
แขนเรียวโอบกระชับลำคอแกร่ง...โน้มจมูกลงมาสัมผัส...
"คุณนิชิวากิ..." ร่างใหญ่รู้สึกหวั่นไหวกับสายตาหวานเยิ้มคู่นั้น...
ดวงหน้า...เรือนร่าง...ที่เขาได้สัมผัสเมื่อไม่นาน...
ยังส่งกลิ่นกายหอมจางๆ ปะทะกับปลายจมูกของเขาอยู่...
"เอ่อ...ทะ...เทนยะ...เดี๋ยวก่อน..."
"อ๊ะ!...ขอโทษครับ...คือผมยืน...ไม่ค่อยจะไหว..."
"อืม...งั้นไปห้องพยาบาลก่อนก็แล้วกัน..."
"เดี๋ยวสิครับ...คุณนิชิวากิ...เอ่อ...ตั้งแต่วันนั้น...เราก็ไม่เคยเจอกันเลย..."
นิชิวากิอึ้งไป...หันหน้าไปทางอื่น...ไม่ได้สบตาด้วย
"หรือว่า...คุณลืม...ผมไปแล้ว..." ดวงตาเล็กคู่นั้นเริ่มฉายประกายแห่งความน้อยอกน้อยใจ
ยากที่นิชิวากิจะนิ่งเฉยกับน้ำเสียงเว้าวอนนั่น...จนต้องหันกลับมา...
"เฮ้อ...อืม...คืนนั้น...ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น...แต่...ไม่สิ...เอ่อ...ฉันรู้ว่ามันเกิดอะไร...
และก็ทำผิดต่อเธอ...แต่ฉัน...ไม่...ไม่ได้ตั้งใจ..."
"คุณนิชิวากิ...หมายความว่า...หมายความว่ายังไงครับ...
คุณ...ทำอย่างนั้น...โดยที่ไม่ได้รู้สึกอะไรเลยเหรอ..."
"เปล่าเลย...ฉันมีความสุข...แต่...เพียงแต่...คิดว่าคืนนั้น...เอ่อ..."
"ไม่เป็นไรครับ" เทนยะรู้ว่านิชิวากิกำลังจะเอ่ยถึงใคร...จึงรีบตัดบทพูดเสียก่อน...
"ไม่เป็นไร...ผมจะคิดว่า...ไม่เกิดอะไรขึ้นก็แล้วกัน..."
เทนยะยิ้มให้นิชิวากิ...เขาเองก็ไม่ค่อยเชื่อสายตาตัวเองนัก...แต่รอยยิ้มทำให้
เขาโล่งใจว่า...ลูกน้องที่เขาได้กระทำมิดีมิร้ายด้วยนั้น...คงจะไม่ติดใจอะไร...
และก็คงจะให้อภัยเขา...
"ขอบใจมากนะ...ไปเถอะ...เดี๋ยวจะพาไปทำแผล..."
นิชิวากิพยุงร่างบางเข้าไปในอาคาร...ท่ามกลางเหล่าเจ้าหน้าที่...
เป็นการตอกย้ำถึงความสัมพันธ์ที่แนบแน่น...
ตามเหตุการณ์และข่าวลือที่เกิดขึ้นมาเมื่อไม่กี่วัน...
โดยที่เทนยะไม่แคร์สายตาใครแม้แต่น้อย...เขาโอบกระชับนิชิวากิไว้แน่น...
เพื่อแสดงความเป็นเจ้าของ...ต่อหน้าสาธารณะชน...
"อืม...ดูห่วงใยกันจังเลย..."
"จริงเหรอ...ไม่น่าเชื่อ..."
"พักนี้ไม่ค่อยเห็นคุณหมอเลย...ปกติต้องอยู่ใกล้กัน"
"อ้าว...ก็ตัวจริงเขาอยู่นี่นา..."
"อือ..ก็ดูรักกันดี..."
"สมกันมั้ย..."
"ชั้นว่าคุณหมอเหมาะกว่านะ..."
"โธ่...คุณนิชิวากิของชั้น..." ฿ อันนี้แฟน fic ส่งเสียงมา...
