|
"คุณหมอครับ...คุณหมออยู่หรือเปล่าครับ" เทนยะตะโกนเรียกหมอฮาชิซึเมะ
"ครับ..." ฮาชิซึเมะออกมา
"อ้าว...คุณอิวาเสะ เป็นยังไงบ้างครับ" ฮาชิซึเมะรีบเข้ามาดูด้วยความเป็นห่วง
"เดี๋ยวผมทำแผลให้ก่อนนะครับ...นี่เกิดอะไรขึ้นครับ..."
"ระเบิดครับ...ระเบิดแปลกปลอมที่ถูกส่งเข้ามาที่หน้าอาคาร" เทนยะบอกคุณหมอ
"จริงเหรอครับ!!...แล้ว...เอ่อ..." คุณหมอนึกเป็นห่วงใครบางคน
แต่ไม่กล้าเอ่ยถาม
"ตอนนี้เจ้าหน้าที่กำลังกู้ระเบิดอยู่ครับ...ก็มีผู้การและก็...คุณนิชิวากิ!!..."
เสียงเอ่ยชื่อคนหลัง
พร้อมกับปลายหางตาเพื่อสังเกตอาการคุณหมอของเทนยะดูจะได้ผล เมื่อสีหน้าของคุณหมอ
ซีดจางลง...
"คุณหมอ...ไม่ต้องเป็นห่วงหรอกครับ คงจะไม่เป็นไร..." เทนยะรีบบอก
สายตายังจ้องจับผิด
"...เอ่อ...ครับ..." ฮาชิซึเมะรีบหลบสายตาจากการจับผิด...
"โอเคครับ...เสร็จแล้วครับ..."
"ขอบคุณครับคุณหมอ..." อิวาเสะเอ่ยคำขอบคุณ ในใจอยากจะเอ่ยถามอะไรซักอย่าง
เพียงแต่เขาไม่กล้าพูดในตอนนี้...
"นิชิวากิ..."
"ว่าไงครับผู้การ..." เสียงลอดมาตามสาย
"อพยพคนเรียบร้อยแล้วนะ"
"ครับ...ผู้การ...จัดการได้เลยครับ"
"ดี...งั้นแค่นี้นะ ตัดสายละนะ"
"เดี๋ยวก่อนครับ!! เอ่อ...โชคดีนะครับ..." เสียงนิชิวากิเอ่ยเอื้อนออกมา
เหมือนใจนึงอยากจะเข้าไปอยู่เป็นเพื่อน แต่อีกใจนึงก็ยังห่วงเจ้าหน้าที่คนอื่นๆ
เขาก็คงได้แต่เอาใจช่วย และคิดว่าจะจัดการยังไงกับคนๆ นั้น เมื่อเสร็จงานนี้
...คุณหมอฮาชิซึเมะก็ได้ยินเช่นนั้นด้วยเหมือนกัน...
เจ้าหน้าที่ทุกคน ที่ดูเหมือนจะถูกเคลื่อนย้ายไปตามรายงานของนิชิวากิเมื่อสักครู่นี้นั้น
แท้จริงแล้วพวกเขาทุกคนยังมิได้ย่างกรายออกไปไหน แต่หากยังยืนรอการปฏิบัติการของ
ผู้การอยู่หน้าห้องนั้น ด้วยความเป็นห่วงผู้การของเขา...
ในห้องพยาบาล ที่คุณหมอฮาชิซึเมะออกมาจากห้องนั้นตามใจเรียกร้องแล้วนั้น
ทั้งสองยังคงนั่งอยู่ที่นั่น...
"คุณเทนยะ...เอ่อ...ผมต้องขอโทษ ที่ทำให้คุณไม่สบายใจ..."
เทนยะนั่งก้มหน้าเงียบ ไม่ค่อยได้สนใจอิวาเสะเท่าไหร่ ในใจเขาคิดเพียงแต่ว่า...
เขาได้เห็นหน้าคุณหมอ...ที่แสดงออกเมื่อยามเขาเอ่ยถึง...คุณนิชิวากิ เขาพยายามคิด
ทบทวน และหาคำตอบถึงความสัมพันธ์ของสองคนนั้น และในวันนั้นอีก...
ที่เขาบังเอิญเห็นคนทั้งสอง...จูบกัน...
"ตอนนี้ผม...ผมเข้าใจอะไรได้มากขึ้นแล้วครับ..."
