|
ปัง!!!
อิวาเสะหันมาพร้อมรอยยิ้ม...บนใบหน้า...
ก่อนที่ร่างนั้นจะทรุดฮวบ!! ลงทันที...
"หึ หึ หึ ผู้การ...หนีไปไหนไม่พ้นหรอก..." ร่างกำยำลดปืนกระบอกเล็กในมือลง
อิชิคาวะล้วงเอามีดพก...ที่สีข้างของอิวาเสะ...แล้วสะบัดมีดไปที่ร่างใหญ่ที่พื้น...
มีดปักอยู่กลางไหล่ขวาของมัน...มือข้างนั้นก็ปล่อยกระบอกปืนลง...
"อิวาเสะ...อิวาเสะ..." ผู้การซึ่งยังคงอยู่ในอ้อมกอดของร่างยักษ์
แม้สิ้นสุดเสียงปืนนั้นแล้ว...แต่อิวาเสะยังค้ำยันร่างของตนเอาไว้ด้วยสองเข่า...
และในวงแขนยังคงตระกองกอดร่างเล็กของผู้การอิชิคาวะเอาไว้...
ใบหน้าที่หลับตาด้วยความเจ็บปวด...มิได้ตอบสนองเสียงเรียกที่แหบพร่าของอิชิคาวะ...
"อิวาเสะ!! อิวาเสะ!..." อิชิคาวะส่งเสียงดังขึ้น...พร้อมหลั่งน้ำตา...
"...อิวาเสะ...อย่า...เป็นอะไรนะ...อิวาเสะ..." เสียงสะอื้นยังพร่ำเรียกชื่อคนรักอยู่อย่างนั้น...
เจ้าหน้าที่ที่ได้ยินเสียงปืน รีบรุดมาที่เกิดเหตุ และได้ช่วยนำตัวผู้การ
และอิวาเสะไปปฐมพยาบาล...
ผู้การได้รับบาดเจ็บทางร่างกายเล็กน้อย...แต่ไม่นับรวมถึงเหตุการณ์สะเทือนขวัญ
...ผู้การ...ยังคงสงบนิ่ง...ไม่ได้เอ่ยปากบอกเรื่องราวที่เกิดขึ้นให้ใครฟัง...
เพราะตอนนี้...คนที่เขาเป็นห่วงมากที่สุด...อยู่ตรงหน้าเขานั้นเอง...
อิวาเสะ...ผู้ที่เขาเรียกร้อง...และอยากให้ปกป้องมากที่สุด...
เขาทอดสายตามองร่างที่นอนนิ่งอยู่บนเตียง...เลือดที่ไหลออกมา...เปรอะเปื้อน
เต็มหน้าอก...ในยามที่อิวาเสะยังคงกอดเขาไว้ในอ้อมแขน ยังดูไม่มากมายถึงเพียงนี้
และเมื่อเข้ามาถึงห้องพยาบาล หมอทุกคนก็พยายามช่วยอิวาเสะเอาไว้
และเนื่องจากว่า วิถีกระสุนไม่ผ่านอวัยวะที่สำคัญ จึงไม่ทำให้เกิดอันตรายร้ายแรง
ต่ออิวาเสะเท่าไหร่นัก...ทุกคนต่างก็โล่งอก...
โดยเฉพาะผู้การอิชิคาวะ...ถึงกับเข่าอ่อน...ทรุดลงกับพื้นด้วยความโล่งใจ...
เจ้าหน้าที่จัดการกับคนร้ายที่ลอบทำร้ายผู้การ และสืบได้ว่าเดิมเป็นเจ้าหน้าที่เก่า
ของคณะกรรมาธิการ สมัยที่ผู้การยังเป็นเพียง SP ของผู้การโจ...และได้เฝ้าติดตาม
ความเคลื่อนไหวของผู้การอิชิคาวะมาโดยตลอด...ซึ่งเขาได้ถูกไล่ออกเนื่องจาก
กระทำผิดในข้อหาค้ายาเสพติด...แต่กระนั้นก็ยังคงติดตามและเฝ้ามองผู้การอิชิคาวะ
อยู่ตลอดมา และก็สบโอกาสในงาน Communication Game ที่เกิดขึ้นทุกปีนี่เอง
หลังจากอิวาเสะได้รับการผ่าตัดเล็ก...เพื่อเอาลูกกระสุนออก...
