Is de onwetende gelukkiger
Is een ongewaarschuwd man gelukkiger omdat hij er geen 2 waard is?
Beeld je in dat dit vliegtuig straks een prachtige landing maakt, maar dat de passagiers nog even de schitterende Grand Canyon aanschouwen. Er zou geen vuiltje aan de lucht zijn. Wat als het zeker is, door een scheurtje in de vleugel, dat deze vleugel over 5 minuten zal afbreken, het landschap blijft het zelfde, de genietende mensen ook. Alleen is er dus niemand die weet wat er gaat gebeuren. Als niemand het weet zou het ook niet moeten gebeuren, dan is het voor niks gebeurt. Heel veel van wat we meemaken draait deze tijd rond verwachtingen.
Ik zal maar direct een actuele discussie als voorbeeld nemen: als je terminaal
ziek bent moet je dat dan weten? En dit is echt een vraag waar geen éénduidig
antwoord op te vinden is. Doen en denken zijn gescheiden en dat is de oorzaak
van gevoelens als Spijt, Ontgoocheling, ... Moest voelen en denken samen vallen
dan zouden we ons nooit moeten verantwoorden, maar waarschijnlijk hadden we dan
ook nooit zo'n technologie kunnen ontwikkelen. De vraag is alleen of je in ruil
voor technologie doen en denken wel gescheiden zou willen hebben of dat je
liever geen wetenschap had gehad als je in de plaats daarvan nooit moest
piekeren.
Dieren zouden zo gezegd alleen maar doen, en de publieke opinie (=dat is een
heel raar begrip) vindt dat dieren lager staan in rang dan mensen. Een
filosoof, Montaigne heeft niet de indruk dat dat noodzakelijk zo is. Een dier
heeft ook logica en heeft geen tegenstrijdige gevoelens. Een dier stelt
zichzelf ook geen Als ... dan vragen.
Er is een leuke reactie gekomen op deze vraag van een vriendin en hier volgt ze dan:
waarschijnlijk ken je Nietsche wel, een filosoof die er achter kwam dat God niet bestond... Is kennis aangenaam in zijn geval zeker niet. Hoe leg je uit aan alle mensen dat je ontdekte dat God niet bestaat. God waar heel de beschaving van zijn tijd uit was opgebouwd. Het gevolg: hij werd krankzinnig.
En dan hebben we nog Ariadne die ook achter een gruwelijk geheim kwam. Haar vader, koning Minos had de hele bevolking van Kreta wijsgemaakt dat er een Minotaurus was. Wel wat moet je doen in zo'n geval: zwijgen en je eeuwig schuldig voelen of er iets aan doen en een hele gemeenschap tegen je krijgen? In het beste geval geloven ze je gewoon niet en sta je daar (zoals de profeet jeremia).
Bedankt Marijke!!!
Filosofisch kruispunt