เทนยะเงยหน้าขึ้นมามอง สงสัยในคำพูดของอิวาเสะ
"ผมรู้แล้วว่า คนที่อยู่ในความทรงจำผม...ไม่ใช่คุณ!..." อิวาเสะบอก
เทนยะทำหน้าตกใจเล็กน้อย แต่ไม่ได้พูดอะไร
"ผมขอโทษ...ที่คุณลำบากใจ..." อิวาเสะบอก
"เอ่อ...ไม่เป็นไรครับ ผมต้องขอโทษที่แสดงท่าทางแบบนั้นใส่คุณ..."
เทนยะรีบบอกขอโทษด้วย เพราะเขารู้ว่าขณะนี้อิวาเสะกลับเป็นคนเดิมแล้ว
และเกรงว่าสิ่งที่เขาแสดงท่าทีรังเกียจหรือไม่พอใจ อิวาเสะจะติดใจแล้วเขาจะถูกเอ็ดได้
"เอ่อ...คุณอิวาเสะ...ผมมีอะไรจะให้คุณ..." เทนยะ ยื่นถุงเล็กๆ
ใบหนึ่งให้แก่อิวาเสะ
เขาทำหน้างง เขาเคยเห็นถุงนี้ที่ไหน แล้วทำไมถึงอยู่กับเทนยะได้
"เอ่อ...วันก่อนที่เกิดอุบัติเหตุ...ที่ทำให้คุณจำอะไรไม่ได้...ผมเห็นมันตกอยู่...
แต่ผมถามคุณ...คุณก็บอกว่าไม่ใช่ของคุณ...แต่ผมคิดว่ามันน่าจะใช่ เพราะมันไม่ใช่ของผม"
อิวาเสะรับถุงนั้นมาด้วยความสับสน...เขาค่อยๆ เปิดถุงเล็กๆ นั้นออก พบว่ามีของสำคัญ
ที่น้องสาวเคยให้ไว้...เขาเริ่มยิ้ม...และเมื่อก้มลงมองก็เห็น...แหวนทองขาวเกลี้ยงวงหนึ่ง...
"คุณอิวาเสะ...คุณอิวาเสะ..." เทนยะเรียก เมื่อเห็นอิวาเสะทำท่าเหม่อลอย
"เอ่อ...ขอโทษครับ ผมต้องไปแล้วครับ..."
อิวาเสะรีบวิ่งออกไปจากห้องพยาบาลทันที...ปล่อยให้เทนยะยืนอยู่อย่างนั้น
"หึ...Haruka vs Motoisa..." เทนยะเอ่ยออกมาเบาๆ ในลำคอ...
ณ ห้องของนายกกรรมาธิการ กองกำลังรักษาความปลอดภัยแห่งชาติ
ชายผู้หนึ่ง กำลังทำหน้าที่อย่างขะมักเขม้น และใจจดใจจ่อ...
เม็ดเหงื่อที่ไหลย้อยลงมาคลอเคลียลำคอระหง...เสียงหัวใจที่เต้น
อย่างไม่ล่ำเป็นสัน...ใกล้เคียงกับเสียงหัวใจเต้นของคนกลุ่มหนึ่ง
ที่อีกด้านของประตู...
"คุณนิชิวากิ!!!..." เสียงอิวาเสะดังมาจากด้านหลัง ทำให้ทุกคนหันไป
"แฮ่ก ๆ ๆ คุณนิชิวากิ ผู้การหละครับ..." อิวาเสะถาม
"อยู่ในนั้น..." นิชิวากิตอบห้วนๆ และพยายามจ้องตาอิวาเสะ
เหมือนสงสัยอะไรบางอย่าง
"คนนี้หละสิครับ...ที่บอกสำคัญที่สุด..." อิวาเสะยิ้มให้นิชิวากิ
"อืม...หวังว่าคงไม่สายเกินไปนะ" นิชิวากิตอบ
"ขอโทษครับ...ที่ทำให้เป็นห่วง" อิวาเสะก้มหน้าเล็กน้อย เหมือนสำนึกผิด...
ตูม!!!