เขาได้สติและฟื้นตัวอย่างรวดเร็ว...เนื่องจากเขามีร่างกายที่แข็งแรง
และกระสุนก็ไม่ได้พุ่งตรงเข้าจุดอันตราย
"...อือ...ผะ...ผู้การ...หละครับ..." ร่างยักษ์ค่อยๆ ลืมตา ทำท่าจะลุกขึ้นนั่ง
"...ผู้การ...ปลอด...ภัย...หรือเปล่า...ครับ..." เขาพยายามพูด...แม้ว่าจะเจ็บบริเวณหน้าอกก็ตาม
"...อิวาเสะ..." เสียงเล็กๆ เรียก
"ฉัน...อยู่นี่...ปลอดภัยดีแล้วหละ..." ผู้การอิชิคาวะเดินเข้ามานั่งลงใกล้ๆ
"คุณ...ฮารุกะ..." อิวาเสะยิ้มให้ และรู้สึกถึงร่างยักษ์ทำหน้าโล่งใจ...ที่เห็นตนปลอดภัย
เขาเอื้อมมือที่ยังสั่นเทา...เข้าไปแตะที่มืออิวาเสะเบาๆ แล้วยิ้มให้...
คนเจ็บได้รับรอยยิ้มนั้น...เหมือนทุกสิ่งทุกอย่างที่ยังค้างคาอยู่ในใจ...พลันมลายหมดสิ้นไป
ร่างยักษ์เห็นน้ำใสๆ เอ่อล้นอยู่ในดวงตาคู่งามนั้น...ทั้งคู่ไม่ได้เอ่ยอะไร...นอกจาก...
"คุณหมอครับ...ผมขอกลับไปพักผ่อนที่ห้องนะครับ..."
"อืม..จะดีเหรอ...แผลยังไม่หายดี...แถมไข้ขึ้นสูงขนาดนี้...
หมอไม่อยากให้ห่างสายตาเท่าไหร่..." หมอซาไกหันมาบอกให้รู้...
"เอ่อ...ผมไม่เป็นไรแล้วครับ..."
"อืม...จริงๆ แล้ว ก็ไม่มีอะไรน่าเป็นห่วง เพราะบาดแผลไม่ใหญ่มาก เหมือนแค่ถลอก
แต่ถ้าเกิดทำอะไร...เอ่อ...หักโหม..ก็อาจจะแย่ได้นะ...อืม...ก็...แล้วแต่ผู้การก็แล้วกัน..."
หมอซาไกหันไปถามผู้การที่ยืนหน้าแดงอยู่ข้างๆ เตียงนั่น
"...เอ่อ...คุณอิชิคาวะ...ให้ผมกลับเถอะครับ...ผมไม่เป็นไรแล้วจริงๆ...นะครับ..."
เสียงและสีหน้าของอิวาเสะอ้อนวอนให้ผู้การตอบรับ...
"...อือ...อืม...ก็ตามใจสิ" ผู้การตอบมาอย่างอ้ำอึ้ง...แต่ก็สร้างความดีใจ
ให้แก่อิวาเสะเป็นอย่างมาก เพราะโดยปกติแล้ว...เขาไม่เคยยอมอะไรขนาดนี้...
ยิ่งถ้าเห็นอิวาเสะเจ็บหนัก...ก็จะไม่อยากให้ห่างหมอ...
แต่คราวนี้..อิชิคาวะเห็นสายตาที่วิงวอน แล้วนึกถึงใบหน้าที่ช่วยเขาไว้...
จึงยอมโอนอ่อนให้...
"...ไม่เป็นไรครับ...คุณหมอ...เดี๋ยวผมจะหมั่นแวะไปดูอาการให้เองครับ"
คุณหมอฮาชิซึเมะออกปากขนาดนั้น แล้วยังผู้การอีก
หมอใหญ่ซาไก ก็ไม่อาจจะขัดใจใครได้...
"ก็ช่วยดูแลดีดีก็แล้วกันครับ..."
"...ครับ..." ผู้การอิชิคาวะรับคำ
ในงานปิดท้าย Communication Game ทุกคนได้รับรู้เรื่องราวที่เกิดขึ้น
ต่างก็ไม่สบายใจและเป็นห่วง...ทั้งผู้การและคุณอิวาเสะ...
