ภายในกองกำลังที่สงบสุข
หลังจากว่างเว้นจากผู้ก่อการร้าย ใบหน้าที่ยิ้มแย้มของคนในกองกำลัง
จึงมีให้เห็นอยู่ทั่วไป แต่จะมีอยู่คนหนึ่งซึ่งเรียกได้ว่าเป็นคนยิ้มยาก เป็นบุคคลที่หลายคนกว่าจะเห็นรอยยิ้มได้
ก็คงต้องรออยู่หลายปีเชียวหละ และจะมีอยู่ที่หนึ่ง ซึ่งเค้าคนนี้จะเข้าไปพักกินกาแฟตามอัธยาศัย
ตามใจท่านว่างั้นเถอะ...ห้อง ดร.ฮาชิซึเมะ.....
นิชิวากิ หนุ่มผู้เงียบขรึมเดินย่องเข้ามาเงียบๆ
แล้วใช้สองแขนที่กว้างใหญ่และอบอุ่น
โอบกอดเอวบางร่างน้อยที่กำลังหมกหมุ่นอยู่กับขวดยาข้างหน้า พร้อมกับประชิดแก้มเข้ามาข้างหู
"อรุณสวัสดิ์ครับ"
ลมหายใจแผ่วเบา และไออุ่นที่สัมผัสได้ ทำให้หนุ่มน้อยร่างบางถึงกับสะอึก
"ฮึก!....."
"คุณนิชิวากิ....."
ยังไม่ทันจะหันมาเอ่ยคำใดต่อ ริมฝีปากของชายหนุ่มที่แข็งกร้าวประทับลงบนริมฝีปากบางอุ่น
อย่างไม่คงความแข็งกร้าวไว้อีกเลย
สายตาที่มองหลังจากถอดถอนริมฝีปากออกจากกัน เส้นเลือดที่พลุ่งพล่านขึ้นมาจนถึงใบหน้า
ทำให้หนุ่มร่างบอบบาง หลบสายตาจากอ้อมแขนนั้น ยังไม่ทันจะคล้อยหลังดี ร่างนั้นก็ถูกกระชาก
อย่างนิ่มนวลกลับมาอีกครั้ง
"เป็นอะไรไป...มีอะไรไม่สบายใจหรือเปล่า"
"เปล่านี่...ครับ"
ชายหนุ่มถอนหายใจครั้งหนึ่ง ไม่กระโตกกระตากนัก แต่ก็ยังไม่รอดพ้นสายตาอันแข็งกร้าว.....
ของนิชิวากิไปได้
"เดี๋ยวจะมาใหม่นะ..."
ว่าแล้วก็ประทับรอยจูบบนหน้าผากขาวนวลนั่นอีกครั้ง ก่อนเดินผละออกจากห้องไป.....
สิ่งที่อยู่ภายในใจ
คือความกังวลที่ไม่สามารถจะบอกใครได้ ดร.ฮาชิซึเมะ ทอดสายตาออกไปนอกหน้าต่าง
พลางนึกถึงวันที่เขาออกไปภายนอกกองกำลัง เพื่อจัดสั่งซื้ออุปกรณ์สำหรับกองกำลัง
ฮาชิซึเมะเก็บของทั้งหมดเข้ารถ พร้อมกับสตาร์ทเครื่อง รถเคลื่อนออกมาช้าๆ
ฮาชิซึเมะเหลือบไปเห็นหุ่นโชว์
กล้ามใหญ่ในร้านตัดเสื้อสูท ผูกเนคไทสีน้ำเงินลายเรียบๆ แต่สีเด่นสะดุดตายิ่งนัก
"อ้า.....สวยจัง"
"...อืม... ไม่เคยเห็นแต่งแบบนี้เลยสักครั้ง..."
ในใจพลางคิดว่า ถ้าได้ขอร้องให้ใส่สักวัน จะเป็นวันพิเศษไหนดีน้า?
ดร.อมยิ้มในใจ...คงจะเท่เหมือนหุ่นนั่นแหละ
ยังไม่ทันนึกภาพชายหนุ่มนั่งจิบกาแฟ ใส่สูทผูกไทค์สีน้ำเงิน
โครม!!!!! เอี๊ยดดดดดดด!
