|
"คุณนิชิวากิ..." อิวาเสะเข้ามาเยี่ยมนิชิวากิ
ที่เปรียบเสมือนผู้มีพระคุณที่ช่วยเหลือคนรัก
ของตนไว้ในเหตุการณ์คราวนี้จนได้รับบาดเจ็บ
"หือ?...เป็นยังไง...เรียบร้อยดีมั้ย ข้างนอกหนะ" นิชิวากิพยุงตัวขึ้นมา
"ครับ...ผู้การเข้มงวดขึ้นเยอะเลยครับ เพราะว่าพวกเราหละหลวมไปหน่อย"
"ก็ดีแล้ว ผมก็กลับมาแล้ว อีกหน่อยคงได้ดูแลได้เต็มที่" นิชิวากิบอก
"คุณหายดีแล้วหรือครับ?" อิวาเสะสอบถามอาการ
"หมอซาไกบอกว่า ให้พักผ่อนซักหนึ่งอาทิตย์"
"เฮ้อ...แต่อย่างผม นอนแค่ 2 วันก็แทบจะไม่มีอากาศหายใจแล้วหนะ"
นิชิวากิพูดต่อ
"แหม...มีคุณหมอดูแล ไม่ดีหรือครับ" อิวาเสะหยอก
"ไม่รู้สิ ไม่ค่อยได้พูดกันเท่าไหร่" นิชิวากิบอกเสียงเรียบๆ
"อ้าว...ยังไม่คืนดีกันอีกหรือครับ เห็นกลับมาพร้อมกัน"
"เปล่า...ผมทำเรื่องหน้าอายเอาไว้มาก...เค้าคงโกรธ...ไม่ค่อยอยากมาดูแลเท่าไหร่มั้ง"
"อะไรกัน!! ไม่จริงครับ...ผมเห็นคุณหมออยู่ในห้องนี้ทั้งวัน บางทีผมจะเข้ามายังไม่กล้าเลย
วันนี้เห็นไม่อยู่จริงๆ เลยเข้ามานะครับ" อิวาเสะรายงาน
"จริงเหรอ...ไม่รู้สิ หลับมั้ง..." นิชิวากิบอก นึกน้อยใจเล็กๆ
ตัวเองทำกับเค้าเองนี่นา
"ยังไงซะก็รีบๆ คืนดีกันซะนะครับ คุณหมอจะได้ร่าเริงเหมือนก่อนซักที"
อิวาเสะตบแขนนิชิวากิเบาๆ เหมือนให้กำลังใจ
นิชิวากิพลันนึกถึงเหตุการณ์ที่บ้าน...นั่นอาจทำให้เขารู้สึกห่างเหินกับหมอฮาชิซึเมะมากยิ่งขึ้น
เขาไม่ค่อยเข้าใจตัวเองว่า...ทำไมเขาจึงทำเช่นนั้น และตอนนี้หมอฮาชิซึเมะยังโกรธ...หรือแค้น
เขาอีกหรือไม่...กี่วันแล้วที่เขานอนอยู่ในห้องนี้ โดยไม่เห็นใบหน้างามนั้น
ปึ่ง! เสียงประตูปิดเบาๆ นิชิวากิหลับตาลงทันที...
เสียงก๊องแก๊ง เบาๆ ของอุปกรณ์ที่กระทบกัน ทำให้นิชิวากิรู้ว่าผู้ที่อยู่ในห้องคือใคร...
เสียงฝีเท้าเดินย่ำเข้ามาใกล้ๆ และหยุดอยู่ข้างๆ เตียง
ร่างบางๆ นั้น นั่งลงเบาๆ สำรวจดูที่ข้อมือ และลูบไปที่แขน
พลันคิดว่าทำไมเขาต้องยอมเสี่ยงตัวเองเพื่อเราแบบนั้น...
ไม่มีเสียงอะไรเล็ดลอดออกมาจากปาก แต่กลิ่นกายที่หอมหวานนั้น...
ยังติดตรึงใจนิชิวากิอยู่เสมอ...
นิชิวากิใช้มือข้างซ้ายที่เหลืออยู่ดึงร่างนั้นเข้ามาใกล้
"แอบทำแบบนี้...เสมอหรือ?"
"คุณนิชิวากิ..." ร่างบางนั้นพยายามบิดตัวออกจากคนเจ็บ
"โอ๊ย..."
