|
ในคืนที่เจ้าหน้าที่ฉลองกันอย่างสนุกสนาน...
แม้ว่าจะขาดผู้การไปร่วมสนุกเหมือนปีก่อนๆ
แต่ทุกคนก็มีความสุข...แม้กระทั่งผู้การเอง...
ก็พ้นผ่านเหตุการณ์ร้ายๆ ต่างๆ มาได้อย่างปลอดภัย
เพราะเขามีผู้ช่วยที่ดี...อย่าง...อิวาเสะ...
อิชิคาวะ...มองใบหน้าที่ดูเหนื่อยอ่อน...ทั้งจากการไล่ตามเขามาทั้งวัน...
แถมยังได้รับบาดเจ็บจากการถูกยิงอีก...
เป็นเพราะเขา...ที่เอาแต่ใจ...มัวแต่...โกรธ..และงอนอิวาเสะ...จนเกิดเรื่อง...
ในใจของอิชิคาวะได้แต่คิดตำหนิตนเอง...ว่าถ้าหากเขาทำดีกับอิวาเสะ
และลดทิฐิลงซักนิด...เหตุการณ์ร้ายคงจะไม่เกิดขึ้น...
"...คุณฮารุกะ...คิดอะไรอยู่ครับ?" อิวาเสะถาม...เมื่อลืมตามาก็เห็นคนรักเอาแต่จ้องหน้า...
"...ฉัน...ขอโทษ..." อิชิคาวะเอ่ยเบาๆ
SP ร่างยักษ์ลุกขึ้นนั่ง แล้วเขยิบตัวเข้าไปสวมกอดผู้การเอาไว้...
"...อย่าพูดอย่างนั้นสิครับ...ผมต่างหาก...ที่ต้องขอโทษ...ถ้าผมรีบตาม...คะ...คุณ..."
มือเล็กเรียวบาง...ยกขึ้นปิดริมฝีปากเอาไว้...
มือใหญ่ก็ยกขึ้นจับมือเรียวบางนั้นไว้เช่นกัน
"อย่าตำหนิตัวเองเลยครับ...ผมดีใจที่คุณฮารุกะ...กลับมาเป็นเหมือนเดิมแล้ว..."
ร่างยักษ์สวมกอดรัดแน่นขึ้น...
"ผมคิดว่า...คุณฮารุกะจะไม่มีวันยกโทษให้ผมซะอีก..." เสียงอิวาเสะสั่นเครือเล็กน้อย...
อิชิคาวะเงยหน้าขึ้นมอง...
"ฉัน..ขอโทษ...อิวาเสะ...ฉันไม่ได้ตั้งใจให้เป็นแบบนั้น..." น้ำใสๆ
เอ่อล้นอยู่ในดวงงามคู่งาม
"ผมรักคุณนะครับ..คุณฮารุกะ..." ร่างยักษ์จ้องมองดวงตาเปล่งประกายเบื้องหน้า
"แม้ว่าคุณจะเกลียด...หรือโกรธผม...แต่ผมก็จะไล่ตามคุณไป..."
บางใหญ่ลูบผมพริ้วไหวปรกหน้า...เผยถึงแก้มแดงเนียน...
"ขอบใจนะ..." อิชิคาวะเป็นผู้ยื่นใบหน้าอมชมพูเข้าไปสัมผัสริมฝีปาก
ของ SP ร่างยักษ์...รอยจูบที่ดูดดื่ม...ไม่ทิ้งช่วงให้หายใจ...
"อือ...เจ็บแผลหรือเปล่า..." อิชิคาวะถอนริมฝีปากแล้วถาม
"ไม่ค่อยเท่าไหร่หรอกครับ..."
"เหรอ..." ผู้การยิ้มเจ้าเล่ห์...แล้วบรรจงประทับรอยจูบ...เมื่ออิวาเสะจะตอบรับจูบ
ร่างบางถอนปากแล้วยกมือเหมือนสั่งห้าม...ไม่ให้ทำอะไรทั้งนั้น...
