|
ชิ้ง!!!
คุณหมอฮาชิซึเมะ เดินเข้ามาในห้องของผู้การ เห็นผู้การยืนเหม่ออยู่ที่ริมหน้าต่าง
ฮาชิซึเมะเดินเข้าไปทัก
"ผู้การครับ..."
"ผู้การครับ!!" ฮาชิซึเมะตะโกนอีกครั้ง
"...คุณหมอ...เชิญครับ..."
"ให้ผมอยู่เป็นเพื่อนผู้การนะครับ" ฮาชิซึเมะบอกกับผู้การ...ที่เอาแต่ยืนเหม่อลอย
เหมือนคนไม่มีสติเช่นนี้
"คุณหมอ...ขอบคุณครับที่เป็นห่วง ผมไม่เป็นไรครับ...เพียงแต่รู้สึก...เอ่อ..."
อิชิคาวะพูดไม่ออก ไม่กล้าจะเปิดเผยความรู้สึกที่แท้จริงในตอนนี้...
ฮาชิซึเมะเข้าใจความคิดนั้นดี เขาไม่เอ่ยถาม แต่เข้าไปโอบกอดผู้การเอาไว้
เขารู้ดีว่า ในตอนนี้ผู้การเหมือนต้นไม้ไหว ใกล้จะล้ม...ถึงอย่างไร ตนก็อยากจะเป็น
ที่พักพิงให้กับผู้การในตอนนี้จริงๆ ฮาชิซึเมะคิดเช่นนั้น...
"คุณอิชิคาวะพักผ่อนซะเถอะครับ มันจะไม่ดีต่อสุขภาพ เดี๋ยวผมจัดยาให้นะครับ"
คุณหมอบอกผู้การของเขา แล้วประคองร่างเบาหวิวนั้น จนถึงเตียงนุ่ม จัดแจงให้นอนพัก
จนเรียบร้อยดีแล้ว คุณหมอมองร่างที่นอนนิ่งอยู่บนเตียง เหมือนตนในวันที่ผ่านมา
"ผมผ่านมาได้อย่างไร คุณอิชิคาวะก็คงผ่านไปได้เช่นกัน" ฮาชิซึเมะพูดให้กำลังใจ
อิชิคาวะ ยิ้มและได้นอนหลับตาเป็นครั้งแรกก็คืนนี้เอง
คุณหมอเดินออกจากห้อง จะไปจัดยาเตรียมไว้ให้ผู้การในวันพรุ่งนี้
ยังไม่ทันก้าวพ้นประตู ร่างหนึ่งนั้น...ดึงเขาปลิวไปกับแรงเหวี่ยงเข้าหาตัว
"คุณนิชิวากิ..."
ฮาชิซึเมะตกใจ เมื่อรู้ว่าตนกำลังอยู่ในอ้อมแขนนิชิวากิ
"ผู้การหลับแล้วเหรอ..." นิชิวากิก้มหน้ามาประชิดก่อนถามเบาๆ
"เอ่อ...หลับแล้วครับ ผม...จะไปห้องพยาบาล"
นิชิวากิได้รับคำตอบแล้ว แต่ก็ไม่ปล่อยให้แรงที่เหนี่ยวรั้งร่างนั้นอ่อนลงเลย
"ไม่กลับไปนอนที่ห้องเหรอ" เขาถาม สายตาจดจ้องที่ใบหน้าฮาชิซึเมะ
"ไม่ครับ...คุณกลับไปก่อนเถอะครับ...เดี๋ยวคงมาตาม" เสียงเบาลงในประโยคหลัง
"เฮ้อ...ไม่อ่ะ...เหนื่อย...อยากอยู่กับชิโนะมากกว่า"
"เอ่อ...ผมต้องดูแลคุณอิชิคาวะ..."