เสียงระเบิดดังขึ้นจากห้องนายก
"ผู้การ!!!" ทุกคนเอ่ยขึ้นมาพร้อมกัน
"คุณอิชิคาวะ!!!" อิวาเสะ พุ่งตรงจากนอกห้องเข้าไป
ตามช่องทางที่ถูกแรงระเบิดทำลาย และตะโกนเรียกผู้การ
"คุณอิชิคาวะ!!!... คุณอิชิคาวะ!!!" สายตาแม่นยำของอิวาเสะมองเห็นคนรัก
และพุ่งเข้าไปหาร่างเล็กที่ฟุบอยู่ตรงข้างโต๊ะใหญ่นั้นทันที!!
"คุณอิชิคาวะ! คุณอิชิคาวะ..." อิวาเสะพยายามเรียกร่างนั้น พร้อมเขย่าตัวผู้การ
แต่ก็ไม่มีเสียงตอบ ร่างเล็กยังคงแน่นิ่งอยู่อย่างนั้น
"ขอทางหน่อยครับ..." ฮาชิซึเมะ ตรงมาถึงที่เกิดเหตุ เห็นร่างเล็กของผู้การอิชิคาวะ
นอนนิ่งอยู่ในอ้อมแขน SP ร่างยักษ์...
"เอ่อ...ผมขอดูหน่อยครับ มีบาดแผลหรือเปล่า?" ฮาชิซึเมะมองหน้าอิวาเสะ
ซึ่งนั่งก้มหน้าลงมองใบหน้าที่หลับตานิ่งอยู่ในวงแขนของเขา
ฮาขิซึเมะเห็นน้ำตาของชายหนุ่มร่างใหญ่ ที่ขึ้นชื่อว่าแข็งแกร่งที่สุดในกองกำลัง!!
ไหลเอ่อลงมาบนใบหน้า แล้วน้ำอุ่นๆ นั้น ก็หยดลงบนใบหน้าของผู้การด้วย...
"คุณหมอ...ช่วยคุณฮารุกะทีครับ..." อิวาเสะเงยหน้าขึ้นมามองฮาชิซึเมะทั้งน้ำตา
เขาเองก็อดที่จะใจหายไม่ได้ แต่ก็ยังเอื้อมมือไปแตะไหล่ของ SP หนุ่มนั้น
เป็นการให้กำลังใจ
"งั้นผมขอดูก่อนนะครับ..." ฮาชิซึเมะก้มลงตรวจผู้การชั่วครู่ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมา
"ช่วยพาผู้การไปที่ห้องพยาบาลด้วยครับ..."
"เอ่อ...คุณหมอ..." อิวาเสะจะเอ่ยถาม
"ไม่เป็นไรหรอกครับ แผลด้านนอกก็มีเล็กน้อย เพียงแค่สลบครับ"
ฮาชิซึเมะบอกเช่นนั้น ทำให้ดวงตาของอิวาเสะเปล่งประกายขึ้นมาในทันที
"ขอบคุณครับ...คุณหมอ" อิวาเสะอุ้มร่างเล็กไว้อย่างเบามือ แล้วพาออกจากห้องไป
"เอาหล่ะ...ทุกคน...แยกย้ายกันได้ ผู้การไม่เป็นไรแล้วหละ"
"เฮ้อ..." เสียงทุกคนโล่งอก ที่ได้ยินเช่นนั้น
ฮาชิซึเมะยังไม่ทันจะสอบถามนิชิวากิว่าเป็นอะไรหรือเปล่า...ตอนวิ่งเข้ามา
เพราะเขาเป็นห่วงผู้การ จึงตรงเข้ามาในห้องก่อน จึงตั้งใจจะหันไปสบตาและจะเอ่ย...
"เอ่อ...คุณนิชิ..."
"คุณนิชิวากิ!!" เทนยะวิ่งเข้ามาแทรกกลางระหว่างคนทั้งสอง!!
"คุณนิชิวากิ...ได้ยินเสียงระเบิด...คุณเป็นอะไรหรือเปล่าครับ"
เทนยะถามโดยไม่สนใจ
อีกคนที่ยืนอยู่...
ฮาชิซึเมะสบตากับนิชิวากิเพียงแว่บเดียว แล้วก็เดินจากไป ไม่พูดอะไรอีก
"เอ่อ...เทนยะ คนที่โดนคือ...ผู้การ...ไม่ใช่ฉันหรอก..." นิชิวากิบอกลูกน้อง
ที่ทำท่าเป็นห่วงตน...