ร่างยักษ์ทำหน้าจะงอแง...แต่...ไม่ทันจะอ้อน...ริมฝีปากบางอมชมพูค่อยๆ
ไล่สัมผัสไปทั่วใบหน้า...เลื้อยไหลไปตามลำคอหนา...
อิชิคาวะดูตั้งใจจริงในการทำแบบนั้น...เขาบรรจงไล่เลื้อยลงมาจนถึงยอดอก...
"อ๊ะ...!"
อิชิคาวะหยุดนิดนึง...เงยหน้าขึ้นมาถาม...
"เป็นอะไร...เจ็บเหรอ..."
"...เอ่อ...เปล่าครับ"
"อ้าว...แล้วร้องทำไม...หรือไม่ชอบที่ทำแบบนี้..."
"อ๊ะ...เปล่านะครับ...ชอบครับ..ชอบ" อิวาเสะทำเสียงทะเล้น ยิ้มกว้าง...
"แต่ผมดีใจ...ที่คุณฮารุกะ...เอ่อ...ใจดี..."
"ฮึ่ม!...พูดอย่างนี้ งั้นพอแค่นี้..."
"ห๊าาา...ไม่เอานะครับ...ผมขอโทษ...ผมไม่พูดอะไรแล้ว...เชิญต่อได้เลยครับ..."
อิวาเสะยิ้ม...แต่ก็พยายามเหลือบมองใบหน้าที่ก้มด้วยความเขินอาย...
"งั้นก็ปิดตาสิ..." อิชิคาวะต่อรอง...
"อ้าว...งั้นผมก็ไม่เห็นคุณฮารุกะสิครับ"
"จะปิดตา...หรือว่าจะนอน..."
"เอ่อ...ปิดตาครับ..โธ่..." อิวาเสะยกมือขึ้นปิดตาทั้งสองข้าง
อิชิคาวะเริ่มปฏิบัติต่อคนรักต่อ...
ร่างยักษ์อดที่จะพยายามแอบมองดูคนรัก...ที่ตั้งใจทำอย่างนั้นไม่ได้
เมื่ออิชิคาวะได้หยุดอยู่ตรงกลางลำตัวของ SP ร่างยักษ์
...เขานึกถึงเหตุการณ์ที่เพิ่งเกิดขึ้น...และคิดว่าหัวใจของผู้การคนนี้คงจะเจ็บปวด...
"พะ..พอเถอะครับ...คุณ...ฮารุกะ..."
"อืม...ทำไมหละ..."
"เอ่อ...คือ...มัน...มันเหมือนกับ...เอ่อ..."
"อืม..ไม่เป็นไรหรอก...ถ้าเป็นนาย..." สองคนสบตากัน
"ฉันไม่เป็นไรจริงๆ!!" อิชิคาวะยืนยันเช่นนั้น...
อิวาเสะดึงร่างบางเข้ามาจูบ...อย่างลึกล้ำ...
"คุณฮารุกะ...ผมจะทนไม่ไหวแล้วครับ..."
"หือ?...งั้น...ก็ตามใจสิ..." อิชิคาวะยกตัวขึ้นตามแรงแขนของร่างยักษ์
แล้วค่อยๆ ขึ้นนั่งคร่อมร่างนั้น
"...เอ่อ...คุณฮารุกะ..." อิวาเสะตกใจ...เล็กน้อย
"อืม...วันนี้ฉันจะตอบแทนเธอ...ที่ช่วยฉันเอาไว้..."
"...คุณฮารุกะ..." ผู้ช่วยอิวาเสะ...ไม่ได้เอ่ยอะไรนอกจากเรียกชื่อคนรัก
ด้วยน้ำเสียงสั่นสะเทิ้ม...
ร่างบางบนร่างยักษ์เคลื่อนไหวไปมา...แต่ริมฝีปากยังคงประกบกันอย่างนั้น
แม้ว่าเวลาจะผ่านไปกี่นาทีก็ตาม...ทั้งสองก็ยังคงกอดรัดกันอย่างนั้น...