"เป็นอะไรครับ..." ฮาชิซึเมะตกใจกับเสียงร้องนั้น
"เจ็บ...เจ็บตรงนี้" นิชิวากิมองที่แขนของตน
"ไหนครับ..." ฮาชิซึเมะชะโงกหน้าเข้ามาใกล้
และหลงกลนิชิวากิ...เขาเอื้อมตัวเองให้ริมฝีปากเขาประกบกับริมฝีปากอีกฝ่าย
ทั้งคู่แน่นิ่งอยู่อย่างนั้น ปากที่บางเย็นเฉียบ...ส่วนปากคนเจ็บนั้น ร้อนระอุ...
ฮาชิซึเมะรู้สึกตัว ก่อนที่จะถลำลึกลงไปกว่านี้
"คุณนิชิวากิ..." "อย่าทำอย่างนี้สิครับ..." ฮาชิซึเมะเบือนหน้าหนี
ไม่สบตาอีกฝ่าย
"ชิโนะ...ยังโกรธผมอยู่เหรอ?" นิชิวากิรวบตัวคุณหมอด้วยแขนข้างเดียวไว้...ไม่ให้หนีไปไหน
"ผม...เอ่อ...ผมไม่มีสิทธิ์อะไรจะโกรธคุณนี่ครับ..." ฮาชิซึเมะตอบแบบไม่สบตา
"ชิโนะ...ผมขอโทษ...สำหรับเรื่องวันนั้น..." นิชิวากิซุกใบหน้าลงที่อกแคบๆ
นั้น
"คุณคงไม่ให้อภัยผม...ผมทำคุณเจ็บ...คุณคงโกรธผมมากใช่มั้ย"
นิชิวากิพูดและแอบเหลือบมองหน้าฮาชิซึเมะ เห็นน้ำตาที่เอ่อคลอเบ้า...
"ผม...ผมไม่เคยโกรธคุณเลย...คุณนิชิวากิ..." ฮาชิซึเมะเหลือบตาขึ้นด้านบน
"ผมบอกคุณแล้วใช่มั้ยว่า...ผมจะยอมให้คุณทุกอย่าง...เพื่อความสบายใจของคุณ"
"ชิโนะ!...มันไม่ใช่ความสบายใจของผมเลยนะ"
"คุณก็รู้ว่าผมคิดยังไงกับคุณ...แต่คุณก็ไม่สนใจผมเลย" นิชิวากิตัดพ้อ
"คุณนิชิวากิ ผมไม่เคยคิดเช่นนั้น...ผมไม่เคยได้รับการไว้วางใจจากคุณเลยใช่มั้ยครับ?"
ฮาชิซึเมะจ้องใบหน้านั้นตรงๆ จนอีกฝ่ายไม่ตอบและต้องหลบสายตาจากใบหน้างามนั้น
นิชิวากิยอมรับตัวเองว่า เขาไม่เคยได้สอบถาม หรือฟังคำพูดของฮาชิซึเมะเลย
"ก็...ก็ผมเห็น...ผมตามคุณไป...รู้เหตุการณ์ทุกอย่าง แล้วผมจะต้องถามอะไรคุณอีก"
นิชิวากิพยายามพูดเพื่อเลี่ยงความผิด
"คุณเห็นในสิ่งที่คุณเองก็ไม่แน่ใจหรือครับ แล้วคุณทราบได้ยังไงว่าผมคิดเช่นนั้น"
"คุณนิชิวากิ...ถ้างั้นผมเองก็เห็น...และเข้าใจทุกอย่างเช่นคุณเหมือนกัน..."
ฮาชิซึเมะผละตัวเองออกมา แล้วเดินออกจากห้องไป
"...เฮ้อ..." นิชิวากิบ่นกับตัวเองเบาๆ
"คุณหมอครับ..." ผู้การอิชิคาวะเดินเข้ามาหาคุณหมอ
ที่ยื่นนิ่งทอดสายตาไปไกล
"ผู้การ..."
"เป็นอะไรไปครับ...ทำหน้าไม่สดชื่นเลย...เค้ากลับมาแล้วไม่ใช่เหรอครับ"
"ครับ...แต่...เอ่อ..."
"ยังไม่ปรับความเข้าใจกันอีกหรือครับเนี่ย" อิชิคาวะถาม เมื่อคุณหมออ้ำอึ้ง...
"ผมไม่มีอะไรที่เข้าใจผิดนี่ครับ..."