"เหรอครับ...แล้วเป็นยังไงบ้างครับ..." เทนยะยังถามต่ออีก
นิชิวากิไม่ได้สนใจที่จะตอบ เพราะสายตามัวแต่ชะเง้อมองฮาชิซึเมะที่เพิ่งเดินจากไป
"คุณนิชิวากิ..." เทนยะเรียกอีกครั้ง
"หือ?..." นิชิวากิหันกลับมา
"ผมถามว่า...ผู้การเป็นยังไงบ้างครับ..."
"อืม...ก็ไม่เป็นไรมาก คุณหมอมาดูอาการให้แล้ว ตอนนี้พาไปที่ห้องพยาบาล
ไปตรวจให้ละเอียดอีกที" คราวนี้อธิบายซะละเอียด เพราะคนที่ต้องการหาเมื่อสักครู่
ไม่ได้อยู่บริเวณนั้นแล้ว...
ในห้องพยาบาล ร่างเล็กของอิชิคาวะ นอนหลับนิ่งอยู่บนเตียง
โดยมีอิวาเสะนั่งอยู่ข้างๆ อย่างห่วงใย...
"คุณอิวาเสะ...คุณหายดีแล้ว?..." ฮาชิซึเมะละสายตาจากคนไข้ หันมาถาม
อิวาเสะยิ้ม ก่อนหันมาตอบ
"ครับ...คุณหมอ..."
"ดีครับ...ถ้าขืนนานไปกว่านี้...ผู้การคงแย่..." ฮาชิซึเมะบอก
"ผมคงทำผิดมากเลยสินะครับ...ไม่รู้เหมือนกันว่า คุณฮารุกะจะยอมยกโทษให้ผมหรือเปล่า?"
อิวาเสะทำหน้าเศร้า...เมื่อคิดถึงเรื่องที่เขาทำร้ายคนรักคนนี้ได้ลงคอ...
"คงไม่หรอก...คุณอิวาเสะก็ยังกลับมาเป็นคนเดิมได้นี่ครับ..."
ฮาชิซึเมะพูดแล้วก้มหน้าเล็กน้อย เหมือนนึกถึงเรื่องของตน
"ผู้การเขา...เข้าใจคุณอิวาเสะนะครับ...คงไม่โกรธหรอกครับ"
"คุณหมอ..." อิวาเสะเงยหน้าขึ้นไปมอง และเข้าใจความรู้สึกคุณหมอดี
"ขอโทษครับ...ที่ผมทำตัวไม่ดี...และก็ขอบคุณคุณหมอมากครับ...
ที่คอยดูคุณฮารุกะ ตอนที่ผมไม่อยู่..." อิวาเสะทราบซึ้งในน้ำใจของคุณหมอ
แค่ก...แค่ก...แค่ก...
"คุณฮารุกะ..." อิวาเสะลุกขึ้นเข้าไปใกล้ใบหน้าของคนรัก...
"คุณฮารุกะ...ผมขอโทษ...ผมขอโทษครับ..." อิวาเสะจับมือเล็กๆ นั้นไว้
ก้มหน้าก้มตา ไม่ให้ใครเห็นหยดน้ำตาที่ไหลออกมาจากใจจริง...
หลังจากวันนั้น อิวาเสะก็อยู่ใกล้เฝ้าอิชิคาวะอยู่ไม่ห่าง
แม้สักวินาที...
"คุณฮารุกะ...ทานซะหน่อยสิครับ..." อิวาเสะกำลังจะป้อนข้าวให้คนเจ็บ
ใบหน้าซีดเซียว ส่ายหน้าเล็กๆ แล้วทอดสายตาเหม่อลอยออกไปนอกหน้าต่าง
"เรียก...ผู้การสิ!" น้ำเสียงเหมือนตำหนิเล็กน้อย จนทำให้อิวาเสะสะดุ้ง
ร่างเล็กบนเตียง...ถอนหายใจ แล้วทอดสายตาไปยังที่เดิม
"หายดีแล้วหรือ?"
น้ำเสียงห้วนๆ ทำให้อิวาเสะเริ่มรู้ว่า คนรักของเขายังไม่ให้อภัยเขาเลย
อิวาเสะวางช้อนลง... แล้วหันไปกุมมือเล็กๆ นอกผ้าห่มนั้น
"คุณฮารุกะครับ...ผมขอโทษ...ที่ปล่อยให้คุณฮารุกะเจอกับอะไรที่แย่ๆ
ทั้งๆ ที่ผมเคยพูดไว้แล้วว่า จะไม่ยอมปล่อยให้ห่างกาย...แต่...แต่ผมก็ไม่สามารถ
ปกป้องคุณฮารุกะได้...ผมขอโทษครับ..." อิวาเสะเสียงอ่อนลง แต่ก็ยังไม่มีปฏิกริยาใด
จากร่างบนเตียง...เสียงอิวาเสะท้อแท้ใจ...
