Miles
is een twaalfjarige jongen met een fantastisch muzikaal talent. Zijn
waanzinnige jazzpianospel maakt hem geliefd als gastspeler bij de gelouterde
jongens uit het circuit.
Het enige probleem waarmee hij te kampen heeft, is het syndroom van
Gilles de la Tourette. Vooral zijn overbezorgde moeder schaamt zich
voor de verbale uitbarstingen en ongecontroleerde bewegingen die gepaard
gaan met een aanval.
Op een dag krijgt Miles de kans om zijn idool te ontmoeten.
De saxofonist Tyrone Pike is in de stad en wil Miles ontmoeten. Maar
het joch is zo nerveus dat een aanval het spelen onmogelijk maakt. En
wat blijkt: ook Tyrone lijdt aan Tourette. Het smeedt een band, zowel
in muzikaal opzicht als in de liefde. Want Tyrone en Miles' moeder raken
op slag verliefd. Heel even lijken alle problemen opgelost.
De echtgenoot (in het echte leven) van de hoofdrolspeelster
Polly Draper, de jazzpianist Michael Wolff, heeft ook Tourette. Zijn
persoonlijke ervaringen liggen aan de basis van het verhaal. Verschillende
muziekstukken in de film zijn van zijn hand. Het jongetje in de rol
van Miles, heeft in werkelijkheid geen Tourette maar zet een
verbluffende vertolking neer.
Het
uitbrengen van deze probleem-, liefde-, jeugd- en muziekfilm had heel
wat voeten in de aarde. Eerst en vooral was de hoofdrolspeelster wel
gekend van tv – series (‘Thirty-something’) maar ze was geen ‘kasmagneet’.
Ten tweede doorbrak men hier een taboe: een blanke vrouw wordt verliefd
op een zwarte man, en tenslotte werd hier een weinig ‘attractief’ syndroom
te tonele gevoerd (kanker of aids is veel populairder bij filmbonzen!).
Alhoewel het geen kinderfilm is raakt hij toch een
gevoelige snaar bij een jong publiek, bewijs hiervoor is dat de film
op het filmfestival te Berlijn, de Berlinale ’99, de Glazen Beer voor
de beste langspeelfilm in ontvangst mocht nemen uit de handen van de
kinderjury. Samen met de film ‘Moederliefde’ van Kamni Tabrizi ontving
hij ook de speciale prijs van de Duitse Vereniging voor Kinderrechten.