"ยังไงก็ควรจะหันหน้าเข้าหากันนะครับ...ผมรู้ดีว่าเพื่อนผมเค้าปากหนัก
ไม่พูดตาม
ที่ใจคิด...แต่จริงๆ แล้ว เค้าห่วงคุณหมอมากนะครับ"
"ขอบคุณครับ" ฮาชิซึเมะยิ้มเล็กน้อยให้ผู้การ ซึ่งอาจจะไม่รู้ว่า
จริงๆ แล้วนิชิวากิ
ยังมีคนที่เขาเป็นห่วงมากกว่าตนซะอีก เป็นหญิงสาวที่น่ารัก สวย และเข้มแข็ง
ไม่เหมือนตน...ที่มีแต่จิตใจที่อ่อนแอเช่นนี้
ผ่านไปจนถึงวันที่ 4 ที่นิชิวากิยังนอนพักรักษาตัวอยู่ที่ห้องพยาบาลนั้น
เสียงกุกกักเดินเข้ามาในห้อง
"โอ๊ย...หมอ ทำไมเจ็บจังเลยครับ..." นิชิวากิเริ่มอุบาย
"ยังงี้สงสัยต้องตัดทิ้งมั้งครับ..." ชายหนุ่มเดินเข้ามา
นิชิวากิทำหน้าตกใจ หมอคัตสึมิเดินเข้ามานั่งข้างๆ เตียง นิชิวากิขยับตัวลุกขึ้น
"ขอโทษ...ผมนึกว่า..." นิชิวากิหยุดไว้แค่นั้น
"ไม่เป็นไรครับ...ผมเข้าใจดี..." คัตสึมิหยิบบุหรี่ขึ้นมาสูบ
"ผมตั้งใจจะมาคุยกับคุณ..." แล้วเริ่มบทสนทนา
"ไม่ทราบว่ามีเรื่องอะไรที่ผมทำให้คุณไม่สบายใจหรือ?"
"ผมหนะเหรอ...ไม่เลยครับ...แต่คนที่ไม่สบายใจคือ เจ้าของห้องนี่มากกว่า"
คัตสึมิหยุดนิดนึง หันมายิ้ม...แล้วพูดต่อ...
"ผมพอจะเข้าใจความรู้สึกของคุณทั้งคู่...และคิดว่าบางทีเวลาที่มองเค้าแล้ว...
เค้าเศร้า...ผมอาจจะช่วยให้เค้ามีสีหน้าที่ดีขึ้นได้...แต่..." คัตสึมิหยุดหันมามองนิชิวากิ
"ยังไง...ผมก็ยังมีความรู้สึกที่ดีดีกับเค้า...แต่ผมก็ไม่อยากให้เค้าเป็นทุกข์"
"คุณไม่ต้องห่วงหรอกครับ...ผมมีหน้าที่ต้องปกป้องอยู่แล้วครับ"
นิชิวากิบอกด้วยความมั่นใจ
แต่เขาก็ยังสับสนเล็กน้อยว่า เหตุใด หมอคัตสึมิจึงมาพูดกับเขาเรื่องนี้
"ผมทราบครับว่าคุณต้องปกป้องเค้าได้แน่..." คัตสึมิหันไปมองทางอื่น
"ผม...ผมต้องย้ายแล้วครับ..."
"อ้าวเหรอครับ..." นิชิวากิทำหน้างงๆ
"ครับ...ตอนแรกก็อยากจะอยู่ไปตลอด แต่คิดว่า ยังไงไม่เห็นหน้าซะอาจจะดีกว่า"
"เอ่อ...หมอคัตสึมิ...ผม...อยากจะทราบว่า...เอ่อ..." นิชิวากิอ้ำอึ้งไม่กล้าถาม
"คุณนิชิวากิ...ผมเป็นสุภาพบุรุษพอนะครับ" คัตสึมิตอบโดยไม่ต้องเดาคำถาม
พร้อมตบที่ไหล่ของนิชิวากิเบาๆ นิชิวากิตบมือนั่นตอบ เหมือนแทนคำขอบคุณ
"หมอคัตสึมิ...มีธุระกับผมหรือเปล่าครับ"
ฮาชิซึเมะเสร็จจากการตรวจสุขภาพ เดินเข้ามาพอดี
"หมอฮาชิซึเมะ เสร็จงานแล้วหรือครับ...เหนื่อยมั้ยครับ" คัตสึมิทำเสียงออดอ้อน
"เอ่อ...ไม่เหนื่อยครับ..." ฮาชิซึเมะตอบโดยไม่แน่ใจว่า คนที่อยู่บนเตียงยังหลับอยู่หรือเปล่า...