และเมื่อถึงขีดสุด
"คะ...คุณ...ฮารุกะ...ผม...ไม่ไหวแล้ว..ครับ"
"อือ...อืม...หมะ...เหมือนกัน" เสียงหอบแฮ่กๆ และเสียงครางเบาๆ
ถูกเปล่งออกมาพร้อมกัน...!!
"อ๊ะ!..." อิชิคาวะเผลอหลุดเสียงออกมา...แล้วรีบซุกหน้าเข้ากับแผ่นอกกว้าง...
"คุณ...ฮารุกะ...อย่าหลบหน้าแบบนั้นสิครับ"
"ไม่นะ...อย่ามอง...สิ!"
"ไม่เป็นไรครับ...คุณฮารุกะน่ารักอยู่แล้ว..."
อิวาเสะจูบปลายผมที่ชุมโชกไปด้วยเหงื่อ...
"ไม่ว่ายังไง...ผมก็รักคุณ..."
อิชิคาวะยอมผละจากอ้อมอกแต่โดยดีเมื่อได้ยินคำนี้...
"นายชอบบอกแบบนี้อยู่เรื่อย..."
"ก็จริงนิครับ..."
"จริงเหรอ..."
"จริงที่สุดครับ!..."
"อืม..."
"แล้วคุณฮารุกะหละครับ...รักผมหรือเปล่า..."
"จะบ้าเหรอ...ถามอะไร" อิชิคาวะบนร่างอิวาเสะหน้าแดงเป็นลูกตำลึง
"ก็ถามความจริงใจ...ของคุณฮารุกะไงครับ"
"..."
"ไม่บอกจริงเหรอครับ..."
"..."
"ไม่บอก...งั้นผมทำอีกทีนะครับ"
"ห๊ะ!!...เอ่อ...ระ....." อิชิคาวะบอก...
"อะไรนะครับ...ไม่ค่อยได้ยินครับ" อิวาเสะชอบแหย่...เมื่อเห็นคนรักเขินอาย
"ชั้นรักนาย!!!!!" อิชิคาวะรีบตะโกนใส่หูทันที!!...เพราะกลัวถูกแกล้งมากไปกว่านี้
"จริงหรือครับ...ดีใจจัง" อิวาเสะยิ้มหน้าแป้นเหมือนเด็กๆ
อิชิคาวะมองใบหน้าใสซื่อ...และจริงใจที่คนๆ นี้มีให้แก่ตน...ก็อดที่จะสวมกอดเขาไว้ไม่ได้
คืนนี้...ช่างเป็นคนที่เขามีความสุขเหลือเกิน...อิวาเสะคิด...
ใช่ว่าจะมีเพียงแต่ในห้องของผู้การ...และผู้ช่วยอิวาเสะเท่านั้น
ที่คุกรุ่นด้วยความร้อนแรง...
ยังจะมีอีกสองชีวิต...ที่ยังตกอยู่ในห้วงแห่งอารมณ์ไม่แพ้กัน...
ถ้ายังจำกันได้...จากเหตุการณ์ตอนที่แล้ว...หึ หึ หึ
ท่ามกลางแสงสลัวๆ ในอีกห้อง...
สองร่างชายหนุ่มกอดรัดกันและกัน...ในมุมมืดของห้อง...
เมื่อฝ่ายหนึ่ง...มีอารมณ์เรียกร้อง...และโหยหา อย่างหาที่เปรียบไม่ได้...
เขาทั้งเบลอ...ทั้งมึน...ด้วยเหล้า...ชา...และ...สิ่งที่อีกฝ่ายใส่ลงไปด้วย...
แม้ในขณะนี้เขาแทบจะยืนไม่ติด แต่เรี่ยวแรงที่จะกอดรัด...และโลมเล้า
ร่างเล็กๆ ในวงแขน ช่างมีมากเหลือเกิน...ความต้องการในร่างกายพลุ่งพล่าน!!
