Wat is leven? Is het een zenuwstelsel hebben? Volgens mij niet, voor mij leeft de zon ook, de maan trouwens ook. Mischien leeft de zon zelfs meer dan wij, ze leeft en zo kunnen wij ook leven. Mischien doen wij dat ook wel voor mekaar. Iets komt pas echt tot leven in ons hoofd, in onze geest. En nu raak ik een enorm groot woord aan: Geest. Ik ben nog niet toe aan een definitie dus. Hier is een mooi (deel van een) gedicht van Herman de Conick (ik vraag mij af of ik het eigenlijk mag publiceren, maar hij zal het mij niet kwalijk nemen hoop ik):
Luxe is het verschil tussen
in een auto rijden zonder autoradio
en in een auto rijden met een autoradio
die niet aanstaat
Ik kan begrijpen dat voor sommige mensen het leven geen lachertje is en waarschijnlijk lijkt het alsof het nooit zo zal worden, maar alles hangt af van hoop, dromen en ambities. En iedereen bepaalt voor zichzelf of zijn leven al dan niet geslaagd is, trouwens mijn leven moet niet geslaagd zijn, als ik het maar goed vond. Of is geslaagd hetzelfde als goed?
De grote vraag is bestaat geluk of ongeluk in de zin van toeval. Ze beïnvloeden allebei ons geluk, in de zin van gelukkig zijn. Ze zijn duidelijk nauw verwant ons taalgebruik doet er verwarrend over. Als toeval niet bestaat kunnen we dan ons eigen geluk maken?
Dus een plots sterfgeval in de familie zou geen afbreuk mogen doen aan ons geluk. Toch doet het dat 'Wij hebben ook nooit geluk' wordt er dan gezegd.
Net zo'n momenten laten je merken dat je daarvoor wel gelukkig was, hoewel 'Wij hebben ook nooit geluk' wijst op geen geluk, kan je niet over geluk spreken als je het zelf nog niet ervaren hebt.
Je merkt pas dat er iets is, als je het wegneemt.
