Nė dorė armėt do t'i mbajmė,
tė mbrojmė atdheun nė ēdo kėnd,
tė drejtat tona ne si ndajmė;
kėtu armiqėt s'kanė vend.
qė kombe shuhen pėrmbi dhe,
po Shqipėria do tė rrojė,
pėr tė, pėr tė, luftojmė ne!
O flamur, flamur, shenj' e shtrenjtė
tek ti betohemi kėtu,
pė Shqipėrin, atdheun e shtrenjtė,
pėr nder'edhe lavdimn e tu.
Trim, burrė quhet dhe nderohet
atdheuet kush iu bė therror.
Pėrjetė ai do tė kujtohet
mbi dhe, nėn dhe si njė shenjtor!
Ah, dua dhe lulet,
kur i shfaqin pekulet,
dhe fluturat qė venė,
mbi to dua tė jenė;
bilbili t'ia thotė
nėn diellin e ngrohtė.
Dua dhe Shqipėrinė,
se atje kam shtėpinė,
kur rrija nėpėr ferrat
edhe lozja me sheqerrat;
pėr kėtė kam dėshirė
dhe s'dua mė mirė,
atje dua tė shkoj,
sa tė jem e tė rroj!
Sa tė dua, o Shqipėri,
sa me mall ndiej e sa dėshirė,
pėr ty gaz e dashuri
mu nė zemėr mė ka mbirė!
Se pėr mua, o Atdhe,
je njė lule aq e vyer,
sa nuk gjendet pėrmbi dhe
shpirtintim pėr tė ushqyer!
Me vite jam larguar,
i dashur Atdhe,
por nuk tė kam harruar,
se shumė i ėmbėl je.
Kjo zemra mė kėndon
pėr ty, o Shqipėri,
por prapė mė lėngon,
se je nė varfėri.
Tė fala tė dėrgoj,
kėndej ku jam Atdhe,
gjithnjė po tė kujtoj,
se birin tėnd mė ke.