"คือผม...จะมาลาครับ อีก 2 วัน ผมจะไปแล้ว...คิดถึงคุณหมอ ก็เลยอยากมาเห็นหน้าครับ"
สองประโยคหลังดังทะลุเข้าไปที่เตียงคนไข้
"เอ่อ...ไปแล้วก็ติดต่อกลับมาได้นี่ครับ...จะมาเยี่ยมบ้างก็ได้...ผมยินดีอยู่แล้วครับ"
เสียงอ่อนหวานเข้าไปกระแทกในอกของคนที่นอนฟังอยู่
"แล้วมะรืนนี้...จะไปส่งผมหรือเปล่าครับ?" คัตสึมิถามเป็นการหยั่งเชิง
"แค่ก ๆ ๆ ๆ ... แค่ก ๆ ๆ" เสียงไอดังมาจากด้านใน เหมือนขัดขวางคำตอบ
ทั้งสองคนที่คุยกันหันมาที่เตียง ฮาชิซึเมะรู้ทัน เลยรีบตอบเสียงดัง
"แน่นอนอยู่แล้วครับ...ผมไปส่งคุณหมอเองครับ"
เสียงฟันกระทบริมฝีปากอยู่ด้านใน
"หนอย...เจ้าบ้า...ไหนบอกเข้าใจดีไงฟ่ะ...ฮึ่ม!!" คนข้างในหัวเสียชะมัด
"แล้วผมจะมาหาใหม่นะครับ" คัตสึมิ เห็นท่านิชิวากิจะรำคาญใจ
เลยตัดสินใจออกมาซะก่อน พลางนึก
"ฮึ!! ไหนๆ จะไม่ได้เจอแล้ว ต้องแกล้งซะหน่อย..." พูดพลางอมยิ้มก่อนเดินจากประตูไป
"ตื่นแล้วก็...ลุกขึ้นทานอะไรซะหน่อยสิครับ"
"กับข้าวอะไรครับ...แก้เลี่ยนได้หรือเปล่า?" นิชิวากิถามด้วยท่าทียียวนนิดๆ
ฮาชิซึเมะอึ้ง แล้วรู้สึกรำคาญใจนิดๆ กับคำประชดของอีกฝ่าย
"คุณคิชิทานิ อุตส่าห์ทำมาฝาก...ถ้าไม่กิน ผมจะบอกเค้าได้ยังไง"
"เฮ้อ...ก็บอกเค้าไปสิ ว่าผมทานไม่ลง" นิชิวากิเริ่มงอแง
"ทำไมหละครับ...คุณยังไม่หายดีนะ ต้องทานเยอะๆ"
"ป้อนสิ..." เสียงคนบนเตียงพูดเบามากกก จนคนที่ยืนอยู่ไม่ได้ยิน
"อะไรนะครับ?" ฮาชิซึเมะชะโงกหน้ามาใกล้ เพื่อทวนคำพูด
"ป้อนหน่อยสิ..." นิชิวากิพูดโดยไม่หันหน้ามามอง
ฮาชิซึเมะเขินเล็กน้อย ไม่เชื่อหูตัวเองว่าคนที่แสนจะใจร้ายคนนี้
จะพูดจาเหมือนเด็กที่งอแง เอาแต่ใจ...
"อะไรกัน...คุณก็ทานเองได้ไม่ใช่เหรอ" ฮาชิซึเมะยังไม่ยอมแพ้ง่ายๆ
หรอก
นิชิวากิกระชากร่างเล็กๆ มาไว้ใกล้ๆ เขา
"...คุณนิชิวากิ...ถ้าคุณมีแรงขนาดนี้...ก็คงทานข้าวเองได้แล้วนะ"
ฮาชิซึเมะหันมามอง
ใบหน้าเจ้าเล่ห์ของนิชิวากิ ทั้งคู่สบตากันครู่หนึ่ง...
"ปล่อยเถอะครับ..."
"ไม่ไปส่งได้มั้ย..." เสียงเบา จนอีกฝ่ายต้องหันมาถาม
"อะไรครับ?..."
"หมอคัตสึมิหนะ...ไม่ต้องไปส่ง ให้เค้าไปเอง..." นิชิวากิเสียงอ่อนออดอ้อน
"เอ่อ...คุณหมอเค้าเป็นเพื่อนผมนะครับ...และผมก็รับปากเค้าแล้วด้วย..."
"เฮ้อ..." นิชิวากิปล่อยฮาชิซึเมะออกจากแขน หันหน้าไปทางอื่น...