"งั้น...ชั้นจีบคุณหมอก็แล้วกัน 555"
"เร็วไปร้อยปี...มั้งงง..."
เสียงวิพากษ์วิจารณ์ไปต่างๆ นานา...ถึงแม้นิชิวากิจะไม่ได้ยินอะไร
แต่เทนยะก็จับสายตาของพวกเขาเหล่านั้นได้ดี
และสายตาเจ้าหน้าที่ที่มองมา...ก็สมดั่งใจของเทนยะยิ่งนัก!...
ชิ้ง!!!
นิชิวากิพยุงร่างเทนยะเข้ามาในห้องพยาบาล...
โดยหวังจะเจอหน้าคนที่เขาคิดถึง...แต่ก็เจอเพียงห้องที่ว่างเปล่าและเตียงคนไข้
ที่วางเรียงกันอย่างเรียบร้อย...กี่วันแล้วนะ...ที่เขาไม่ได้สบตาใบหน้าขาวนวลนั่น
เขารู้ดีว่า...ตั้งแต่เกิดเหตุการณ์...ชิโนะเอาแต่หลบหน้า...ไม่ได้ไล่ตามเขาเหมือนอย่างเคย...
ถ้าเขาไม่ถูกอิชิคาวะห้ามเอาไว้...เขาคงเข้าไปหาชิโนะ...และพูดปรับความเข้าใจไปนานแล้ว...
แต่นี่...ไม่รู้เหมือนกันว่าอิชิคาวะปิดบังอะไรอยู่...ทำไมถึงห้ามไม่ให้เขาพูดอะไร...กับชิโนะ...
แม้เขาได้เพียงแต่มองอยู่ไกลๆ ก็ยังรู้สึกได้ถึงความเมินเฉยของชิโนะ...ที่ไม่ฉายแววใยดี
กับเขาเหมือนก่อน...หรือว่าจะโกรธเขามาก...ยิ่งคิดก็ยิ่งอยากหาหนทางเข้ามาพูด
เข้ามาเจอ...
แอ๊ด...
เสียงเปิดประตูจากห้องน้ำ...
นิชิวากิปล่อยร่างเล็กลงบนเตียง...แล้วเดินเข้าหา...
ฮาชิซึเมะถอดสีหน้าทันที...เขาไม่ทันตั้งตัวที่จะเจอกับคนๆ นี้เลย...
"มีอะไรครับ..." ร่างบางพูดโดยไม่มองหน้า...
"อือ...มีคนเจ็บ...เทนยะ...ได้รับบาดเจ็บ...จะมาทำแผล..."
นิชิวากิพูดคำ...จ้องคำ...แต่ก็ไม่มีแววว่าฮาชิซึเมะจะสบตาด้วย
"เดี๋ยว...ผมทำแผลให้..." ฮาชิซึเมะพยายามฝืนปรับน้ำเสียงให้เป็นปกติ
ฤาจะรอดพ้นสายตานางร้ายของกองกำลัง... (เอ๊ะ!...อารมณ์ส่วนตัว อิอิ)
ฮาชิซึเมะบรรจงทำแผลที่ขาให้เทนยะ...ใจนึงก็เต้นระรัว...ที่มีนิชิวากิยืนอยู่ด้วย
แต่ใจนึงก็เริ่มจะสงบนิ่ง...พยายามข่มใจไม่ให้รู้สึกหวั่นไหวกับบุคคลทั้งสอง...
"อูยย...เจ็บจังครับ..."
"เอ่อ...ขอโทษครับ...เดี๋ยวผมจะเบามือกว่านี้..."
"เปล่าครับ...คุณหมอทำแผลอย่างเบามือแล้วครับ...แต่ผมเจ็บ..."
"งั้นพักที่นี่ซักคืนไหมครับ..."
"เอ๊ะ...ไม่ดีกว่าครับ...เดี๋ยวเจ้านายผมจะว่าเอา..."
ฮาชิซึเมะเงยหน้ามองเทนยะ...แล้วก้มลงทำแผลต่อ...