ฮาชิซึเมะ รีบเปิดประตูรถออกมาดูข้างหน้า พบร่างชายหนุ่มตัวโตนอนคว่ำอยู่
ศีรษะอาบไปด้วยเลือด
และรถจักรยานล้อหมุนฟรีอยู่ข้างๆ
"รถพยาบาล ๆ ช่วยเรียกรถพยาบาลให้ทีครับ"
ถึงจะตระหนกตกใจ แต่สัญชาติญาณของคนเป็นหมอ ฮาชิซึเมะจัดการกับผู้เคราะห์ร้าย
ช่วยห้ามเลือด
และปั๊มหัวใจ ทำเท่าที่จะทำได้ เพื่อไม่ให้เกิดเหตุการณ์ร้ายแรงไปกว่านี้
หน้าห้อง ICU
ฮาชิซึเมะเฝ้ามองและนึกถึงเหตุการณ์ที่อยู่ผ่านในห้องนั้น
พร้อมทั้งภาวนาอย่าให้มีอะไรที่สายไปเลย
ปึ่ง!.....หมอใหญ่เดินออกมา พร้อมกับความโชคดีที่สุดในชีวิตก็ว่าได้
"หมอคัตสึมิ...ปลอดภัยแล้วครับ"
ด้วยอาการอึ้งพร้อมโล่งใจ เอ๊ะ!.....
"หมอ!!.....เอ่อ....." คำพูดไม่ทันหมอใหญ่ที่เดินผละออกไป
ภายในห้องสีขาว
ร่างผู้ป่วยนอนสงบนิ่งอยู่บนเตียง ค่อยๆ ลืมตาขึ้นเห็นเพดานขาวสะอาด และตั้งสติ
คิดทบทวนอยู่ว่าเกิดอะไรขึ้น
ทันใดนั้น ร่างบางเปิดประตูเดินอ้อนแอ้นเข้ามา ทั้งสองผสานสายตากันครู่หนึ่ง
เนื่องจากว่ายังไม่เคยมีใครพบหน้าใครมาก่อน ฮาชิซึเมะมองวงหน้าผู้ที่นอนอยู่บนเตียง
อย่างพินิจพิเคราะห์ และแสดงสีหน้าวิตก แล้วนั่งลงข้างๆ คนเจ็บ
"เอ่อ.....หมอเป็นยังไงบ้างครับ"
"อืม...ผม...ผม...กำลังลำดับเหตุการณ์อยู่"
ไม่พูดเปล่า แต่หัวใจกำลังสูบฉีดโลหิต ด้วยความตื่นตระหนก และงงงวยกับหน้าสวยๆ
นั้น
"ผม...เอ่อ...ผม...ขอโทษ...ผมเป็นคนทำให้คุณหมอเจ็บครับ"
ทั้งสองผสานตากันอีกครั้ง แต่ใบหน้าที่ปรากฏในดวงตาของแต่ละฝ่าย ชัดขึ้นกว่าเมื่อครู่ยิ่งนัก
นี่หรือจะเป็น..... ฮาชิซึเมะคิดพลางหลบสายตา
"ผมซื้อของมาฝาก เดี๋ยวผมจัดการให้ก่อนนะครับ"
ฮาชิซึเมะ หลบไปอยู่ในมุมหนึ่งของห้อง คัตสึมิมองร่างบางนั้น ในใจครุ่นคิดว่า...
เหตุใดเขาถึงโชคร้ายและได้สิ่งหนึ่งมาโดยไม่ได้คาดคิดมาก่อน
ฮาชิซึเมะ ต้องออกมานอกกองกำลังแทบจะทุกวัน
เพื่อมาที่โรงพยาบาล
ในเมื่อเขาเป็นคนทำให้หมอคัตสึมิ ได้รับบาดเจ็บ เขาก็สมควรจะทำอะไรบ้าง
เพื่อได้ชดเชยกับความผิดนั้น แต่เรื่องมันไม่ง่ายขนาดนั้นสิน่า...