...เอ๊ะ...เป็นอะไรของเค้านะ...วันนี้ ทำไมดูงอแงเอาแต่ใจจัง...ฮาชิซึเมะไม่เข้าใจ
ในการกระทำของผู้ที่อยู่เบื้องหน้า เฮ้อ...เขาได้แต่ถอนใจ...
"ตอนนี้คุณอย่าเพิ่งพูดอะไรเลย...ทานข้าวก่อนเถอะครับ...นะครับ..."
ฮาชิซึเมะยอมอ่อนข้อให้นิดหน่อย เพราะห่วงถึงสุขภาพคนที่ช่วยเขาไว้เสมอ
"คุณนิชิวากิ..." นิชิวากิหันมองออกไป ไม่ได้สบสายตาด้วย
"คุณนิชิวากิ...หันมาทางนี้สิครับ..."
นิชิวากิยอมหันมาเหมือนจะอดเสียไม่ได้...
"อ้าปากสิครับ..." นิชิวากิยอมอ้าปากแล้วก็อมยิ้มเล็กน้อย...
เขาเองยังไม่แน่ใจว่า ฮาชิซึเมะจะหายโกรธเค้าหรือไม่...เขาคิดทบทวนเหตุการณ์
ที่เขาได้กระทำลงไป เขาเองก็รู้สึกผิดที่เอาแต่ใจ และ...เขายังไม่แน่ใจถึงจิตใจของ
คุณหมอฮาชิซึเมะเท่าไรนัก ว่ารู้สึกกับเขาเพียงใด...
แต่ตอนนี้...เขาก็ได้แต่คิด...เอาแต่ใจ เพื่อจะเอาชนะหัวใจดวงน้อยเบื้องหน้านี้ให้ได้
ช่วงเวลาที่นิชิวากิได้รับบาดเจ็บนั้น เขาได้รับการดูแลจากคุณหมออย่างดี
และนิชิวากิก็พยายามจะหาโอกาสคืนดี และปรับความเข้าใจกับคุณหมออยู่เสมอ
แต่ไม่ว่าจะเป็นการเรียกร้องความสนใจด้วยวิธีใด...ฮาชิซึเมะก็ยังไม่ยอมใจอ่อน
เท่าไรนัก เพราะคุณหมอเองก็ยังไม่แน่ใจในความรู้สึกที่แท้จริงของอีกฝ่าย
คุณหมอยังนึกถึง...ผู้หญิง...อีกคน ที่อยู่ไกล หรือบางทีก็ไม่แน่ใจว่าอยู่ใกล้
ใกล้ถึงขนาดนั่งอยู่ตรงกลางหัวใจนิชิวากิหรือเปล่า...พวกเขาทั้งสองต่างก็ไม่ได้
พูดถึงเรื่องนี้ ไม่มีใครกล้าเอ่ยปากถามเรื่องราวที่เกิดขึ้น และไม่เอ่ยปากสารภาพ
ความรู้สึกที่มีให้แก่กัน...พวกเขารออะไรอยู่...รอให้ความจริงมันปรากฏขึ้นมาเอง
เช่นนั้นหรือ?
"ผู้การ..." นิชิวากิร้องเรียกอิชิคาวะ ที่เข้ามาหาตนขณะกำลังพักผ่อน
"เป็นไงบ้าง...ขอโทษที ช่วงนี้ต้องหมั่นตรวจบ่อยหน่อย เลยไม่มีโอกาสมาเยี่ยม"
"ไม่เป็นไร...ขอบคุณครับ...เจ้ายักษ์ มาแล้วครับ" นิชิวากิพูดไปยิ้มไป
"เหรอ...ดีขึ้นแล้วสิ" อิชิคาวะถาม
"ครับ...แต่.....เรื่องอื่นยังไม่ดีเท่าไหร่" นิชิวากิทำหน้าจ๋อย
"หึหึ...ก็ดีแล้วนี่...ทำกับเค้าไว้มาก...โดนเข้าเองจะได้รู้สึก"
อิชิคาวะไม่ได้เข้าข้างเพื่อนรักเลย
"โธ่...ผู้การ ผมหนะออกจะ....." นิชิวากิหยุดไว้แค่นั้น
"แล้วบอกเค้าหรือเปล่าหละ"
"..." นิชิวากิไม่เอ่ยอะไร
"เฮ้อ...ไม่บอกแล้วจะรู้หรือ...บางอย่างถ้าสื่อกันไม่ถึงก็อาจจะเข้าใจผิดได้นะ"
"...เฮ้อ...ก็พยายามอยู่...มันยากนะ"
"ไม่เห็นยากเลย...คุณหมอสวยเหมือนผู้หญิง คงชอบอะไรที่น่ารัก...แล้วก็...อ่อนโยน"
อิชิคาวะพูด ในสายตานิชิวากินึกในใจว่า...ตัวเองก็เหมือนกันนั่นแหละ...