...เลือดสูบฉีดไปทั่วอณู...เขาไม่อาจจะห้ามใจหรือหยุดการกระทำอย่างกะทันหัน
ไม่ว่าร่างเล็กจะส่งเสียงห้ามปรามอะไร...ก็ไม่อาจต้านทานความรู้สึกที่รุนแรงนี้ได้...
ร่างเล็กอีกฝ่าย...ยังไม่ทันตั้งตัวในการถูกจู่โจม...ไม่นึกว่ายาที่ใส่ลงไป...จะออกฤทธิ์รุนแรง
และน่าตกใจถึงเพียงนี้...เขายังไม่ได้อาบน้ำ...ในใจคิดเช่นนั้น...
แต่กระนั้นก็ไม่น่ากังวลใจ...เพียงเพราะผู้ชายที่อยู่เบื้องหน้า...ไม่รู้ว่าอะไรเป็นอะไรแล้ว...
เขารู้ดีว่า...ร่างบางๆ ของตนไม่อาจจะต้านทานผู้ชายแข็งแกร่งคนนี้ได้...
ก็ในเมื่อหัวใจของเขา...ก็ถูกหลอมละลายไปด้วยสายตาเยือกเย็นของชายคนนี้...มานานแล้ว...
...ชายหนุ่มที่ลุ่มหลงเรือนร่างบาง...ไม่ได้เอะใจแม้สักนิด...เมื่อไม่ได้สนใจถึงความพลิ้วไหว
ของปลายผม...ผิวเรียบเนียนที่ดูเหมือนในความต่าง...น้ำหนักตัวที่ถาโถมบนวงแขน...
หรือแม้แต่น้ำเสียงที่ร่ำเรียกแต่ชื่อเขา...
ร่างแกร่งอุ้มเจ้าตัวเล็ก...มาใกล้ๆ เตียง...แสงมืดมัวของคืนเดือนมืด...
ไม่อาจมองเห็นใบหน้าขาวนวลได้เลยหรือ? ในใจนิชิวากิคิด...เมื่อจ้องมองไปที่เบื้องหน้า
เขาไม่ได้สนใจที่จะถามอะไรต่อ...ทำไมไม่เปิดไฟ?...หรือ...ติดผ้าม่านแล้วเหรอ?...
ซึ่งในยามปกติ...ห้องที่มีเรือนร่างงามนี้อยู่...แม้จะปิดไฟทุกดวง...ใบหน้าวงงามนั้น
ก็จะยังมองเห็นอย่างชัดเจน...เมื่อยามต้องกระทบกับดวงจันทร์...
แต่วันนี้...เขาไม่ได้สนใจที่จะมองหน้า...หรือว่ายินยอมหรือไม่!!...
ก็เขาได้แต่คิด...เพียงอยากจะชดเชย...สิ่งที่เฝ้ารอและโหยหามานาน...ก็เท่านั้น
แต่ติดอยู่ตรงที่...ทำไมในช่วงเวลาที่มีความสุขเช่นนี้...เหมือนสติสะตังไม่ค่อยอยู่กะร่องกะรอย
เขาเพียงแค่อยากจะจดจำคืนนี้ไว้ให้นานแสนนาน...ก็เท่านั้นเอง...
จะคิดไปทำไมอีกหละ...ในเมื่อตอนนี้อารมณ์ของเขาพลุ่งพล่านจนเกือบจะห้ามใจไม่ไหว
ได้อีกแล้ว...เขาอยากจะทะนุถนอมเรือนร่าง...ที่เขาเฝ้าคอยมองคอยปกป้องอยู่ตลอด...
วันนี้เขาคงต้องทำลายเขื่อนของตนเองซะหละมั้ง...
ร่างใหญ่โถมน้ำหนักทับร่างเล็กๆ บนเตียงเล็กๆ...