"เป็นอะไรไปครับ หน้าผมมีอะไรเหรอครับ"
"ปะ...เปล่า...ผมแค่คิดว่า ใบหน้าของคุณช่างเหมือนใครคนนึงที่เคยรู้จัก"
"ใครคนนั้น เป็นคนพิเศษของคุณหมอหรือเปล่าครับ"
ไม่มีเสียงตอบ.....
"คุณหมอฮาชิซึเมะ....."
"เอ่อ...ครับ เป็นคนพิเศษที่สุดสำหรับผมครับ"
คัตสึมิ หน้าเสียลงไปในทันที ฮาชิซึเมะเหลือบเห็นดังนั้นจึงรีบเอ่ย...
".....เอ่อ...เป็นเพื่อนที่ผมรักมากที่สุดครับ.....และก็ไม่นึกว่าจะมีใครเหมือนเขาขนาดนี้
คุณ...เอ่อ...ทำให้ผมคิดถึงเค้าขึ้นมา และ...เอ่อ....."
"ไม่เป็นไรครับคุณหมอ...ผมอาจจะแทนเพื่อนคุณคนนั้นไม่ได้ แต่ผมก็จะเป็นเพื่อนคุณหมอครับ"
รอยยิ้มของคนเจ็บ ช่างงดงามเสียยิ่งกว่ากระไร ทำให้หัวใจน้อยๆ ของหนุ่มร่างบอบบาง
อดเผยอยิ้มออกมาไม่ได้ แก้มแดงระเรื่อได้รับการสัมผัสด้วยมือที่ร้อนผ่าว
ฮาชิซึเมะจับมือนั้นไว้
แทนคำขอบคุณ และหลงลืมอะไรบางอย่าง.....
ชิ้ง!!
"ชิโนะ...ของกาแฟหน่อย..."
ประโยคหลังลดเสียงค่อยจนหายไปในลำคอ สายตาที่กวาดไปรอบห้องไม่พบร่างใครเลย
อืม.....ไม่อยู่อีกแล้วเหรอ??? เป็นคำถามที่เขาเริ่มจะอยากหาคำตอบ เนื่องจากเขาต้องคำถามทุกครั้ง
หลังจากต้องการเข้ามาพักจิบกาแฟ 4-5 วันหลังนี้ เขาไม่เคยได้พบใบหน้าอันอ่อนหวานของ
ดร. ฮาชิซึเมะในห้องทำงานเลย
นิชิวากินั่งจิบกาแฟ ไปเรื่อยๆ ครุ่นคิดหาคำตอบของคำถาม
เอ...เมื่อคืนก็เจอ...ไม่เห็นบอกอะไรเลย.....
สายตาเหลือบไปเห็นกระดาษเล็กๆ แผ่นหนึ่ง
"ใบผ่าน รพ.เกียวโต.....อืม....."
"สวัสดีครับ....คุณนิชิวากิ"
อิเคงามิ ลูกน้องคนสนิทประจำหน่วยรักษาความปลอดภัยภายนอก เดินเข้ามาทักทาย
เมื่อสังเกตเห็นหัวหน้านั่งขมวดคิ้วเล็กๆ อยู่ในโรงอาหาร ซึ่งปกติแล้ว ช่วงพักอย่างนี้
มักจะหลบไปอยู่กับ ดร.ฮาชิซึเมะเสมอ
"อ้าว...อิเคงามิ นั่งสิ"
"ครับ...คุณนิชิวากิ เป็นอะไรหรือเปล่าครับ ท่าทางเป็นกังวล"
"ลูกแมวหาย...ละมั้ง คุณนิชิวากิ"
อิวาเสะ เดินเข้ามาที่โต๊ะพร้อมผู้การอิชิคาวะ ซึ่งเดินเอามือตบไหล่เพื่อนรัก
"หนอย...เจ้าอิวาเสะ"
"อ้าว...ก็ปกติไม่เคยเจอในนี้เลยนี่ครับ มีที่พักจิบกาแฟส่วนตัว เป็นเขตหวงห้ามซะด้วย
ฮ่า ๆ ๆ"
"ไม่เอาน่า...อิวาเสะ"
อิชิคาวะ หันไปทางนิชิวากิ เอ่ยถาม
"กังวลใจอะไร?..."
