Zelfportret

Jij, drager van m’n ziel in dit weerbarstig’ leven, ik schilderde je uit, slechts voor het nageslacht. Ik zal er altijd zijn, maar jij bent er maar even, tot je de geest zult geven, iets wat ik wel verwacht.

Dan, als een artefact uit een vervagend heden,verslijten doek en tijd aan steeds een andere muur. Slijtage sluit een pact met zonlicht, zin en zeden en wint als steeds de slag, zij ‘t op de lange duur.

Maar ik, ik zal er zijn, als zwarte druivenplukker, als meisje van plezier, als Franse puritein, of moet ik misschien op als Duitse dagbladdrukker, knollen de grond uit rukker, goed, goed, ik zal er zijn..

Totdat ik onwijs wijs m’n vrind en zuiver als een engel, onschuldig als de lentewind, niet langer meer een bengel, gepromoveerd wordt naar een plek, gereserveerd voor goden, mijn allerlaatste, vaste, stek, voorgoed de stof ontvloden.