"คุณก็มีคนที่ต้องดูแลเหมือนกัน...ไม่ใช่เหรอครับ" ฮาชิซึเมะจ้องตาบ้าง
"ทำไม...หึงเหรอ...ที่ผมอยู่กับเค้าหนะ" นิชิวากิพูดไปอมยิ้มไป
"ผมไม่มีสิทธิ์จะคิดอย่างงั้น..." ฮาชิซึเมะพูดอย่างน้อยใจ
นิชิวากิเห็นใบหน้าเศร้านั้น ก็อดใจที่จะปลอบประโลมด้วยรอยจูบไม่ได้
"อย่าครับ...เดี๋ยวใครมาเห็นเข้า" นิชิวากิยิ้ม แล้วปล่อยร่างบางนั้นโดยดี
แต่ในใจคิดว่า ชิโนะไม่ได้ปฏิเสธรอยจูบของเขาอย่างที่พูดออกมาเลย...
ฮาชิซึเมะเดินมาเตรียมยาสำหรับผู้การอิชิคาวะในวันพรุ่งนี้ ในระหว่างที่
นิชิวากิกำลังดื่มกาแฟ...เขารอจนฮาชิซึเมะจัดของเสร็จและเดินมาส่ง
ที่ห้องผู้การอีกครั้ง
"...เอ่อ...คุณนิชิวากิ...คืนนี้ คุณจะอยู่กับคุณอิวาเสะ หรือเปล่าครับ"
นิชิวากิยิ้ม...เขาไม่คิดว่า นั้นคือคำถามที่ฮาชิซึเมะอยากจะรู้คำตอบซักเท่าไหร่...
แขนล่ำดึงร่างบางข้างหน้าเข้ามาในอ้อมกอด...นิชิวากิประทับรอยจูบอย่างแผ่วเบา...
อีกครั้ง และเป็นจูบราตรีสวัสดิ์ที่ยาวนานทีเดียว...
"ผมไม่ไปห้องที่ไม่มีชิโนะอยู่หรอก..." นิชิวากิยิ้มให้เล็กน้อย
ก่อนที่จะหันหลังกลับไป
...ช่างโชคดีเหลือเกินที่เขาไม่เห็นหน้าเราในตอนนี้...ฮาชิซึเมะคิดในใจ...
หลายวันที่ผ่านมา อิวาเสะติดตามเทนยะอยู่ตลอดเวลา จนหลงลืมหน้าที่
SP ของผู้การไป
แต่กระนั้น ก็ยังไม่มีคำสั่งแต่งตั้งคนใหม่ซักที เพราะทุกคนรู้ว่าสาเหตุที่อิวาเสะไม่รับผิดชอบ
เพราะว่าเขาความจำเสื่อม และคิดว่าคงอีกไม่นานก็คงจะหายดี แต่แล้วจนบัดนี้
ก็ยังไม่มีวี่แวว
เพื่อนๆ กลุ่มของผู้การ มารวมตัวกันเพื่อปรึกษาเรื่องนี้
"ถ้าเรื่องนี้รู้ถึงคณะกรรมาธิการหละก็...อาจจะเกิดปัญหาได้นะ"
นิชิวากิบอก
"อืม...ผมรู้..." อิชิคาวะตอบรับ ใบหน้าที่หมองคล้ำ เหมือนอดนอนมาทั้งคืน
บ่งบอกถึงความทุกข์ใจอย่างสาหัส เพียงแต่ตอนนี้ยังไม่แสดงออกทางร่างกายเท่านั้น
"ถ้ายังไงให้ช่วยหาคนมาด้วยก็แล้วกันนะ นิชิวากิ..."
อิชิคาวะ ตัดสินใจแล้วในเรื่องนี้ ความหวังที่เขามีเพียงน้อยนิด อาจจะไม่ทันเวลาที่เหลืออยู่
ก็เป็นได้...นิชิวากิรู้ดีว่า ความขมขื่นของเพื่อนรักในตอนนี้ มีเพียงเขาเท่านั้นที่เข้าใจ
และตนคงต้องออกแรงช่วยในเรื่องนี้...
เทนยะ ผู้ซึ่งปัจจุบันเป็นเจ้าของห้องดร.ฮาชิซึเมะ อยู่ในขณะนี้...