"อืม...ก็ไม่มีอะไรมากหรอก แค่....."
"เค้าไม่อยู่หรอกครับ...บอกว่าต้องไปดูแลผู้ป่วยข้างนอก"
อิวาเสะเข้าใจถึงความเป็นกังวลของนิชิวากิ
"เค้าไม่ได้พูดอะไรให้ฟังเลยเหรอครับ" ผู้การอิชิคาวะ ถามด้วยความเป็นห่วงเช่นกัน
"ไม่มีอะไรร้ายแรงหรอก...นิชิวากิ...สบายใจได้"
"...อืม..." นิชิวากิ ได้แต่เอ่ยแค่นั้นเพื่อยอมรับในคำสนทนา แต่ในใจคิดว่า
ชิโนะ...จะต้องมีอะไรสักอย่าง
ที่ไม่สามารถจะบอกเขาได้ เพราะจะไม่มีเรื่องอะไรที่เกี่ยวกับชิโนะ ที่เขาจะรู้เป็นคนสุดท้ายเช่นนี้
ด้านหน้าโรงพยาบาล
ดร.ฮาชิซึเมะปิดประตูรถ พร้อมช่อดอกไม้ใหญ่ในมือ สวยซะยิ่งกว่า
ที่เคยได้รับมาจากใครคนนึงที่กองกำลังซะอีก
"สวัสดีครับ"
"ฮาชิซึเมะ..." คัตสึมิพยายามยกตัวขึ้นมา ฮาชิซึเมะรีบวางช่อดอกไม้ลงและตรงรี่เข้ามาประคอง
หมอคัตสึมิเอาไว้
"ขอบคุณครับ..." ไม่พูดเปล่า กลับประสานสายตาแทนคำขอบคุณให้แก่ฮาชิซึเมะ
จนผู้ที่ถูกจ้อง
เหมือนถูกตรึงไว้ชั่วขณะ สายตาที่ดูอบอุ่นราวกับสายตาใครบางคนที่จากไปนานแล้ว
กลับมา
ทักทายกันใหม่อีกครั้งแก้มแดงระเรื่อส่งสัญญาณให้รู้ว่า สมควรแก่การหลบตา
"คุณหมอชอบดอกไม้หรือครับ"
ฮาชิซึเมะยิ้ม "ครับ ดอกไม้จะทำให้สดชื่น และดีต่อสุขภาพ จะได้หายเร็วขึ้นไงครับ"
"แล้วหลังจากนี้...มันยังจะมีความหมายต่ออีกหรือเปล่าครับ"
"เอ๋...หมายถึงอะไรครับ"
"ก็ถ้าผมหายแล้ว ผมจะเป็นคนซื้อให้ดร.เอง ดร.จะรับไหมครับ"
คัตสึมิจ้องรอคำตอบ แต่ก็มีเพียงใบหน้าแดงก่ำที่แสดงให้รู้ว่าบัดนี้ หัวใจของฮาชิซึเมะพองโต
...ใบหน้าที่คุ้นเคยนั้น ได้เห็นซ้ำแล้วซ้ำเล่า ในห้องสี่เหลี่ยมเล็กๆ ในกองกำลัง
และไม่คิดว่าจะเปล่งประกายได้ขนาดนี้ ในสถานที่อื่น...
นิชิวากิที่ยืนอยู่ที่ประตูตั้งแต่แรก หันหลังเดินกลับไป.....
ในห้องเทรนนิ่ง...ขณะที่ทุกคนกำลังประลองกำลังกับอิวาเสะ
ผู้ช่วยผู้การ&SP ด้วยความเหนื่อยอ่อน
ระหว่างการต่อสู้กับผู้ที่แข็งแกร่งอันดับต้นๆ ของกองกำลัง นิชิวากินั่งเหม่ออยู่มุมห้องนั้น
"นิชิวากิ.....นิชิวากิ....." เหมือนจะรู้สึกตัว
"เฮ้...เป็นอะไรไป ใจลอยเชียว" อิชิคาวะ เดินอ้อมมานั่งข้างๆ
"นายไม่เคยกลัดกลุ้มขนาดนี้นี่นา...หรือว่าจะเป็นเรื่องคุณหมอ...หือ?"