"นายไม่มีหละสิ" อิชิคาวะหันมาหัวเราะ
"ก็จะลองทำดู...เดี๋ยวเค้าได้อายหรอก" นิชิวากิพูด ทั้งสองยิ้มให้กำลังใจซึ่งกันและกัน
ในโรงอาหาร...ทุกคนร่วมกันรับประทานอาหารที่โต๊ะใหญ่
"คุณนิชิวากินี่ อึดชะมัดเลยนะครับ" โมโตกิละสายตาจากอาหาร ชื่นชมหัวหน้าตัวเอง
"นี่นาย...ชั้นยังไม่ได้ทำโทษเลยนะ" นิชิวากิพูดน่าตาขึงขัง
"โถ...คุณนิชิวากิ๊กิ๊กิ๊...ผมขอโทษครับ ผมมันไม่ดีเองที่ทำให้คุณเป็นอย่างนี้"
โมโตกิเริ่มสำนึกตัว เนื่องจากเขาทำหน้าที่บกพร่องปล่อยให้คนร้ายบุกรุกเข้ามา
"อืม...รู้ตัวก็ดีแล้ว...ให้ขัดห้องน้ำในหอพัก 1 อาทิตย์"
"หาาาาาา..." โมโตกิร้องลั่น
"โทษแค่นี้สถานเบานะ...เป็นเพราะชั้นด้วย ถ้าชั้นอยู่ก็คงจะไม่เกิดเหตุการณ์นั้น
แถมดูแลลูกน้องไม่ดี" นิชิวากิเริ่มโทษตัวเองบ้าง
"เอาเถอะ...แต่ทุกคนก็ปลอดภัยแล้ว ตอนนี้ก็ระมัดระวังให้มากขึ้นก็แล้วกัน"
ผู้การอิชิคาวะสรุปเพื่อไม่ให้เกิดการกล่าวโทษกันอีก
"แต่คุณนิชิวากิก็มีแรงฮึดดีนะครับ...คงเพราะเห็นคุณหมอตกอยู่ในอันตราย"
อิวาเสะเสริม
"ช่ายๆ ๆ คุณนิชิวากิเท่ห์สุดๆ ปกป้องคุณหมอ ด้วยพละกำลัง น่ายินดี
ๆ"
โมโตกิเสียงดังอีกครั้ง
ฮาชิซึเมะเดินเข้ามาในโรงอาหาร เห็นทุกคนนั่งวงล้อมกัน และพลางเหลือบเห็น
นิชิวากิ ที่นั่งอยู่ตรงกลางวงนั่น เริ่มหัวเสีย...เพราะนิชิวากิคงหนีออกมา
"คุณนิชิวากิ!!..." หมอฮาชิซึเมะรีบเข้ามาดุนิชิวากิ
"อ้าว...คุณหมอ"
"ใครให้คุณออกมานั่งข้างนอกครับ..." ฮาชิซึเมะเสียงแข็ง
"โธ่...คุณหมอ...คุณนิชิวากิออกมาสนุกสนานกับพวกเราคร๊าบบบ" โมโตกิร้องบอก
"ไม่ได้!...คุณนิชิวากิต้องพักผ่อน"
"ชิโนะ...ผมไม่ได้เป็นอะไรแล้ว...นอนอยู่อย่างนั้นอึดอัดก็เลยออกมา"
นิชิวากิอธิบาย
"แล้วถ้าคุณเป็นอะไรขึ้นมา..."
"ผมหนะอึดกว่าคนอื่นนะครับ...ใช่มั้ย?" นิชิวากิหันไปถามๆ พรรคพวก
"เฮ้อ...ผมหละเหนื่อยใจกับคุณจริงๆ ครับ..." ฮาชิซึเมะหันหลังเดินกลับไปเลย
"เดี๋ยว!!!...ชิโนะ!!" นิชิวากิรีบลุกขึ้นห้าม
"เดี๋ยวคุณหมอ...ทานข้าวด้วยกันก่อนเถอะครับ" ผู้การอิชิคาวะร้องห้ามไว้เช่นกัน
----------
To Be Continue ----------
|