ยังคงดำรงตำแหน่งเจ้าหน้าที่หน้าใสแห่งปี ไม่ว่าเขาจะทำอะไร ก็ดีไปหมด
อีกทั้งด้วยความน่ารักและอ่อนหวานอยู่ในที ภาพลักษณ์ภายนอกที่ดูสดใส
ใบหน้าที่คมเข้ม สวยไม่แพ้ผู้ครองตำแหน่งอีกสองคนในกองกำลัง
(คงจะรู้กันดีว่าใคร) ถึงกระนั้นเขาก็ยังทำหน้าที่ที่แข็งแกร่งที่สุดได้
ทุกคนจึงชมชอบเขา
แม้เขาจะพยายามแยกตัวออกห่างจากอิวาเสะแล้ว แต่เขาก็ยังมีเรื่องกังวลใจ
ด้วยว่าสิ่งที่เขาปรารถนาในตอนนี้ มันช่างไกลเกินเอื้อมเสียจริง...
คิดแล้วก็พลันหงุดหงิดใจ...เทนยะ เดินออกมาจากห้องดร.ฮาชิซึเมะ...
"คิดเอาไว้แล้วนะ ว่าจะให้อเล็กซ์" นิชิวากิ เข้ามาอยู่ในห้องผู้การ
เพื่อปรึกษาเรื่อง SP
"เห็นว่าเป็นไงหละ...หรือจะเป็นคนอื่น"
"อืม...ยังไงก็ได้ แล้วคุยกับเจ้าตัวแล้วหรือ...เขาเต็มใจหรือเปล่า..."
ผู้การถาม
"ไม่น่าจะมีปัญหา เพราะก็พวกๆ เดียวกันอยู่นี่" นิชิวากิคาดเดา
"อืม..." คำตอบที่เยือกเย็นพร้อมกับสายตาที่เหม่อลอยของอิชิคาวะ
ทำให้คุณหมอฮาชิซึเมะเห็นท่าว่าจะแย่ เลยเอ่ยปาก...
"ผมว่า...เอ่อ...ให้ผู้การพักผ่อนก่อนไม่ดีหรือครับ" ฮาชิซึเมะอ้ำอึ้ง
"เอ่อ...ขอโทษครับ ผมไม่เป็นไรหรอก เพียงแต่คิดว่า..." เขาหยุดไว้แค่นั้น
"ไม่ต้องคิดอะไรมาก ยังไงซะ ก็จะต้องเป็นเสาหลักของกองกำลังต่อไปนะ"
นิขิวากิเอามือตบไหล่เพื่อนรักเบาๆ เขาตอบรับด้วยการพยักหน้าเล็กน้อย
"งั้นก็ขอตัวก่อนก็แล้วกัน เรื่องอเล็กซ์ไว้จัดการเอง"
"ขอบใจมาก...ขอบใจสำหรับความเป็นห่วง" อิชิคาวะขอบคุณเพื่อนด้วยสายตาที่เศร้าสร้อย
นิชิวากิลุกขึ้น ทำท่าจะเดินออกไป เหลือบสายตาไปประสานกับคุณหมอฮาชิซึเมะ
โดยที่อีกฝ่ายไม่ทันตั้งตัว เสียงผู้การก็เอ่ยขึ้น
"เอ่อ...คุณหมอไปส่งนิชิวากิเถอะครับ...ผมของอยู่คนเดียวสักครู่"
เหมือนจะรู้ใจเพื่อนรัก...ว่าอยากจะได้อะไร อิชิคาวะก็มอบสิ่งนั้นให้ในทันที
นิชิวากิหันมามองหน้าเล็กน้อย เหมือนแทนคำขอบคุณ แล้วเดินออกมา
คุณหมอซึ่งยังทำท่าลังเล สุดท้ายก็ต้องเดินตามออกไป...
"ส่งแค่นี้ก็ได้ครับ..." นิชิวากิเอ่ยเพื่อทำลายความเงียบ
"ผู้การดูแย่ลงกว่าเดิมเยอะเลยนะ"
"เอ่อ...ครับ ยังไงก็ไม่ต้องห่วงผู้การนะครับ ผมจะพยายามดูแลอย่างดี"
ฮาชิซึเมะพูดเพื่อให้นิชิวากิคลายกังวล
"ไม่เป็นไรหรอก...ยังไงชิโนะก็ดูแลตัวเองด้วยก็แล้วกัน"
"ก็ผมเห็นคุณเป็นห่วงผู้การ...สายตาคิดว่าผมคงดูแลผู้การได้ไม่ดี"
ฮาชิซึเมะพูดเหมือนน้อยใจที่เหมือนเขาโดนต่อว่า...