ตอนนี้...คุณนิชิวากิ...ช่างร้อนแรงเสียเหลือเกิน...
ใต้ร่างใหญ่คิด...ไม่ว่าจะด้วยฤทธิ์ยาหรือความต้องการประการใด...
เทนยะก็ไม่อาจหาเหตุผลที่จะมาผลักไส...ชายผู้ซึ่งเป็นทุกสิ่งทุกอย่างของเขาได้เลย...
เทนยะเงยหน้าขึ้นประกบริมฝีปากหนักแน่นของเขา...ราวจะประทับลงไปให้ลึกถึงสุดขั้วหัวใจ...
ปากร้อนแรงด้วยฤทธิ์ของยาและความต้องการของนิชิวากิ บดขยี้ริมฝีปากของเรือนร่างข้างใต้
มือใหญ่สัมผัสเรือนร่างของเทนยะ...ที่เปลือยเปล่าตั้งแต่ยืนอยู่ข้างเตียงแล้ว
เขาถูกลูบไล้และ...ซอกซอนไปทุกส่วน...ด้วยแรงปรารถนาที่หนักหน่วง...
ราวกับจะรีบเร่งเวลาให้หมดไปเร็ววัน...เทนยะอยากจะถ่วงอารมณ์ร้อนแรงไว้กับเขานานๆ
แต่ร่างใหญ่เริ่มแข็งขืนที่จะยืดเยื้อ...เพราะสมองส่วนที่เร้าร้อน...เริ่มสั่งการแล้ว...
เขาถอนริมฝีปากที่บดขยี้อย่างเร่งเร้าออก...แล้วเคลื่อนสัมผัสต่ำลงมาจนถึงเนินอก
ปลายแหลมที่ชูชัน...รับลมหายใจอุ่นจนร้อนไปอย่างเต็มๆ สัมผัสที่รู้สึกวนเวียนทั้งซ้ายและขวา
ทำให้เทนยะไม่อาจจะระงับเสียงไว้ได้อีกแล้ว...
"อ๊ะ...อา..." ร่างเล็กเริ่มครวญคราง...น้ำเสียงสั่นเทิ้มเริ่มทำให้ความปรารถนาของนิชิวากิ
เร่งเร้าขึ้นไปอีก เพราะเป็นที่แน่ใจแล้วว่า...เสียงแบบนี้...เขาจะไม่ถูกปฏิเสธอย่างแน่นอน...
นิชิวากิเริ่มรุกรุนแรงขึ้น...เขาลากเลื้อยสัมผัส...ด้วยริมฝีปากที่ร้อนระอุ
ผ่านลำคอระหงในความมืด...เข้าไปซุกไซ้ข้างใบหู...แล้ว...
"...พร้อมแล้วนะ..." เสียงหอบและแหบพร่า...กระซิบซ่านเข้าไปในอารมณ์ของผู้อยู่เบื้องล่าง
นิชิวากิลากสัมผัสที่ดุดันไล่เรียงลงมาจนถึงกึ่งกลางลำตัว...เขาหยุดอยู่ตรงนั้นครู่หนึ่ง
แม้ตำแหน่งจะหยุดแต่การกระทำยังคงดำเนินต่อไป...นิชิวากิยังคงตั้งอกตั้งใจสัมผัส
สิ่งตระหง่านตรงหน้าเขา...ด้วยความอยากครอบครอง...เป็นที่สุด...
เทนยะแอ่นสะโพกรับกับจังหวะเข้าออกของใบหน้านิชิวากิ...คนเบื้องล่าง ตรงกลางลำตัว
เคลื่อนไหวขึ้นลงตามแรงสุดปรารถนาของชายหนุ่ม...
เสียงครางเร้าร้อนเปล่งออกมาจากใบหน้าด้านบน...
"...อ๊ะ...อ๊ะ!!....." ร่างเล็กปลดปล่อยรอยรักลึกซึ้ง...ในริมฝีปากที่อบอุ่นของนิชิวากิ...
