Site hosted by Angelfire.com: Build your free website today!
 
 
Wanhoopsbrief
 

Ik weet echt niet meer waaraan of waaraf, ik ga slapen met mijn gedachten bij mijn zoon, sta er mee op, kan het niet meer uit mijn hoofd zetten. We kunnen nergens opgevangen worden, alles gebeurt met wachtlijsten, maar we hebben daar nu de tijd niet voor, het is NU dat er iets moet gebeuren, hij heeft NU speciale begeleiding nodig. Het grote probleem met A. is zijn gedrag en het feit dat hij nu pas (veel te laat!) een diagnose gekregen heeft. Hij is er jarenlang op gewezen geweest dat hij geen manieren heeft, dat er nooit iets van hem ging worden.
Als er op school iets gebeurde kreeg hij steeds de schuld, ook al had hij niets gedaan (hij kan oneerlijkheid niet verdragen en reageert dan zeer boos). Overal kreeg hij kritiek, ook thuis en vooral van zijn vader. Ik denk dat hij zich op de duur ook niets en niemand meer voelde, en hij begon zich tegen alles en iedereen te verzetten.

Zo is hij nu ook bij slechte vrienden terechtgekomen, veel ouder dan hij, gasten die niets of niemand te verliezen hebben. Bij hen voelt hij zich wel iemand, ook omdat hij van hen nooit opmerkingen krijgt.

Gisteren is hij teruggekomen van een observatieverblijf in de kliniek, vol goede voornemens. De eerste dag terug op school begon de leerkracht (die intussen ingelicht werd over Tourette) weer opmerkingen te maken. Hij zegde dat het allemaal 'zever' is, dat hij Tourette heeft, dat hij er gewoon misbruik van maakt. Dus waar kan hij nog terecht: bij het crapuul van de straat. Het spijt me dat ik me zo uitdruk maar het IS zo. Ik begin zo stilletjesaan haatgevoelens te krijgen tegenover alles wat de school aangaat want ze duwen hem altijd maar verder de put in. Hij moet weg uit zijn omgeving om geholpen te worden, maar WAAR?

Antwoord :
Dit is een echte wanhoopsbrief en zo krijgen we er soms nog. Uiteraard hebben we samen met deze mevrouw naar oplossingen gezocht. Maar het was niet gemakkelijk. Ook wij werden geconfronteerd met bevooroordeelde hulpverleners en kregen o.a. in een bepaald centrum te horen dat ze uit ervaring wisten, dat er met TS kinderen niet te werken viel.
Het zijn, volgens hen, nl. allemaal komedianten die zich achter de Tourette verschuilen om hun zin te kunnen doen. De ouders zijn al niet beter, die gebruiken het om zich van de opvoeding vanaf te maken en om het gedrag van hun kinderen goed te praten.
Ja, ja, onze oren tuiten er nog van!

 
 
Laatste wijziging op 8-10-2000
Copyright © VZW Vlaamse vereniging Gilles de la Tourette