"อะไรกัน ผมไม่ได้ตำหนิคุณซักหน่อย" นิชิวากิไม่ได้พูดเปล่า
มือใหญ่เชยคางแหลมนั้นขึ้นมาด้วย...
"เค้าเป็นเพื่อนผม...ผมก็ต้องห่วงเป็นธรรมดาอยู่แล้ว..." นิชิวากิบอก
ประโยคนั้นทำให้ฮาชิซึเมะทำหน้าเศร้าลงทันใด
"หืม?...มีอะไร..."
ฮาชิซึเมะคิดน้อยใจที่แม้กระทั่งบัดนี้ นิชิวากิก็ยังให้ความสำคัญกับผู้การ
มากกว่าใครทั้งหมด สีหน้าที่คุณนิชิวากิแสดงออกเมื่ออยู่ในห้องนั้น
มีแต่ความเอื้ออาทร...ห่วงใย...และลึกซึ้งเกินกว่าตนจะเข้าไปแทรก...
"....."
นิชิวากิไม่ได้ยินพูดใด แล้วหัวเราะเล็กน้อย เข้าใจความคิดของฮาชิซึเมะดี
"เอาน่า...ยังไงผมก็ห่วงคุณด้วยหละนะ" ริมฝีปากหน้ากดทับริมฝีปากบางนั้นไว้
ทั้งสองยืนนิ่งไม่ไหวติง...ปากที่กดทับนั้นเริ่มจะล้วงลึกเข้าไปสัมผัสลิ้นอุ่นๆ
ของอีกฝ่าย...
"เฮือก...!!!"
ร่างเล็กที่เดินมาเห็นเข้าพอดี! ชะงักและถอยเท้ากลับในทันที!!...
...อะไรกันนี่...เทนยะบ่นเสียงเบาๆ ขณะที่มือกำลังปิดปากตนเองอยู่
ด้านนอกอาคาร เจ้าหน้าที่ดูแลหน่วยนอก...กำลังขมักเขม้นกับกล่องพัสดุ
ที่ส่งมาโดยไม่มีที่มา เทนยะเจ้าหน้าที่ใหม่กำลังตรวจสอบวัตถุแปลกปลอม
โดยมีอิวาเสะ ชายหนุ่มร่างใหญ่ ดูอยู่ข้างๆ และเริ่มขมวดคิ้ว...
"เอ๊ะ...รูปแบบนี้ เหมือนผมจะเคยเห็นที่ไหนสักแห่ง" อิวาเสะโพล่งขึ้นมา
"อืม...เป็นแบบเดียวกับเมื่อตอน ฮิวแมนนอยด์..." นิชิวากิวิเคราะห์
"ฮิวแมนนอยด์..." อิวาเสะทบทวน
"ใช่!! มันลอบเข้มาติดไว้ทุกจุดในอาคารของกองกำลัง...และห้องสุดท้ายที่เจอ
คือห้องท่านนายก...ซึ่ง...ผู้การเป็นคนกู้ระเบิด...โดยมีนายอยู่ในห้องนั้นด้วย..."
นิชวากิบอกเป็นนัยๆ
...อิวาเสะนึกย้อนไปในเหตุการณ์ดังกล่าว ห้องที่ร้อนไปด้วยอุณหภูมิอบอ้าว
บวกกับความสั่นสะเทิ้มของร่างเล็กๆ ที่อยู่ในอ้อมกอดเขา เขาเป็นกำลังใจ
ให้แก่ร่างเล็กๆ ในวงแขน ที่กำลังกอบกู้รหัสของวัตถุระเบิดอยู่
"...ผมอยู่ตรงนี้ครับ...ชีวิตผม...ขึ้นอยู่กับคุณ...แล้วนะครับ"
ประโยคที่เลือนลาง ยังไม่ค่อยชัดแจ่มดีนัก อิวาเสะพยายามนึกถึงกลิ่นอาย
หยาดเหงื่อที่ไหลย้อยลงมาตามต้นคอระหง เขาอดไม่ได้ที่จะซุกใบหน้า
ลงบนลำคองามนั้น แม้จะมีแต่เสียงหัวใจที่เต้นแรงแข็งกับเสียงของเวลา
ที่ติดอยู่กับระเบิด แต่คนทั้งคู่ก็สงบนิ่ง...และกอดรัดร่างบางนั้นไว้
เหมือนจะฝากร่างของตนไว้...ซึ่งกันและกัน...เขาพยายามนึกถึงใบหน้างาม
ที่อยู่เบื้องหน้า แต่มันไม่ค่อยชัดเจนนัก...สายตาพลันเห็นร่างชายหนุ่ม...