ชายหนุ่มเคลื่อนตัวขึ้นสูง...มาประทับรอยจูบอีกครั้ง...เขาปล่อยของเหลวที่ฝากไว้คืนสู่เจ้าของ
"เฮือก!!..." เทนยะสะดุ้งเล็กน้อย...เมื่อมือใหญ่สัมผัสกับร่องลุ่มลึก...
นิชิวากิสอดนิ้วเข้าไป...พร้อมด้วยของเหลวลื่นสำหรับเบิกทาง...ขยับเข้าออกจนลึกสุดปลายนิ้ว...
จากหนึ่งเป็นสองและสามตามมา...สลับกับเสียงกระเส่าที่ดังเข้าจังหวะพอดี...
"...วันนี้...คุณเร้าร้อนจัง..." เสียงทุ้มใหญ่กระซิบข้างหู...ทำให้ร่างเล็กแทบจะละลายอยู่ในอก
"อืม...ละ...แล้วจะช้าอยู่ทำไมหละ..."
ชายหนุ่มร้อนรุ่มด้วยใจปรารถนา...สุดที่จะอดกลั้นกับประโยคเชื้อเชิญนั้นได้...
"อือ...อืม...เข้ามาสิ...นิชิวากิ..."
ร่างใหญ่ไม่เอ่ยคำตอบรับ...เขาเร่งเร้าด้วยการสอดแทรกลำท่อนแกร่ง...ค่อยๆ
ล้ำลึกเข้าไป...
รู้สึกถึงสัมผัสบีบรัดของร่างที่โอดครวญด้วยความเจ็บ...นิชิวากิหยุดเร่งจังหวะชั่วครู่...
ปล่อยให้มันค่อยๆ เป็นไปตามจังหวะเสียงครางกระเส่านั้น...และเมื่อพร้อม...
ร่างเล็กเปล่งเสียงกรีดร้องด้วยความสุขสม เป็นสัญญานความพร้อม...
ให้ชายหนุ่มเร่งจังหวะให้เร็วขึ้น...เร็วขึ้น...และเร็วขึ้น!!
จนถึงจุดหมายปลายทางพร้อมกัน!!...
ทั้งคู่เหนื่อยหอบ...ร่างกายชุ่มโชกไปด้วยเหงื่อ...
ตระกองกอดรัดเหมือนมีใครจะมาแยกให้จากกันอย่างนั้นเชียว...
เทนยะแอบยิ้ม...และหันมามองใบหน้าหนุ่มรูปงามข้างๆ ตน...
...แสงจันทร์สาดส่องเล็ดลอดเข้ามาตามขอบหน้าต่าง...แม้จะไม่เห็นสิ่งที่อยู่ภายในห้องนัก...
แต่เส้นขอบโครงหน้าของนิชิวากิ...ตัดกับแสงจันทร์เพียงน้อยนิด...
ก็ยังเห็นเค้าโครงใบหน้าที่งดงามและปรารถนามานาน...อย่างชัดเจน...
เทนยะ...หันไปสวมกอด...แล้วหลับตาพริ้ม...ข้างๆ เขา ด้วยความรู้สึกสุขใจเป็นอย่างยิ่ง
ร่างใหญ่รู้สึกถึงการได้รับการกอดสัมผัสอย่างอบอุ่นของผู้เป็นที่รัก...
เขาเอื้อมมือสวมกอดรัดตอบ...โดยที่ยังไม่ลืมตา...เขาประทับรอยจูบที่หน้าผากกว้าง...
พร้อมเอ่ยถ้อยคำหนึ่ง...
"..............................................."
แม้มันจะเบาเพียงใด...แต่เทนยะ...ก็สามารถได้ยินประโยคนั้นอย่างชัดเจน!!...
...และผิดกับใครบางคนอีกห้อง...ที่นอนน้ำตานองหน้า...อยู่อย่างนั้น...ทั้งคืน...
----------
To Be Continue ----------
|