Site hosted by Angelfire.com: Build your free website today!

Ik denk dus ik voel

Deze vraag heb ik gestolen van de filosofiedag van Zeno. Dat is de v.z.w. Centrum voor Praktische Filosofie. Het is het hoofdthema van hun filosofiedag die doorging op 6 oktober 2001 in Antwerpen. Voor meer informatie verwijs ik naar hun site.

Ikzelf ben naar de filosofiedag geweest en hier volgt het verslag:

Ik moet zeggen dat als je weet dat de mensen waarmee je in contact gaat komen gelijkgestemd zijn het al veel simpeler is om in contact te komen. Maar de dag zelf dus, ze begon met een inleiding over een boek nl. filosoferen over emoties. De schrijfster had drie pijlers van haar ideeën:

Belangrijk hierbij is te weten dat ze een emotie als een negatief gevoel beschouwt, zoals schuld, ontgoocheling, ...
Dit kan samengevat worden door het feit dat het altijd 2 of meer ideeën zijn die in conflict komen met elkaar, en je je daardoor slecht voelt. Zij stelde het voor als één ingebakken, oud idee (waarvan je meestal niet weet dat je het hebt) en een nieuw idee dat niet gemakkelijk aanvoelt omdat het niet strookt met het oude. Een voorbeeld zal op zijn plaats zijn:
Het oude idee: Je moet mensen helpen.
Het nieuwe idee: Ik ben gehaast, want ik moet binnen het bezoekuur bij mijn familie in het ziekenhuis zijn.
De situatie: Je zit in je auto en je ziet een kind van zijn fiets vallen. Je rijdt door, want je bent gehaast en je vindt dat je het recht hebt om verder te rijden tenslotte ligt er iemand in het ziekenhuis van jouw familie. Maar toch heb je wroeging.
Een ander voorbeeld dat aantoont dat het altijd 2 ideeën zijn die in conflict komen:
Ontgoocheling: Je hoopt dat iets zal lukken (en deze hoop is gerechtvaardigd, zij zegt dat je door niemand je verwachtingen mag laten varen. Zo heb je tenminste plezier gehad aan de verwachtingen en aan je fantasie.), maar omdat je volgens haar nog een ander idee hebt, nl. dat het moet lukken, ben je ontgoocheld als het niet lukt.

Na deze inleiding was het tijd voor de workshop van de voormiddag.
Daar kan ik kort over zijn. De opzet was leren vragen stellen op een manier zodat je je eigen mening opschort. Je moet een vraag koesteren, het is niet een salvo vragen dat je afvuurt maar stap voor stap, veel mensen hebben al een volgende vraag klaar voor ze het hele antwoord hebben gehoord. Neem tijd om te luisteren en neem ook tijd om een nieuwe vraag te formuleren.

Dan was het tijd voor de (filosofische) middagmaaltijd.
Aan tafel praten over filosofie, je doet het niet elke dag. Maar hier was het eerder regel dan uitzondering en het was best aangenaam. Mijn tafelgenoten waren het eens over het feit dat filosofie op te geschiedkundige manier wordt bekeken in de studies. Je leert meer over de geschiedenis van de filosofie dan over filosoferen zelf.

Als de kaas ook onze maag had bereikt, of toch bijna, was het tijd voor de namiddag workshop.
Zijn emoties (morele) oordelen. Ik denk niet dat ik de essentie van deze workshop begrepen heb, maar de bedoeling was om er achter te komen hoe emoties op je kunnen inspelen. De hoofdfiguur in deze workshop was Martha Nussbaum. Zij is een filosofe met al een hele lijst boeken: The fragility of goodness, Love's knowledge, The quality of life. Haar, voor mij, meest belangrijke idee is dat mensen hun gevoel om met emoties om te springen kunnen aanscherpen door het lezen van goede boeken, als voorbeeld geeft ze 'A la recherche du temps perdu' van Proust.

Er werd afgesloten met een voorstelling van het project 'My place', dit project door en over Marokaanse jongeren in Brussel is een boek geworden met teksten en vooral veel foto's gemaakt door hen.

Om af te sluiten wil ik zeggen dat ik heel blij was dat een leerkracht mij de folder van Zeno had gegeven. Ik heb mij goed geamuzeerd, en dat is mischien het verkeerde woord, maar toch.

Filosofisch kruispunt