ดังนั้นทุกคนจึงรวมตัวกันอยู่..เพื่อรอฟังข่าวของทั้งสอง...
"เจ้าหน้าที่...ทุกคน...ตอนนี้ทั้งผู้การและอิวาเสะปลอดภัยดีแล้ว..."
"เฮ้...!!!" ทั้งเสียงเฮโลและถอนหายใจ...ปนกันไปหมด แต่ก็เป็นความรู้สึก
ที่หมายถึงความโล่งอกเหมือนๆ กัน
"อืม...เงียบก่อน...ตอนนี้ไม่มีอะไรต้องเป็นห่วงแล้ว...ดูได้จากหลักฐานนี่..."
นิชิวากิพูดเสร็จแล้ว ชี้ไปที่จอมอนิเตอร์ในห้องพยาบาล...
"ว่าไงทุกคน...วันนี้คงสนุกกันเต็มที่แล้วสินะ..."
สภาพของผู้การที่ดูสะบักสบอมกว่าที่เคยเป็น...สร้างความสะเทือนใจให้แก่
เจ้าหน้าที่ทุกคน...จนบางคน...ไม่อาจกลั้นน้ำตาได้...
"ผู้การ...ผู้การเป็นยังไงบ้างครับ..."
"พวกผมขอโทษ...ที่ไม่ได้ไปช่วยผู้การ..."
เจ้าหน้าที่หลายคนคร่ำครวญ...ถึงการละเลยหน้าที่ของตน...
"ฉันไม่เป็นไรแล้ว...แล้วอิวาเสะก็ไม่เป็นไรแล้วด้วย" อิชิคาวะเรียกอิวาเสะเข้ามา
"...ยังไม่ตายง่ายๆ หรอก..." อิวาเสะยื่นหน้ามาทักทาย
"คุณอิวาเสะ!"
"คุณอิวาเสะ..ปีหน้าผมไม่ยอมแน่คร๊าบบบ"
โมโตกิส่งเสียงมาแต่ไกล
"พวกนาย...คิดจะผ่านชั้น...เร็วไปร้อยปี" เสียงทุ้มๆ ของอิวาเสะ
แม้จะไม่เกรี้ยวกราด
เหมือนก่อน...เวลาที่มีใครเข้ามาเกาะแกะผู้การ...แต่ยังคงสีหน้าที่ดูสดใสขึ้นบ้างแล้ว...
"โอเค...ครับ! ผมจะรอนะครับ"
"คุณอิวาเสะรีบรักษาตัวให้หายเร็วๆ นะครับ"
"ผู้การด้วยครับ..."
"อืม...เอาหล่ะ แม้ว่าเกมจะจบลงอย่างไม่สมบูรณ์เท่าไหร่...แต่ชั้นก็เห็นความพยายาม
ของเจ้าหน้าที่...หลายคนแข็งแกร่งขึ้นจริงๆ ชั้นยอมรับ...และเพื่อไม่ให้งานนี้ดูเงียบเหงานัก
ฉันจะอนุญาตให้พวกนาย...อยู่ฉลองต่อกันได้...โดยไม่ต้องห่วงอะไร...ถ้าพรุ่งนี้ใครมางาน
ช้ากว่าบ่ายสองหละก็...ฉันจะตัดเงินเดือน! เข้าใจมั้ย..." เสียงผู้การดังขึ้นเหมือนก่อน
"ครับ!!!" เจ้าหน้าที่ตอบอย่างพร้อมเพรียงกัน
"อืม...ขอบใจมาก...ที่เป็นห่วง...ขอให้สนุก..."
"คร๊าบบบ"
"เอาหล่ะพวกนาย...ฉลองกันได้ตามที่ผู้การอนุญาต..." นิชิวากิทวนคำสั่งนั้นอีกครั้ง
เจ้าหน้าที่ต่างก็โล่งอกที่เห็นคนสำคัญของกองกำลังปลอดภัยทั้งคู่ และดีใจที่จะได้
ร่วมฉลองกันในคืนนี้...
คุณหมอฮาชิซึเมะ นิชิวากิ โมโตกิ และอิเคงามิ...เดินมาส่งผู้การอิชิคาวะ
และอิวาเสะ...