ที่เดินไปมา คลับคล้ายคลับคลากับร่างที่เขากอดไว้ในความทรงจำ
"คุณเทนยะ...คุณเทนยะ...จะไปไหนครับ..." อิวาเสะเรียกร่างบาง
ที่กำลังจะเดินไปจากที่นั่น
"ผมจะเอาของพวกนี้ไปให้แก่ฝ่ายกู้ระเบิดครับ" เทนยะบอก
"เอ่อ...ผมถือให้ครับ...." กลิ่นอายที่ปะทะกับอิวาเสะ ยังไม่ค่อยเหมือนกลิ่นจางๆ
ในความทรงจำเพียงน้อยนิดนั่นนัก...แต่ตอนนี้...เขาก็ยินดีที่จะเดินตามคนๆ
นี้ไป
ด้วยความรู้สึกที่อยากจะปกป้องเหลือเกิน...
ในห้องที่มากไปด้วยเจ้าหน้าที่กองกำลัง...ทุกคนต่างก็กังวลใจเกี่ยวกับ
วัตถุแปลกปลอมที่ที่ถูกส่งมานั้น...แต่ละคนก็ต่างวิเคราะห์ไปต่างๆ นานา
ถึงวิธีกู้หรือกำจัดมัน แล้วเสียงหนึ่งที่หยุดเสียงอื้ออึงนั้นได้...เพียงคนเดียวเท่านั้น
"เอาละ...ไม่ต้องตื่นเต้นกันไป..." เสียงที่ดัง...หนักแน่น...สามารถหยุดเสียงคนทั้งห้องได้
ผู้การอิชิคาวะ ศูนย์รวมคนทั้งกองกำลัง เดินเข้ามา...หลังจากทราบเรื่อง...
"ผู้การ...เอ่อ...วัตถุนี้ ไม่มีการถอดสลัก หรือปลดชนวนได้..."
เจ้าหน้าที่หน่วยกู้ระเบิดรายงาน
"แล้วจะทำยังไง" ผู้การขมวดคิ้วบ้าง
"ต้องแก้รหัสอย่างเดียวครับ...เอ่อ...และผิดได้เพียงครั้งเดียว...ครับ..."
"หมายความว่ายังไง?" นิชิวากิเงยหน้าขึ้นถามหลังสิ้นประโยคของเจ้าหน้าที่
"เอ่อ...หมายความว่า เราต้องเสี่ยงครับ...ตัวใหญ่นี่...เป็นตัวจุดชนวนตัวอื่นๆ
ครับ
ถ้าต้องการหยุดมัน เราต้องปลดชนวนเจ้าตัวนี้ออกก่อน ซึ่งมีโอกาสแค่ครั้งเดียว..."
เจ้าหน้าที่รายงาน...
ทุกคนในห้องต่างเงียบสงบ ไม่มีคำวิพากษ์วิจารณ์ใด นอกจากสีหน้ากังวล
"ฮึ่ม...เอาหละ ทุกคน...แยกย้ายออกไปจากอาคารกลาง ช่วยกันอพยพเจ้าหน้าที่ที่เหลือ
ด้านนอก และไม่ต้องบอกเรื่องนี้ให้ใครรู้อีก...จะเป็นการสร้างความตื่นตระหนก
และจะ
เสียเวลาในการเคลื่อนย้ายคน...ขอให้พวกเรามีสติ อย่าตกใจ...ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของฉันเอง..."
อิชิคาวะพูดด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น!! สายตาที่จริงจัง ทำให้อิวาเสะอดที่จะทึ่งไม่ได้...
ตูม !!!
เสียงระเบิดลูกเล็กๆ ลูกหนึ่งดังขึ้น เจ้าหน้าที่กลายคนกระเด็นไปไกล
"ผู้การ!! ผู้การ!!!"