นิชิวากิไม่พูดอะไร ผู้การอิชิคาวะก็รู้เป็นอย่างดีว่าเพื่อนรักของเขากำลังกลุ้มใจอย่างหนัก
นานมาแล้วที่เขาไม่เคยเห็นนิชิวากิมีสีหน้าแบบนี้ แม้แต่จะยิ้มแย้มเหมือนคนอื่นๆ
เขาก็จะนานๆ ครั้ง
นอกจากตัวผู้การเองก็ยังมีคุณหมออีกคนเท่านั้น ที่จะได้เห็นสีหน้าที่แท้จริง
ยิ่งทำหน้าเหมือนอมทุกข์ขนาดนี้ มีเพียงเขาเท่านั้นที่เข้าใจเป็นอย่างดี
นิชิวากิ เอ่ยปากอยู่คำสองคำ ผู้การอิชิคาวะก็เอามือตบไหล่ ให้กำลังใจเพื่อนรักของตน
"เฮ้...ๆ ๆ คุยอะไรกัน คุณอิชิคาวะ ไม่ไปดูผมจัดการกับคนอื่นเหรอ"
"ไม่หละ...ฉันไม่อยากเห็นคนอื่นถูกนายรังแกหนะ"
"โธ่...ผมไม่ได้รังแก ผมแค่อยากฝึกให้คนในกองกำลังมีความกระตือรือร้นแค่นั้นเอง"
"เอาเถอะ...ตอนนี้มีเรื่องอื่นที่สำคัญกว่านั้นอยู่นะ อิวาเสะ"
"อืม...ครับ...เดี๋ยวผมรออยู่ข้างนอกนะครับ"
"ห้ามทำความยุ่งยากใจให้คุณอิชิคาวะนะครับ เดี๋ยวคืนนี้ผมจะลำบาก"
อิวาเสะหันมากระซิบกับนิชิวากิ
โป๊ก!.....โอ๊ย!!.....ผู้การอิชิคาวะ เขกหัวอิวาเสะอย่างแรง
ที่ห้องดร.ฮาชิซึเมะ
นิชิวากิเดินมาเคาะประตูเบาๆ ฮาชิซึเมะเปิดประตูแล้วถอยออกมาให้ผู้มาเยือน
หลบเข้ามาในห้อง
"อืม...หอมจัง" กลิ่นหอมจางๆ หลังอาบน้ำ ทำให้นิชิวากิอดใจไม่ไหวที่จะสวมกอดร่างนั้นดังที่เคยทำ
"คุณนิชิวากิ....." ริมฝีปากที่ร้อนระอุสัมผัสกับริมฝีปากที่เย็นชืดสนิท.....
"ไปเช็ดหัวซะ...เดี๋ยวเป็นหวัดไม่รู้ด้วยนะ" ฮาชิซึเมะหันหลังขณะที่ปลายนิ้วนิชิวากิเหมือนจะ...
เหนี่ยวรั้งร่างนั้น แต่ก็ไม่มีแรงที่จะยื้อไว้...
ผ่านไปสักครู่ นิชิวากิเดินออกมาจากห้องน้ำ ฮาชิซึเมะกำลังนั่งอ่านหนังสือบนเตียง
นิชิวากิเดินเข้ามาและทิ้งร่างลงบนเตียงอันอ่อนนุ่ม ฮาชิซึเมะรู้สึกเหมือนแผ่นดินไหวยังไงยังงั้น
"เหนื่อยหรือครับ..."
"หืม?.....อืม...ก็นิดหน่อย"
"งั้น...เดี๋ยวผม...ไปชงชามาให้นะครับ"
ยังไม่ทันร่างจะลุกพ้นจากเตียง มือก็ถูกกระชากเบาๆ ให้กลับลงมานั่งตามเดิม
"ชิโนะหละ..."
"อะไรครับ"
"เหนื่อยหรือเปล่า....."