"อือ...ไม่เป็นไรหรอก...ถ้าเจ็บก็พักผ่อนก่อนก็ได้...ลาซักวันคงไม่เป็นไร"
"ไม่เอาครับคุณนิชิวากิ...ผมไม่ได้เป็นอะไรซักหน่อย...
อีกอย่างยังต้องตรวจด้านหลังกันสองคนต่ออีก"
<< เฮ้ย!! ตรวจอารายก๊านน
ด้านหลัง...เหอๆ ๆ...หลังอาคารคับทั่น...หลังอาคาร...
>>
"ไม่เป็นไรเดี๋ยวให้โมโตกิไปก็ได้..."
"งั้นผมไปนอนพักที่ห้องดีกว่าครับ...ไม่อยากรบกวนคุณหมอ..."
ฮาชิซึเมะตกอยู่ในภวังค์...ไม่ได้สนใจจะตอบรับ...เพราะไม่มีสมองส่วนไหน
จะคิดอะไร...นอกจากฟังเสียงคุยที่รบกวนหัวใจตนเองเช่นนี้...
"คุณนิชิวากิ...ไปส่งผมหน่อยนะครับ..."
ฮาชิซึเมะสะดุ้งเล็กน้อย...เหลือบมองไปที่นิชิวากิ...ซึ่งกำลังจ้องมองตนอยู่พอดี...
"คุณนิชิวากิ..." เสียงออดอ้อนนั้น...ยั่วเย้าโสตประสาทของฮาชิซึเมะเหลือเกิน...
"ห๊ะ...อืม...ไปสิ..." นิชิวากิไม่ทันตั้งตัวอะไร...ก็รับปากอย่างไม่รู้ตัวเข้าไปแล้ว...
คุณหมอถอดสีหน้า...ทันที...เมื่อได้ยินเช่นนั้น...
พยายามหลับตาเพื่อข่มน้ำตาไม่ให้ไหลออกมา...และรีบลุกออกไป...
"เดี๋ยว...คุณหมอ..."
นิชิวากิเดินตามไปเช่นกัน...
"ชิโนะ...เอ่อ..." นิชิวากิหยุดอยู่ใกล้ๆ ฮาชิซึเมะที่ยังยืนหันหลังให้
แม้จะเอื้อมมือเข้าไปแตะเบาๆ... แต่ฮาชิซึเมะก็รีบถอยห่างออกมา...
"ชิโนะ...เราไม่ได้คุยกันเลย..."
"....." ไม่มีเสียงตอบ
"ผมรู้ว่าคุณโกรธ...แต่...ผมจะจัดการเรื่องนี้ให้เร็วที่สุด...
ขอให้คุณ...เชื่อ...และรอผม..."
"....."
"ชิโ..."
ฮาชิซึเมะเบี่ยงตัวออกมา...โดยผ่านเทนยะซึ่งลุกเดินตามจากเตียงเมื่อครู่...จนออกไปจากห้อง
นิชิวากิถอนหายใจ...แล้วก้มหน้าครุ่นคิด...
"จะไปกันหรือยังครับ..."
เทนยะเดินเข้ามาใกล้แล้วอิงไหล่นิชิวากิ...เพื่อค้ำตัวเองเอาไว้...
ฮาชิซึเมะหลุดออกมาจากห้องทรมานหัวใจนั้นได้...
และไม่เคยคิดว่า...ตนเองจะเข้มแข็ง...และอดทนต่อสภาพนี้ได้นานนัก...
ตอนนี้ตนไม่รู้สึกอะไรแล้วหรือ...แต่ทำไมความรู้สึกที่เสียดแทงหัวใจ
ยังคงเกิดขึ้น...เมื่อเห็นใบหน้านั้น...เขาควรจะตัดใจได้สักที...
แม้ว่าจะคิดเช่นนั้น...แต่เมื่อยามค่ำคืนมาถึง...เขาก็ไม่สามารถจะหลับตาลงได้...