ทั้งสองคงไม่ได้ไปร่วมฉลองในงานคืนนี้ เพราะคุณหมอซาไกสั่งห้ามเอาไว้...
"คุณอิวาเสะ...พักผ่อนเยอะๆ นะครับ..." อิเคงามิบอกด้วยความเป็นห่วง
"...ครับ..."
"รีบๆ นอนหละ อย่าหักโหม" นิชิวากิแอบแหย่เล็กๆ พร้อมตบไหล่อิวาเสะเบาๆ
เจ้าตัวยิ้มให้...ผู้การอิชิคาวะที่ยืนอยู่ใกล้ๆ หันไปสบตากับนิชิวากิแบบเขินๆ
นิชิวากิเดินเข้ามาหาเพื่อนรัก...
"ขอโทษ...ที่ปล่อยให้เจอเรื่องแบบนั้น..." นิชิวากิใช้มือสัมผัสผิวหน้าเบาๆ
เป็นครั้งแรกที่เขาหลบสายตาอิชิคาวะ...เหมือนตำหนิตัวเอง ที่ปล่อยให้เหตุการณ์ร้าย
เกิดขึ้นกับผู้การ...เพื่อนที่สนิทที่สุด...
"...ไม่เอาน่า...ก็ไม่เป็นไรแล้วนี่..." อิชิคาวะก้มไปสบตากับเพื่อนยาก
พูดปลอบเพื่อไม่ให้ตำหนิใครได้อีก...นิชิวากิกันมาสบตาด้วยรอยยิ้ม...
ที่ไม่ค่อยมีใครจะได้เห็น...นอกจากผู้การ...
ภาพของทั้งสองฉายส่องออกมาด้วยมิตรภาพ...ยากที่ใครจะแทรกเข้าไปได้...
ทั้งอิวาเสะ...และคุณหมอฮาชิซึเมะ ต่างก็ไม่เคยได้พบกับความรู้สึกนั้นมาก่อน
แต่ทั้งสองก็เข้าใจว่า...นี่คือมิตรภาพที่งดงามอย่างแท้จริง...และต้องยกเว้นไว้จริงๆ
"อืม...งั้นพักผ่อนเถอะ..." นิชิวากิขอตัวเมื่อทั้งสายตาส่อแววอิจฉาเล็กๆ
ของอิวาเสะ
...และสายตาเศร้าสร้อยของคุณหมอฮาชิซึเมะ...
นิชิวากิคิดว่าเค้าควรจะรีบออกมาจากห้องนั้นดีกว่า...
เขาหันไปสบตากับอิวาเสะเพื่อบอกขอบใจที่ปกป้องคนสำคัญไว้ได้
และมีสายตาตำหนิเล็กน้อยในความบกพร่องต่อหน้าที่...
นิชิวากิเดินนำออกมา ปล่อยให้ผู้การและ SP ได้พัก...เมื่อคนอื่นเดินนำหน้าไปหมดแล้ว
เขากระชากแขนคุณหมอฮาชิซึเมะเบาๆ ให้หยุดตรงหัวมุมทางเดิน...
"ชิโนะ..."
จมูกเป็นสันได้รูป สัมผัสเบาๆ กับสันจมูกเรียวโด่งของคุณหมอ...
"คืนนี้...จะไปฉลองนะ..." ร่างใหญ่กระซิบใกล้กับใบหน้า...
ลมหายใจอุ่นๆ ลอยผ่านกระทบกับใบหน้าแดงระเรื่อ...
"เอ่อ...ก็...ก็...ตามใจสิครับ..." ร่างบางรีบผละออกไป...ด้วยความเขินอาย...
ในห้องโถง...บรรดาเจ้าหน้าที่กำลังสนุกสนานกับอาหาร
และเครื่องดื่มที่มีมากมาย...ในการฉลองหลังจากเสร็จการปะทะกันอย่างดุเดือด
ในงาน Communication Game เจ้าหน้าที่ทุกคนต่างเหน็ดเหนื่อยและมีความสุข
และเมื่อเวลาล่วงเลยไปจนเกือบเที่ยงคืน...ห้องโถงที่เคยโล่งกว้าง...