"...ตอนนี้ ผมรู้ว่าคุณฮารุ...เอ่อ...อิชิคาวะ กำลังโกรธผม...แต่ยังไงก็ให้รักษาสุขภาพ
ก่อนนะครับ...ทานข้าวเยอะๆ จะได้หายแล้วก็...เอ่อ...กลับไปห้องเรา..."
เสียงอิวาเสะเบาลงในถ้อยคำสุดท้าย เหมือนไม่ค่อยแน่ใจว่าคนรักจะยอมให้พูดหรือเปล่า...
"ห้องของฉัน!...นะเหรอ..." อิชิคาวะตอกย้ำ...ว่าอิวาเสะนั่นพูดผิดแล้ว...
เมื่ออิวาเสะกลับมาเป็นคนเดิมแล้ว...และตั้งใจว่าจะกลับไปนอนที่ห้องเดิมกับผู้การ
ดังนั้น...
"...ชิโนะ..." เสียงเรียกออดอ้อนเล็กน้อย ของหัวหน้าหน่วยนอก ไม่ได้ทำลายสมาธิ
ของหนุ่มร่างบางตรงหน้าเลย เหมือนไม่มีใครอยู่ตรงนั้น...
"เมื่อไหร่...คุณจะกลับมานอนที่ห้อง..." นิชิวากิยื่นหน้าเข้าไปใกล้
"ก็รอให้คุณอิวาเสะกลับมาก่อน..." ฮาชิซึเมะพูดโดยไม่สบตาอีกฝ่าย
นิชิวากิแกล้งเดินอ้อยสร้อยจากขอบประตู มาทางด้านหลัง โดยไม่ทันที่เจ้าของร่างบาง
จะรู้สึกตัว...วงแขนกว้างนั้น ก็โอบมิดรอบเอวของร่างบางนั้นไว้อย่างแนบแน่น
"จะทิ้งให้...ผมอยู่คนเดียวจนถึงเมื่อไหร่..." เสียงนุ่มๆ กระซิบอยู่ข้างหู
จนทำให้คุณหมอฮาชิซึเมะ ต้องวางมือสักครู่
"ก็...บอกแล้วไงครับ...ว่าเมื่อไหร่ที่คุณอิวาเสะกลับ" มือน้อยๆ
พยายามแข็งขืน
วงแขนบึกบึนนั้นให้หลายออกจากตัว
"แล้วถ้าเป็นวันนี้หละ..."
"เอ่อ...ก็...ก็แล้วแต่เค้าสิครับ...ถ้าเค้ากลับมานอนที่ห้องคุณอิชิคาวะ
ผมก็จะกลับ...เอ่อ...กลับมานอนห้องผม..."
นิชิวากิไม่ได้อยากฟังคำอธิบายนั้นเท่าไหร่ เพราะเขามัวแต่ซอกซอนจมูกโด่งเป็นสัน
ของเขาไปกับลำคอขาวนวลนั้น อย่างไม่หยุดหย่อน
"คุณ...นิชิ...วา...กิ..." เสียงสั่นเครือที่เคลิบเคลิ้มไปกับจมูกเป็นสันโด่งนั้น
"...อืม..."
"ผมคิดถึงคุณเหลือเกิน...ชิโนะ..." นิชิวากิไม่ลดละจากการซอกไซร้ผิวขาวนวล
ในอ้อมกอดเขา ปากก็พร่ำพูดจาอย่างไม่เกรงกลัว
"เอ่อ...พอเถอะ...ครับ..." ฮาชิซึเมะเอ่ยเสียงที่จะร้องขอ
แต่ไม่เป็นผล!...นิชิวากิกลับโอบอุ้มร่างบางนั้นกระชับเข้าไปอีก และไม่วายที่ร่างน้อยๆ
จะหันหน้ามาเผชิญกับชายหนุ่มสุดหล่อคนนี้...อย่างว่าง่าย...
หัวหน้าหน่วยนอกไม่ปล่อยให้โอกาสงามๆ นี้หลุดมือไป มือใหญ่เอื้อมไปที่ลำคอด้านหลัง
เชิงบังคับ...กดให้ริมฝีปากบางที่สั่นระริกอยู่นั้น...ชิดเข้ามาประกบริมฝีปากของเขา!!