ในโรงอาหารของกองกำลัง...กลุ่มผู้การและเพื่อนสนิทนั่งล้อมวงกัน
ในระหว่างรับประทานอาหารเช้า...ทุกคนล้วนแล้วแต่มีสีหน้าเคร่งเครียด
"หมู่นี้...ไม่ค่อยเห็นคุณหมอเลยนะ..." คิชิทานิถามถึงคุณหมอ
"อืม...ก็ไม่ค่อยออกมาจากห้องทำงานหนะ..." ผู้การบอกด้วยสีหน้าไม่ค่อยสบายใจ
"อืม...เหรอ...เจอคราวก่อนก็ดูไม่สดใส...ไม่ค่อยร่าเริงเลย..."
"ก็เจ้านาย...ใจโลเล..." โมโตกิโพล่งขึ้นมา...ทุกคนก็พลอยตกใจไปด้วย...
"เฮ้...นาย...พูดเกินไปหรือเปล่า..." อิวาเสะทำหน้าดุใส่
"โธ่...คุณอิวาเสะ...ใครๆ เค้าก็รู้กันทั้งนั้นแหละครับ...ทุกคนสงสารคุณหมอ...
คุณหมอหนะ... Pop ในบรรดาเจ้าหน้าที่ไม่น้อยเลยน้าาา...
แล้วตอนเนี้ย...เจ้านายก็ Pop..."
"หือ?" นิชิวากิหันหน้ามาทางลูกน้อง...
"ก็...Pop ในการเป็นคนผิด! ที่ทำร้ายหัวใจอันบอบบาง...
ของบุคคลอันเป็นที่รักของหลายๆ คนหนะสิครับ...
"เฮ้อ...พวกนาย...จะรุมด่าฉันใช่ไหมเนี่ย..." นิชิวากิหันมาถามอย่างอ่อนใจ
แม้แต่ตอนนี้...เขา...ซึ่งเป็นเหมือนเจ้ากรมข่าวกรอง...คิดเจ้าเล่ห์เพทุบายมานักต่อนัก
กลับต้องมาตายน้ำตื้น...ด้วยปัญหาที่ตัวเองก่อขึ้น...และก็หมดปัญญาที่จะคิดแก้ไขจริงๆ
"นิชิวากิ...ต้องใช้เวลาช่วยอย่างเดียว...รีบร้อนไม่ได้หรอก..."
ผู้การอิชิคาวะเสนอแนะ...เพราะเขารู้ดีกว่าใคร...
ว่าตอนนี้...หัวใจของฮาชิซึเมะเย็นเฉียบ...ดั่งน้ำแข็ง...
"เอ๊ะ!...คุณหมอ..." โมโตกิหันไปร้องเรียก
ทุกคนหันไปทางเจ้าของชื่อ...
ฮาชิซึเมะพกพาใบหน้าหมองเศร้ามารับประทานอาหารเช้า...ดังเช่นทุกวัน
ร่างบางกำลังจะเดินเข้ามาในวง...แต่เมื่อสายตามองเห็นบุคคลนึง...
จึงชะงักอยู่แค่นั้น...!!
"เดี๋ยวคุณหมอ!...มานั่งทานข้าวด้วยกันสิครับ..."
เมื่อผู้การเอ่ยปากแล้ว...มีหรือคุณหมอจะปฏิเสธได้...
เหลือที่ว่างข้างนิชิวากิเท่านั้น...ที่ร่างเล็กๆ จะสามารถเข้าไปนั่งลงได้...
คุณหมอยืนอึกอักอยู่พักใหญ่...นิชิวากิเข้าใจดี...จึงลุกถอยออกมา...
คุณหมอเดินเข้าไปนั่ง...โดยไม่ได้เอ่ยคำขอบคุณสักคำเดียว...
...ร่างบางอีกคนเดินนวยนาดเข้ามาทางประตูเช่นกัน...
เมื่อเห็นเช่นนั้น...นิชิวากิจึงตั้งท่าจะเดินออกไป...จากโต๊ะ
เขาพร้อม
และคิดตัดสินใจ
อะไรบางอย่าง!
"เอาหละ...ทุกคน!!...ฉันมีเรื่องจะประกาศให้รู้..."
น้ำเสียงดัง...หนักแน่น...เพียงพอที่จะสะกดสายตาทุกคู่ในโรงอาหารได้...
"...เดือนหน้า...ฉัน...จะแต่งงาน.....!!!"
----------
To Be Continue ----------
|