เสียงเรียกผู้การจากเจ้าหน้าที่หลายคนดังขึ้น...
"แค่ก ๆ ๆ...แค่ก ๆ ชั้นไม่เป็นไร" อิชิคาวะ ประคองตัวให้ลุกขึ้น
"ทุกคนแยกย้ายไปได้แล้ว...ไม่มีเวลามากนัก..." อิชิคาวะตะโกนบอกเจ้าหน้าที่ทุกคน
อิวาเสะที่กำลังจดจ้องกับร่างเล็กของผู้การนั้น โดยที่เขาไม่เข้าใจสักนิดว่า...
คนๆ นี้ แม้กระทั่งตัวเองล้มลุกคลุกคลานอยู่ แต่ก็ยังมีกระจิตกระใจ
ที่จะสั่งลูกน้อง...เป็นห่วงคนอื่น...อย่างนี้...นี่ถ้าได้ใครสักคนคอยปกป้องดูแลเขา
คงจะดีไม่น้อย...อิวาเสะชะงักนิดนึง...
เจ้าหน้าที่หลายคนทยอยเดินออกไป
"เทนยะ...นายก็ออกไปด้วย ไปรอข้างนอก"
"เอ่อ...หัวหน้า...ให้ผมอยู่ด้วยนะครับ" เทนยะยังดื้อรั้น
"ไม่ได้!! มันอันตราย...เกินไป" นิชิวากิห้ามเสียงดัง
"เอ่อ...ก็ได้ครับ..." เทนยะทำท่าจะเดินหันหลังไป
"นายก็ด้วย นิชิวากิ...ไปดูแลนอกอาคาร" เสียงอิชิคาวะออกคำสั่ง
นิชิวากิไม่กล้าต่อปากด้วย ได้แต่หันไปทางอิวาเสะที่ทำหน้าเหล่อหลา...
"อิวา..." ไม่ทันจะหลุดปาก อิวาเสะหันหลังจะวิ่งออกไป
"คุณเทนยะ! รอผมด้วย..."
"เฮ้...ย..." นิชิวากิทำท่าจะเรียกแต่...
อิชิคาวะเอื้อมมือมาแตะแขนไว้ เชิงห้ามไม่ให้นิชิวากิพูดอะไร
"ปล่อยเขาไปเถอะ..." นัยน์ตาเศร้าของอิชิคาวะ ทำให้นิชิวากิรู้สึกโกรธขึ้นมาเล็กน้อย
...หนอย...เจ้าอิวาเสะ...นิชิวากิเอ่ยชื่อนั้นในใจ ใบหน้าฉุนเฉียว เดินออกไป...
"คุณเทนยะ...รอผมด้วยสิครับ" อิวาเสะวิ่งตามเจ้าหน้าที่เทนยะออกมา
"คุณอิวาเสะ...เมื่อไหร่คุณจะเลิกตามผมซักที...ผมไม่ใช่คนที่คุณต้องมาคอยปกป้องนะครับ"
เทนยะรู้สึกเริ่มรำคาญ จนต้องพูดออกมา
"เอ่อ...ขอโทษครับ...ที่ทำให้คุณรำคาญใจ แต่ผม...ผมอยากอยู่ข้างๆ คุณนี่ครับ..."
อิวาเสะทำหน้าเหมือนเด็กออดอ้อน
เฮ้อ...เทนยะถอนหายใจ...
"อูยย..." อิวาเสะร้องออกมา
"คุณอิวาเสะ...เป็นอะไรครับ..." เทนยะทำหน้าตกใจ
"เปล่าครับ สงสัยเลือดคงออก" อิวาเสะบอกพร้อมเอามือลูบด้านหลังศรีษะ
เมื่อดึงมือกลับมา ทั้งคู่ก็เห็นเลือดโชกที่คาอยู่ที่มือของอิวาเสะ...
"คุณอิวาเสะ..."
"ไม่เป็นไรครับ...สงสัยคงแตกตอนระเบิดเมื่อสักครู่..." อิวาเสะบอก
เมื่อเห็นใบหน้าสวยๆ ที่ตื่นตระหนก...ของเทนยะ ผู้อยู่เบื้องหน้า...
----------
To Be Continue ----------
|