กับแออัดไปด้วยประชากรในกองกำลัง...หลายคนเริ่มเมามาย และอาศัยพื้นห้องโถง
เป็นที่หลับนอน...หลายคนแค่เริ่มจะป้อแป้...เสียงที่เซ็งแซ่อื้ออึง...ก็ค่อยๆ
เริ่มเงียบ...
และในบรรดาเจ้าหน้าที่อีกหลายคน ก็กลายเป็นยามเฝ้าหมู่คณะที่หลับใหลต่อไป
"งานคืนนี้สนุกดีนะครับ" อิเคงามิเอ่ย กับพวกพ้องในโต๊ะใหญ่มุมห้อง
"อืม...แต่ถ้ามีผู้การอยู่ด้วย...คงจะครื้นเครงกว่านี้..." คิชิทานิที่เป็นหัวเรือใหญ่
ในงานนี้ด้วย เมื่อเสร็จภารกิจแล้วก็ยังนั่งร่วมวงอยู่ด้วย
"หึ...คงมีเรื่องปวดหัวมากกว่า" นิชิวากิว่าพลางจิบเหล้าในถ้วยเล็กๆ
ตรงหน้า
"แต่ก็ดูทุกคนตื่นเต้นกับวันนี้เหลือเกินนะครับ" เทนยะนั่งเบียดอยู่ข้างๆ
นิชิวากิ
"อืม...หนึ่งปีมีครั้ง...ที่มีโอกาสได้ร่วมสนุกกับผู้การ...ใครจะไม่ตื่นเต้นหละ"
โมโตกิที่เริ่มป้อแป้แล้ว...ก็หันมาบอกกับเทนยะ
"น่าอิจฉาคุณอิวาเสะ...ได้ผู้การไปครอบครองไว้คนเดียว..." โมโตกิตัดพ้อ...เสียงอ้อแอ้
"เอ้า!...ฟุบไปแล้ว..." นิชิวากิเอ่ย
"เอ่อ...เดี๋ยวผมพาเค้ากลับไปนอนเองครับ..." เสียงเลิ่กลั่กของโนดะบอกกับทุกคน
"อือ...ดูแลกันดีดีหละ..." คิชิทานิช่วยพยุงร่างโมโตกิขึ้น และส่งต่อให้แก่โนดะ...
ท่ามกลางสายตาของทุกคนในโต๊ะที่จ้องมอง...
"มา...เดี๋ยวพาไปเอง โนดะคนเดียวไม่ไหวแน่..." โจจังเพื่อนร่วมหน่วยเดียวกับโนดะ
ออกปากช่วย เพราะโนดะเองก็ยืนหน้าแดง...เงอะงะ...ทำอะไรไม่ถูก
และก็รู้อยู่ว่าเรื่องของทั้งสอง ยังไม่เป็นที่เปิดเผยนัก...
โจจังช่วยพยุงโมโตกิออกไป โดยมีโนดะเดินตามออกมา...
เทนยะ...ซึ่งนั่งอยู่ท้ายสุด...ก็รู้สึกเหมือนมีบางสิ่งมากระทบที่เท้าของเขา!!!...
"อืม...เริ่มจะมึนๆ แล้วเหมือนกัน..." นิชิวากิเอ่ยออกมา
เมื่อรู้ว่า...ควรจะถึงเวลาแล้ว...
"...เอ่อ...ผมไปชงชามาให้นะครับ..." เทนยะออกตัว...
"อืมก็ดี...ใครเอาด้วยมั้ย..." นิชิวากิหันไปถามคนอื่น
"ผมด้วยดีกว่า..." คิชิทานิเอ่ยขอด้วยอีกคน
เทนยะลุกออกจากโต๊ะ...ในมือที่กำอยู่ ก็รีบเก็บใส่ในกระเป๋าทันที...
"มาแล้วครับ..." เทนยะถือถาดชาออกมาจากครัว...