รอยจูบที่เหมือนไม่ได้จูบอย่างตั้งใจมานานแสนนาน ต่างโหยหาความรู้สึกนั้น
จากกันและกัน
ชายหนุ่มเจ้าของวงแขนใหญ่ ซุกไซ้ลิ้นที่ชุ่มชื่น เข้าไปในริมฝีปากที่เย้ายวนอย่างเร่งเร้า
แทบจะละลายไปตรงนี้เลยก็ว่าได้...ฮาชิซึเมะคิดอย่างนั้น...
วงแขนกว้างที่อบอุ่นนี้ เขาไม่ได้สัมผัสมานานเท่าไหร่แล้ว...หลังจากเหตุการณ์ที่
ร้ายแรงที่สุดในชีวิตของตน...แม้ว่าขณะนี้ ฮาชิซึเมะเอง ก็ไม่อาจจะแน่ใจนักว่า...
ชายหนุ่ม...ที่อยู่ตรงหน้าเขา...ที่ตั้งใจกระทำเช่นนี้กับตนอย่างจริงจัง...
คิดอะไรอยู่ในใจ...กันแน่...แม้ในบางครั้ง เขาก็จะแสดงความจริงใจเช่นนี้
หรือบางทีเขาก็ดูเย็นชา...ฮาชิซึเมะเองไม่แน่ใจนัก...
เพราะไม่เคยได้ยินอะไรจากปากชายคนนี้เลย...นอกจากการกระทำ
ที่แสดงออกเช่นนี้อยู่...ซึ่งในบางครั้งตนก็อยากจะปล่อยไปตามใจ
แต่อีกใจก็ไม่อยาก...ถูกเขาเกลียด!!
ไม่ทันที่ฮาชิซึเมะจะนึกอะไรต่อ...ก็รู้สึกว่า...ร่างของตนได้ถูกเบียด จนด้านหลัง
ประชิดติดกำแพงเสียงแล้ว...อะไรกันเนี่ย...ฮาชิซึเมะสะดุ้ง! และตกใจ...
เมื่อริมฝีปากอุ่นๆ วนเวียนอยู่บริเวณลำคอของเขา...และเคลื่อนต่ำลงเรื่อยๆ
เสื้อกราวน์สีขาว ถูกปล่อยให้กองอยู่พื้นตั้งแต่เมื่อไหร่???
"...อืม..." เขาปล่อยเสียงครางเบาๆ ออกมา และแทบจะหยุดหายใจ!!!
เมื่อใบหน้าของนิชิวากิซุกซอน...อกขาวนวลนั้นไปมา อย่างเบาๆ
ปลายยอดอกของฮาชิซึเมะถูกสัมผัสไว้ทั้งหมดด้วยลิ้นอุ่นๆ ของชายหนุ่ม
ใบหน้าดุดันเคลื่อนต่ำลงมาจนถึงบริเวณท้องน้อย...
มือเล็กๆ ของฮาชิซึเมะ ที่อยากจะเอาไว้ที่ไหนซักแห่ง...ก็ไม่สามารถจะหาที่ซุกได้
นอกจากเส้นผมสั้นที่นุ่มมือเป็นที่สุด ต่างจากที่เคยรู้สึกว่าแข็งกระด้าง...
มือน้อยๆ กดศรีษะเบาๆ ไปตามทิศทางของใบหน้าผู้อยู่เบื้องล่าง...
ราวกับจะไม่ได้ให้มันหลุดมือไป เสียงครางเบาๆ เปล่งออกมาตามจังหวะ
ของริมฝีปากที่กระทบเนื้อนวลที่ยืนอยู่ จนคนข้างล่างอดที่เงยขึ้นมามองไม่ได้...
ร่างบางที่ติดกำแพงนั้น!! ช่างเย้ายวน...เสียเหลือเกิน เกินกว่าจะทนอีกต่อไป...
นิชิวากิใช้มือปลดกระดุมของกางเกง และเลื่อนให้ผืนผ้าคล้อยต่ำลงมา...
"คุณนิชิวากิครับ!!! อยู่กับคุณหมอหรือเปล่าครับ!!"
เทนยะ...ลูกน้องส่งเสียงเรียกหาเจ้านาย.....
----------
To Be Continue ----------
|