"ก็ไม่นี่ครับ ผมสบายดี เพียงแต่พักนี้ไม่ต้องวิ่งไล่ตามคนไข้ให้ทั่วกองกำลังก็เท่านั้นเอง"
...เพราะแค่ดูแลคนเจ็บบนเตียงแค่คนเดียว จะต้องเหนื่อยใจอะไร กับการวิ่งไล่คนในกองกำลัง
โดยเฉพาะคนอย่างเขา ที่ช่างแสนดื้อรั้น ก็น่าเหนื่อยหน่ายอยู่หรอก...นิชิวากินึกในใจ
"เดี๋ยวผมขอตรวจคุณหน่อยดีกว่า..."
นิชิวากินอนนิ่งให้ดร.ฮาชิซึเมะ จัดการโดยไม่ขัดขืนอะไรเลย พลางมองใบหน้าขาวนวล
คางเรียวแหลมได้รูป ผมพลิ้วไสว ราวเด็กหญิงก็ไม่ปาน เห็นแบบนี้เหรอ? อยู่ใกล้กันแบบนี้เหรอ?
เอาใจใส่แบบเดียวกันนี้เหรอ? ดูแลแบบนี้เหรอ? ที่ชายหนุ่มบนเตียงในโรงพยาบาลนั้น
เห็นแบบที่เขาเห็นในขณะนี้ เปล่าเลย...ช่างไม่เหมือนกันเลย ใบหน้าที่ยิ้มแย้ม
น่ารัก ที่นิชิวากิคิดว่า
เขาคนเดียวเท่านั้นที่จะรู้ว่า ใบหน้าขาวนวลนั้นมีสีแดงระเรื่อจะเป็นยังไง...เขาเพิ่งนึกออกว่า...
ไม่เคยได้เห็นนานเท่าไหร่แล้ว.....
"ชิโนะ..."
"หืม?....."
นิชิวากิเอื้อมไปสัมผัสปลายผมนิ่มนั้นอย่างเบามือ
"พอเถอะ...นอนซะ"
นิชิวากิขยับตัวต่ำลงมาพอดีกับหมอน ฮาชิซึเมะหยุดนิ่งสักครู่ แล้วก็เดินไปเก็บอุปกรณ์ส่วนตัว
ไฟดับลง.....ฮาชิซึเมะขึ้นนอนบนเตียง.....
"อืม..." ครางเบาๆ ในใจ
ก่อนตาจะหลับลง นิชิวากิหันหลังให้ฮาชิซึเมะ ซึ่งได้แต่คิดว่านิชิวากิมีอะไรในใจแน่ๆ
เขาไม่หันมาสวมกอดก่อนนอนอย่างเคย หรือแม้กระทั่ง...จูบ.....
เช้าที่สดใสในกองกำลัง
ฮาชิซึเมะกำลังเดินไปที่รถ
"คุณหมอไปไหนแต่เช้าครับ"
ฮาชิซึเมะหันมามอง แล้วยิ้ม
"ผมไม่อยู่วิ่งไล่ตาม รักษาสุขภาพกันหน่อยนะครับ"
"คร้าบบบบบบ"
"คุณหมอต้องมีคนสำคัญอยู่แน่เลย ถึงทิ้งพวกเรามาหลายวันแล้ว"
คุณหมอคนสวยหน้าแดงในทันที และไม่พ้นสายตาคู่นั้น นิชิวากิหัวหน้าหน่วยนอกกำลังเดินตรวจอยู่
ฮาชิซึเมะไม่ได้สบตานิชิวากิแต่อย่างใด
"อะไรกัน...ฉันมีงานที่ต้องทำนะ เสร็จงานแล้วก็จะกลับมา"
ฮาชิซึเมะรีบเอ่ยปากเพื่อที่จะขึ้นรถออกไปจากที่นั่น
"เอาละ...ไว้ฉันจะกลับมาไล่ตามพวกนายนะ"
นิชิวากิ ทอดสายตามองจนรถดร.ฮาชิซึเมะ ลับตาไป
"คุณหมอกับหัวหน้า ต้องมีอะไรกันอยู่แน่เลย ฉันว่าแปลกๆ น้า ว่ามั้ย
อิเคงามิ"
"โมโตกิ....." อิเคงามิท้วงได้เพียงแค่นั้น แต่ก็ไม่สามารถพูดอะไรมากกว่านี้ได้.....
----------
To Be Continue ----------
|