"อืม...หอมเชียว...ครับ" อิเคงามิรับชาจากเทนยะ
"แล้วนายจะกินได้รึ?" คิชิทานิถามใครคนหนึ่งที่กำลังเอื้อมหยิบถ้วยชา
"ทำไม...?" ร่างใหญ่หันมา...ทำหน้างงๆ
"ก็...ก็ปกติ...เห็นกินแต่กาแฟ..." ถูกแขวะเข้าให้...ก็เลยทำหน้ากวนๆ
ใส่เล็กน้อย
"ฮ่า ๆ ๆ...อึ้งไปเลย..." พ่อครัวใหญ่หัวเราะชอบใจ ที่อัดพรรคพวกไปหนึ่งดอก
"นายก็เหมือนกัน...อย่าลืมนะว่า...เค้าอยู่ในการดูแลของชั้น...ถ้าชั้นไม่พอใจ...ฮึ่ม!"
อิเคงามิหน้าแดงก่ำอยู่ตรงนั้น...ไม่นึกว่าเจ้านายจะแวะเข้ามาหาตน
"ฮ่า ๆ โอเค...โอเค...ไม่สู้กับนายดีกว่า..."
"...กลับไปพักผ่อนกันเถอะ...ชักนึกถึงกาแฟ..." ประโยคหลังเสียงเบาลง
เพียงเพราะรู้กันในหมู่เพื่อนฝูงเท่านั้น...
"อือ...ว่าเดี๋ยวอีกสักพัก...ตามเก็บพวกนี้ให้หมดแล้วก็จะกลับเหมือนกัน"
คิชิทานิว่า
"เหรอ...ช่วยไม่ได้หละนะ...อิเคงามิต้องอยู่เวรนี่นา..." นิชิวากิหันไปทางลูกน้อง
"...เอ่อ...ผมว่าจะกลับอยู่เหมือนกันครับ..." เทนยะทำท่าจะลุกออกไป
"อืม...งั้นไปก่อนนะ" นิชิวากิเดินออกไปจากห้องโถง โดยมีเจ้าหน้าที่คนสวยคนใหม่
ตามออกไปติดๆ...คนที่เหลือต่างก็คิดเป็นเสียงเดียวกันว่า...หวังว่าคงจะไม่เกิดอะไรขึ้นอีกนะ...
ทั้งนิชิวากิและเทนยะ...เดินออกมาจากห้องโถงนั้นได้สักครู่...
นิชิวากิตั้งใจจะไปหากาแฟที่อร่อยที่สุดในโลก...ตามสัญญาที่ให้ไว้เมื่อตอนเย็น...
และกำลังคิดในใจอยู่ว่า...ป่านนี้คงตั้งตาคอยแล้ว...คิดอย่างนั้นเขาก็ยิ้มมุมปากเล็กๆ
คนที่มาด้วยเหลือบเห็นพอดี...จึงคิดว่า...คนที่อยู่ในความคิดของเจ้านาย...คงเป็นตน...
...ทั้งสองเดินมาในส่วนของห้องพักเจ้าหน้าที่...
"อุ๊บ..." นิชิวากิร้องออกมา
"คุณนิชิวากิ...เป็นอะไรครับ" เทนยะรีบเข้าไปถาม
"...หือ? เปล่า...แค่รู้สึกมึนๆ สงสัยเหล้ากับชามันตีกัน" นิชิวากิเริ่มมึนขึ้นเรื่อยๆ
ขาเริ่มจะพันกันเข้าทุกทีที่เดินก้าวออกไป...
"อืม...โทษทีนะ...เทนยะ...ช่วยประคองหน่อยได้มั้ย..." นิชิวากิเอ่ยปากขอร้อง
...นานๆ ที...นิชิวากิจะเอ่ยขอร้องลูกน้องอย่างเขา...เทนยะกระหยิ่มยิ้มในใจ
แล้วรีบโผเข้าไปประคองร่างใหญ่กว่าตน...เอาไว้...
ทั้งคู่เดินตระกองกอดกันไป...นิชิวากิเริ่มมึน...และความคิดชักเบลอๆ...
ยิ่งเดินยิ่งอยากจะทรุดลงไปทุกที...
"โอ๊ะ!! คุณนิชิวากิ ท่าจะไปไม่ไหวแล้วมั้งครับ...ยังไงห้องผมใกล้ๆ...
เข้าไปพักซักแป๊บก่อนนะครับ" เทนยะบอกเขา...เมื่อไม่มีเสียงตอบ...
ประตูห้องของเทนยะก็เปิดออก...
ฮาชิซึเมะ...อาบน้ำเสร็จก็ออกมานั่งในห้องนั่งเล่น...ทั้งดูทีวี
ทั้งอ่านหนังสือ...
ในระหว่างรอใครบางคน...ที่สัญญากับเขาไว้ว่า...คืนนี้จะมาฉลองด้วยกัน...
...แต่นี่ก็เกือบจะเที่ยงคืนอยู่แล้ว...ทำไมยังไม่มาอีกนะ?...เขาครุ่นคิด
คงคอยดูเจ้าหน้าที่อยู่ละมั้ง...จนเริ่มจะง่วงนอนแล้ว...เขาลุกขึ้นปิดทีวี
แล้วเดินมาที่เตียง...เมื่อนั่งลงก็เห็นเฮดโฟนของนิชิวากิ...วางอยู่บนเตียงนั่น
...คงจะลืมไว้ตอนแวะมาเปลี่ยนเสื้อ...แล้วนี่อยู่ที่ไหนกัน...จะสอบถามได้ยังไง...
ฮาชิซึเมะนั่งบนเตียงแล้วเอนกายพิงหัวเตียงเอาไว้...กำลังจะหลับตา...
ปิ๊บ! ปิ๊บ! ปิ๊บ!
เอ๊ะ...!! ของคุณนิชิวากิดังนิ... เขาคิดพลางหยิบเฮดโฟนขึ้นสวม...
"เอ่อ...ผมเทนยะครับ...ไม่ทราบว่าโทรศัพท์ของคุณนิชิวากิตกอยู่ที่ไหนนะครับ...
...เขาหาให้ควั่กเลยครับ..." เสียงเทนยะลอดไปตามสายเฮดโฟน...ทุกเครื่อง!!!
"เอ่อ...แล้วตอนนี้คุณนิชิวากิอยู่ที่ไหนครับ..." อิเคงามิส่งเสียงตอบมาและรอคำตอบ
"อยู่กับผมครับ...กำลังอาบน้ำ..."
"เอ๋?...แล้วคุณใช้เฮดโฟนแบบเดียวกับผู้การได้ยังไงครับเนี่ย...?"
อิเคงามิถาม...
ในเมื่อเทนยะเป็นเจ้าหน้าที่ใหม่...จะมีโทรศัพท์เฮดโฟนที่เป็นแบบสื่อสารตัวต่อตัวเท่านั้น
แต่แบบที่เทนยะใช้อยู่นี่...เป็นสายภายใน...และสามารถติดต่อได้กับเฮดโฟนทุกเครื่อง
จะมีใช้เฉพาะหัวหน้าหน่วยและเจ้าหน้าที่หน่วยนอกบางคนเท่านั้น...
"อ๋อ...อันนี้เป็นของโมโตกิครับ...ผมคิดว่าเขาคงทำตกไว้" เทนยะตอบเหมือนไม่ได้ตั้งใจ
จะเก็บขึ้นมาในทันทีเมื่อรู้ว่าโมโตกิทำหล่น!!
"อ๊ะ! อย่าครับ...คุณนิชิวากิ! เดี๋ยวครับ..."
ใบหน้างงๆ ของอิเคงามิ ทำให้คิชิทานิตกใจไม่น้อย...
"อือ...ดะ...เดี๋ยว...ครับ...ผมคุยโทรศัพท์...ยะ...อยู่..."
"อืม...อาบน้ำแล้ว...ไม่ต้องคุยแล้ว...ไปนอนเถอะนะ"
อิเคงามิทำตาลุก! เมื่อได้ยิน...เสียงที่แทรกมาตามสาย...
"อ๊ะ!...อืมม...อือ..." นิชิวากิปิดริมฝีปากบางนั้น...พร้อมทั้งปัดเฮดโฟนหล่นลงกับพื้น...!!
...เป็นจังหวะเดียวกับน้ำตาอุ่นๆ ที่เริ่มเอ่อล้นมานาน...
...ตั้งแต่ได้ยินเสียงในเฮดโฟนนั้น...
ความเจ็บแปล๊บอยู่ในอก...น้ำอุ่นๆ ใสๆ ที่เอ่อคลอดวงตาคู่สวย...
...ไม่อาจจะห้ามมันไว้...ได้อีกแล้ว.....
----------
To Be Continue ----------
|